ΔΙΕΘΝΕΣ
19/05/2020 16:35 EEST

Λίζα Κούντροου: Η δύσκολη στιγμή στην κηδεία της μητέρας της που είχε να κάνει με τον κορονοϊό

Σε συνέντευξή της αποκάλυψε ότι έχασε τη μητέρα της στα τέλη Φεβρουαρίου και όσα έγιναν στην κηδεία.

David Livingston via Getty Images

Η Λίζα Κούντροου, η αγαπημένη Φοίβη στα «Φιλαράκια», έχασε την μητέρα της στα τέλη Φεβρουαρίου. Ήταν ακόμη η περίοδος που ο κορονοϊός μόλις είχε αρχίσει να εξαπλώνεται στη Δύση, αλλά δεν είχε ακόμη κηρυχθεί πανδημία.

Μιλώντας στο Hollywood Reporter, αν και δεν διευκρινίζει εάν η μητέρα της πέθανε από κορονοϊό, λέει ότι η πιο δύσκολη απόφαση που κλήθηκε να πάρει στην κηδεία της μητέρας της ήταν να απαγορεύσει στον κόσμο να την αγκαλιάσει, υπό τον φόβο μην έχει κορονοϊό και τους κολλήσει.

«Η μητέρα μου πέθανε στα τέλη Φεβρουαρίου, και εγώ ήμουν αυτή που ζήτησε από τον ραβίνο να ενημερώσει τον κόσμο ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αγκαλιές γιατί ήμασταν όλοι μαζί της σε ένα δωμάτιο έκτακτης ανάγκης. Αυτή ήταν η πιο δύσκολη απόφαση γιατί δεν ήμασταν εκεί ακόμα (σ.σ. στην πανδημία) και μόλις είχαμε ακούσει τις λέξεις «κοινωνική αποστασιοποίηση». Είμαι τρελή και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ όλη μέρα είναι ότι πρέπει να υπάρχει κορονοϊός εδώ. Μερικοί άνθρωποι [κατάλαβαν] αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι με κοίταζαν σαν να ήμουν τέρας όταν έκανα δύο βήματα πίσω, σήκωνα τα χέρια μου και θα έλεγα: «Γεια, ευχαριστώ που ήρθατε». Αυτό ήταν δύσκολο».

Όπως λέει δεν έχει ιδέα εάν πέρασε κορονοϊό, γιατί εκείνη την περίοδο δεν έκαναν τεστ, αλλά αν το πέρασε, ήταν με ήπια συμπτώματα.  «Ξέρω ότι ήμουν άρρωστη δύο ημέρες μετά την κηδεία, αλλά δεν μου έκαναν τεστ επειδή είχα ήπιο πυρετό και ένιωθα σαν να είχα μόνο κρυολόγημα. Ή απλώς ψυχολογική κατάρρευση. Πώς να ξέρεις λοιπόν; Αλλά ορισμένα μέλη της οικογένειας μου ένιωθαν άρρωστα με τη γρίπη και θα μπορούσε να ήταν γρίπη - αλλά αυτό ήταν στις αρχές Μαρτίου και δεν υπήρχε απολύτως κανένα τεστ τότε», λέει.

«Τουλάχιστον καταφέραμε να κάνουμε κηδεία», λέει. «Και όλοι αγκαλιαζόντουσαν, εκτός από εμένα. Απλώς δεν μπορούσα να το αντέξω στη σκέψη ότι θα αρρωστήσει κάποιος από εμένα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ενεργούσα σαν να το έχω, οπότε τι έπρεπε να κάνω;».