Για να μας βλέπεις πιο συχνά στα αποτελέσματα αναζήτησης Προσθήκη της huffingtonpost.gr στην Google

Σε βάθος περίπου 1.700 μέτρων στη Νορβηγική Θάλασσα, λίγα μίλια από τις ακτές της Νορβηγίας, παραμένει εδώ και δεκαετίες το ναυάγιο του σοβιετικού πυρηνοκίνητου υποβρυχίου «Κομσομόλετς». Το σκάφος βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1989 και εξακολουθεί να φιλοξενεί έναν πυρηνικό αντιδραστήρα, καθώς και δύο τορπίλες εξοπλισμένες με πυρηνικές κεφαλές.

Η παρουσία του στον βυθό εξακολουθεί να απασχολεί την επιστημονική κοινότητα, η οποία προσπαθεί να εκτιμήσει τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η σταδιακή διάβρωση του υποβρυχίου από το θαλασσινό νερό. Παρότι δεν θεωρείται ότι υπάρχει άμεσος κίνδυνος, οι ειδικοί παρακολουθούν στενά την κατάσταση.

Advertisement
Advertisement

Κατά καιρούς έχουν καταγραφεί διαρροές ραδιενεργών ουσιών, ενώ οι εργασίες στεγανοποίησης που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1990 έχουν πλέον ξεπεράσει τον προβλεπόμενο χρόνο αποτελεσματικότητάς τους. Ως εκ τούτου, παραμένει αβέβαιο πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση όσο περνούν τα χρόνια και το σκάφος συνεχίζει να διαβρώνεται.

Αν και το «Κομσομόλετς» δεν συνιστά σήμερα μια άμεση πυρηνική απειλή, εξακολουθεί να αποτελεί μια μακροχρόνια περιβαλλοντική πρόκληση και ένα ζήτημα που προκαλεί ανησυχία στους επιστήμονες.

Το «Κομσομόλετς» συγκαταλεγόταν στα πιο εξελιγμένα υποβρύχια που είχε αναπτύξει ποτέ η Σοβιετική Ένωση. Είχε σχεδιαστεί ώστε να επιχειρεί σε εξαιρετικά μεγάλα βάθη, τα οποία ήταν απρόσιτα για τα περισσότερα δυτικά υποβρύχια, ενώ η κατασκευή του το καθιστούσε ιδιαίτερα ανθεκτικό απέναντι στα μέσα εντοπισμού του ΝΑΤΟ.

Στη Δύση υπήρχαν εκτιμήσεις ότι θα αποτελούσε την αρχή μιας νέας γενιάς επιθετικών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων. Ωστόσο, το συγκεκριμένο πρόγραμμα δεν προχώρησε ποτέ πέρα από το πρώτο σκάφος.

Με δυνατότητα επιχειρήσεων και εκτόξευσης οπλισμού από βάθη που άγγιζαν τα 1.000 μέτρα, το «Κομσομόλετς» ξεχώριζε για τις επιδόσεις του και συμβόλιζε τον τεχνολογικό ανταγωνισμό της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Το υποβρύχιο που προοριζόταν να αποτελέσει ένα από τα ισχυρότερα όπλα της Σοβιετικής Ένωσης κατέληξε τελικά να αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα περιβαλλοντικά ζητήματα που άφησε πίσω της η συγκεκριμένη περίοδος.