Υπήρχαν ηθοποιοί που έπαιζαν τους μεγάλους ήρωες του κινηματογράφου. Και υπήρχε ο Τσάρλτον Ίστον, που έμοιαζε σαν να είχε γεννηθεί για να τους ενσαρκώνει.
Η επιβλητική φυσιογνωμία, το ύψος, η βαθιά φωνή και η έντονη παρουσία του τον έκαναν ιδανικό πρωταγωνιστή των μεγάλων επικών παραγωγών του Χόλιγουντ. Υποδύθηκε τον Μωυσή, τον Μπεν Χουρ, τον Ελ Σιντ, τον Μιχαήλ Άγγελο και ήρωες της επιστημονικής φαντασίας, γράφοντας μία από τις πιο χαρακτηριστικές κινηματογραφικές διαδρομές του 20ού αιώνα.
Από το Ιλινόι στο Χόλιγουντ
Ο Τσάρλτον Ίστον γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1923 στο Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών ως John Charles Carter.
Σπούδασε υποκριτική στο Northwestern University και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Μετά τον πόλεμο στράφηκε επαγγελματικά στην υποκριτική, αρχικά στο θέατρο και την τηλεόραση και στη συνέχεια στον κινηματογράφο. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε όταν το Χόλιγουντ αναζητούσε πρωταγωνιστές ικανούς να «γεμίσουν» τη μεγάλη οθόνη στις εντυπωσιακές ιστορικές υπερπαραγωγές της εποχής.
Ο Μωυσής που τον έκανε παγκόσμιο αστέρα
Το 1956 ο σκηνοθέτης Σεσίλ Μπ. ΝτεΜίλ τού ανέθεσε τον ρόλο του Μωυσή στις θρυλικές «Δέκα Εντολές».
Η εικόνα του Ίστον με τα μακριά μαλλιά, τη γενειάδα και τις πέτρινες πλάκες των Δέκα Εντολών έγινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Η ταινία γνώρισε τεράστια διεθνή επιτυχία και ο Ίστον πέρασε οριστικά στην πρώτη γραμμή των αστέρων του Χόλιγουντ. Αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας του βρισκόταν ακόμη μπροστά.
ΒΙΝΤΕΟ
Το «Μπεν Χουρ» και τα 11 Όσκαρ
Το 1959 πρωταγωνίστησε στο «Ben-Hur» του Γουίλιαμ Γουάιλερ, υποδυόμενος τον Ιούδα Μπεν Χουρ.
Η υπερπαραγωγή έγραψε ιστορία. Στην απονομή του 1960 κέρδισε 11 Όσκαρ, αριθμός-ρεκόρ για την εποχή, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Ο Τσάρλτον Ίστον κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.
Η περίφημη αρματοδρομία του «Μπεν Χουρ», ένα εξαιρετικά απαιτητικό κινηματογραφικό εγχείρημα για τα τεχνικά μέσα της εποχής, παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις διασημότερες σκηνές δράσης στην ιστορία του σινεμά.
ΒΙΝΤΕΟ
Ελ Σιντ, Μιχαήλ Άγγελος και Πλανήτης των Πιθήκων
Ο Ίστον δεν έμεινε αιχμάλωτος μιας μόνο μεγάλης επιτυχίας. Πρωταγωνίστησε στο «El Cid» το 1961, στο «55 Days at Peking» το 1963 και στο «The Agony and the Ecstasy» το 1965, όπου υποδύθηκε τον Μιχαήλ Άγγελο.
Το 1968 ήρθε ακόμη ένας ρόλος-σταθμός. Στον «Πλανήτη των Πιθήκων» υποδύθηκε τον αστροναύτη Τζορτζ Τέιλορ. Το συγκλονιστικό φινάλε της ταινίας, με τον ήρωα να ανακαλύπτει τα απομεινάρια του Αγάλματος της Ελευθερίας, πέρασε στην κινηματογραφική ιστορία.
ΒΙΝΤΕΟ
Ακολούθησαν μεταξύ άλλων τα «The Omega Man», «Soylent Green», «Earthquake» και «Airport 1975».
Η δράση του έξω από τον κινηματογράφο
Ο Ίστον είχε έντονη δημόσια παρουσία και πέρα από το Χόλιγουντ.
Στη δεκαετία του 1960 υποστήριξε το αμερικανικό κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων και συμμετείχε στην ιστορική Πορεία στην Ουάσινγκτον το 1963, όπου ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε την περίφημη ομιλία «I Have a Dream».
Στα επόμενα χρόνια οι πολιτικές του τοποθετήσεις μετακινήθηκαν προς τον συντηρητικό χώρο. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του δικαιώματος οπλοκατοχής και από το 1998 έως το 2003 διετέλεσε πρόεδρος της National Rifle Association (NRA). Οι συγκεκριμένες θέσεις του προκάλεσαν έντονες αντιπαραθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έξι δεκαετίες μπροστά στην κάμερα
Η καριέρα του Τσάρλτον Ίστον απλώθηκε σε περισσότερες από έξι δεκαετίες, στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο.
Το 1978 τιμήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου με το Jean Hersholt Humanitarian Award.
Το 2002 ανακοίνωσε ότι παρουσίαζε συμπτώματα συμβατά με τη νόσο Αλτσχάιμερ και αποσύρθηκε σταδιακά από τη δημόσια ζωή.
Πέθανε στις 5 Απριλίου 2008, σε ηλικία 84 ετών, στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς.
Ο Τσάρλτον Ίστον ανήκε στη γενιά των ηθοποιών πάνω στους οποίους το Χόλιγουντ έχτισε τις μεγάλες υπερπαραγωγές του. Και αν ένας ρόλος έμεινε για πάντα συνδεδεμένος με το όνομά του, ήταν εκείνος του Μπεν Χουρ: του ανθρώπου πάνω στο άρμα, σε μια κινηματογραφική σκηνή που εξακολουθεί, περισσότερες από έξι δεκαετίες αργότερα, να θεωρείται κλασική.
