Σε έναν αγώνα δρόμου με τον χρόνο έχει επιδοθεί η φορολογική διοίκηση, καθώς πλησιάζει η παραγραφή παλαιών χρεών προς το Δημόσιο. Η ΑΑΔΕ εντείνει τις διαδικασίες ελέγχου και είσπραξης, ενεργοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο προκειμένου να διασφαλίσει ότι οφειλές εκατομμυρίων ευρώ δεν θα χαθούν οριστικά από τα κρατικά ταμεία. Ωστόσο, πίσω από τους αριθμούς και τους δημοσιονομικούς στόχους βρίσκεται η καθημερινή πραγματικότητα χιλιάδων νοικοκυριών, τα οποία βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια, το αυξημένο κόστος ζωής και τους μισθούς που αδυνατούν να ακολουθήσουν τον πληθωρισμό.
Η πίεση που ασκεί η ΑΑΔΕ είναι αναμενόμενη από τη σκοπιά της διοίκησης. Η φορολογική αρχή έχει την υποχρέωση να προστατεύσει τα δημόσια έσοδα και να αποτρέψει την παραγραφή απαιτήσεων που μπορούν ακόμη να εισπραχθούν. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο ξεπερνούν τα 113 δισ. ευρώ, ενώ περισσότεροι από 3,7 εκατομμύρια φορολογούμενοι εμφανίζονται να έχουν οφειλές στην Εφορία. Παράλληλα, πάνω από 1,6 εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται ήδη αντιμέτωποι με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, όπως κατασχέσεις και δεσμεύσεις λογαριασμών.
Ουκ αν λάβεις…
Από την άλλη πλευρά, όμως, πολλοί φορολογούμενοι θεωρούν ότι το ασφυκτικό πρέσινγκ έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι οικονομικές αντοχές έχουν εξαντληθεί. Οι λογαριασμοί ενέργειας, τα ενοίκια, τα τρόφιμα και οι καθημερινές υποχρεώσεις απορροφούν πλέον το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού προϋπολογισμού, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για την εξυπηρέτηση παλαιών χρεών. Για αρκετούς πολίτες, η Εφορία μοιάζει να βάζει το χέρι σε μια ήδη άδεια τσέπη, γεγονός που τροφοδοτεί δυσαρέσκεια και αίσθημα αδιεξόδου.
Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της φορολογικής διοίκησης, οι υπηρεσίες προχωρούν σε εντατικές ενέργειες για την αναζήτηση περιουσιακών στοιχείων, τραπεζικών καταθέσεων και κάθε άλλης δυνατότητας είσπραξης πριν από την παρέλευση των σχετικών προθεσμιών. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι οι απαιτήσεις του Δημοσίου θα παραμείνουν ενεργές και δεν θα οδηγηθούν σε παραγραφή χωρίς να έχει προηγηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία διεκδίκησής τους.
Το δίλημμα που αναδεικνύεται είναι βαθύτερο από μια απλή φορολογική διαδικασία. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η ανάγκη του κράτους να διαφυλάξει τα έσοδά του και να διασφαλίσει ίση μεταχείριση μεταξύ των συνεπών και των ασυνεπών φορολογουμένων. Από την άλλη, η κοινωνική πραγματικότητα δείχνει ότι σημαντικό μέρος των οφειλετών δεν είναι στρατηγικοί κακοπληρωτές, αλλά πολίτες που εγκλωβίστηκαν σε μια μακρά περίοδο οικονομικών πιέσεων και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.
