Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα άνοιξε ένα θέμα που πολλοί στην Ευρώπη αποφεύγουν: την οργανωμένη διείσδυση του πολιτικού Ισλάμ σε θεσμούς, κόμματα, ενώσεις και διοικήσεις. Στο ψήφισμά του ζητά χαρτογράφηση δικτύων, έλεγχο ξένης χρηματοδότησης και διακοπή ευρωπαϊκής στήριξης σε ριζοσπαστικοποιημένα κινήματα, κάνοντας ταυτόχρονα σαφή διάκριση ανάμεσα στην ισλαμική πίστη και στον πολιτικό ισλαμισμό. Και πολύ σωστά. Άλλο ο μουσουλμάνος πολίτης που ζει, εργάζεται και πιστεύει ειρηνικά μέσα στη δημοκρατία, και άλλο η ιδεολογική μηχανή που χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως εργαλείο εξουσίας. (EPP – European People’s Party)
Υπάρχει όμως μια εκκωφαντική παράλειψη: η Τουρκία. Η χώρα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τυπικά κοσμική αλλά πολιτικά όλο και πιο ταυτισμένη με μια ισλαμιστική, νεοοθωμανική αντίληψη επιρροής, δεν μπορεί να μένει έξω από αυτή τη συζήτηση. Από την εποχή της Αραβικής Άνοιξης και μετά, η Άγκυρα επιχείρησε συστηματικά να εμφανιστεί ως προστάτης και ηγεμόνας ενός ευρύτερου μουσουλμανικού τόξου, άλλοτε μέσω διπλωματίας, άλλοτε μέσω θρησκευτικών δικτύων, άλλοτε μέσω στρατιωτικής ισχύος. (Middle East Institute)
Και εδώ αρχίζουν τα μεγάλα ευρωπαϊκά ερωτήματα. Πώς γίνεται να μιλά η Ευρώπη για άμυνα των δημοκρατικών θεσμών και την ίδια ώρα να σπρώχνει, σχεδόν με το ζόρι, την Τουρκία μέσα στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική; Οι Financial Times και η HuffPost κατέγραψαν την αυξανόμενη ευρωπαϊκή εξάρτηση από την τουρκική αμυντική βιομηχανία, με την Άγκυρα να εμφανίζεται πλέον ως κρίσιμος προμηθευτής drones, πυρομαχικών και αμυντικής τεχνολογίας. (HuffPost Greece)
Αλλά αυτή η Τουρκία δεν είναι ένας ουδέτερος τεχνοκράτης της άμυνας. Είναι η ίδια χώρα που δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κρατά ανοιχτή την πληγή της κατοχής, συντηρεί το casus belli κατά της Ελλάδας, απειλεί με τη «Γαλάζια Πατρίδα» και εργαλειοποιεί διαρκώς τη μειονότητα της Θράκης. Η ίδια η ΕΕ αναγνωρίζει ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας βρίσκονται σε αδιέξοδο από το 2018, επειδή η Άγκυρα απομακρύνεται από τις ευρωπαϊκές αρχές. (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Άρα το ερώτημα είναι απλό: φοβόμαστε τον πολιτικό ισλαμισμό μόνο όταν εμφανίζεται σε συλλόγους και δίκτυα, αλλά όχι όταν φορά κοστούμι προέδρου, διαθέτει στρατό, αμυντική βιομηχανία και διεκδικεί ρόλο πυλώνα της ευρωπαϊκής ασφάλειας;
Η Ευρώπη έχει δικαίωμα να κάνει ρεαλιστική πολιτική. Δεν έχει όμως δικαίωμα να κάνει πως δεν βλέπει. Διότι αν η άμυνα της Ευρώπης περάσει μέσα από μια Τουρκία που απειλεί δύο κράτη-μέλη της, Ελλάδα και Κύπρο, τότε δεν μιλάμε για στρατηγική αυτονομία. Μιλάμε για στρατηγική τύφλωση.
Επιπλέον αναρωτιέμαι τι σχόλιο να κάνω όταν από την Ελλάδα η Ν.Δ. και από την Κύπρο το ΔΗ.ΣΥ. συνυπογράφουν τέτοια κείμενα ξεχνώντας τις «λεπτομέρειες» που είναι όμως πολύ ουσιαστικές και αφορούν πατρίδες.
