Η επίθεση που καταγγέλλουν οι Πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ σε βάρος του αντιπρύτανη Ιάκωβου Μιχαηλίδη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένα μεμονωμένο επεισόδιο έντασης μέσα στο πανεπιστήμιο. Έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία καταγράφονται αλλεπάλληλα περιστατικά βανδαλισμών, εισβολών και στοχοποίησης πανεπιστημιακών, ενώ το νέο θεσμικό πλαίσιο προβλέπει ότι όποιος προκαλεί ζημιές σε ΑΕΙ υποχρεούται να τις αποκαταστήσει πλήρως.
Η ένταση στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ξέσπασε με αφορμή τον νέο κανονισμό λειτουργίας των φοιτητικών εστιών, ο οποίος εγκρίθηκε από τη Σύγκλητο. Σύμφωνα με την Πρυτανεία, ομάδα φοιτητών και φοιτητριών, με τη στήριξη και μελών ΔΕΠ, προχώρησε σε προπηλακισμό του αρμόδιου αντιπρύτανη για τη φοιτητική μέριμνα, Ιάκωβου Μιχαηλίδη, επιχειρώντας να ακυρώσει την εφαρμογή της απόφασης για τις εστίες.
Η διοίκηση του ΑΠΘ υποστηρίζει ότι ο νέος κανονισμός αποσκοπεί στο να μπει τάξη στη λειτουργία των εστιών, ώστε τα δωμάτια να διατίθενται σε φοιτητές που πληρούν πραγματικά τα κριτήρια και έχουν ανάγκη στέγασης. Στο επίκεντρο βρίσκεται και η υπογραφή συμφωνητικού από τους ενοίκους, το οποίο θα καθορίζει τη διάρκεια διαμονής και τις υποχρεώσεις τους.
Το περιστατικό έλαβε χώρα ενώ ο αντιπρύτανης επρόκειτο να συμμετάσχει σε συνάντηση με αντιπροσωπεία πανεπιστημίου από το Χονγκ Κονγκ. Η συνάντηση διακόπηκε, ενώ ο κ. Μιχαηλίδης μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ για εξετάσεις. Η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίστηκε καλή, ωστόσο η Πρυτανεία μίλησε για «απαράδεκτη και βαθιά αντιδημοκρατική ενέργεια» που στρέφεται κατά της εύρυθμης λειτουργίας του πανεπιστημίου.
Το επεισόδιο στο ΑΠΘ δεν είναι το μόνο που έχει προκαλέσει ανησυχία στην πανεπιστημιακή κοινότητα τις τελευταίες ημέρες. Στις 27 Απριλίου 2026, σοβαροί βανδαλισμοί καταγράφηκαν στο κεντρικό κτίριο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη μαθήματα. Σύμφωνα με μαρτυρίες που επικαλέστηκαν δημοσιεύματα, ομάδα ατόμων εισέβαλε στο κτίριο, προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές, έγραψε graffiti σε τοίχους και κατέστρεψε εξοπλισμό, με αναφορές ακόμη και σε μηχανήματα που πετάχτηκαν από σκάλες.
Την ίδια περίοδο, στην Αθήνα, μέλη του Ρουβίκωνα βανδάλισαν την είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει η καθηγήτρια του ΕΚΠΑ Βάνα Νικολαΐδου – Κυριανίδου, γράφοντας συνθήματα και πετώντας τρικάκια. Σύμφωνα με σχετικά ρεπορτάζ, η καθηγήτρια έχει βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο: είχε προηγηθεί βανδαλισμός στο γραφείο της με αντισημιτικά συνθήματα, ενώ το 2023 και το 2024 είχαν καταγραφεί παρεμβάσεις, διακοπές μαθήματος και περικύκλωση του γραφείου της από ομάδες φοιτητών ή συλλογικότητες που αντιδρούσαν στις δημόσιες θέσεις της.
Η εικόνα αυτή επαναφέρει ένα κρίσιμο ερώτημα: πού τελειώνει η διαμαρτυρία και πού αρχίζει η παραβίαση της ακαδημαϊκής λειτουργίας, η στοχοποίηση προσώπων και η φθορά δημόσιας περιουσίας;
Το νέο πλαίσιο για τα ΑΕΙ είναι σαφές ως προς τις ζημιές. Σε περίπτωση φθοράς, βλάβης ή καταστροφής σε κτιριακές εγκαταστάσεις, εξοπλισμό ή γενικά στην περιουσία πανεπιστημίου, το φυσικό πρόσωπο που προκάλεσε τη ζημιά υποχρεούται να αποζημιώσει πλήρως το ίδρυμα. Η διαδικασία προβλέπει καταγραφή των ζημιών, οικονομική εκτίμηση, έκδοση πρωτοκόλλου αποζημίωσης και, εφόσον δεν καταβληθεί το ποσό, βεβαίωση οφειλής που αποστέλλεται στην αρμόδια φορολογική υπηρεσία για είσπραξη. Αν οι ζημιές προκλήθηκαν από περισσότερα πρόσωπα, αυτά ευθύνονται εις ολόκληρον.
Παράλληλα, το υπουργείο Παιδείας έχει ενεργοποιήσει νέο πειθαρχικό πλαίσιο για τους φοιτητές των ΑΕΙ, με ενιαίο πειθαρχικό συμβούλιο ανά ίδρυμα, συγκεκριμένες διαδικασίες και ποινές, καθώς και στόχο -όπως αναφέρεται- την ενίσχυση της λογοδοσίας, της ασφάλειας και της προστασίας της ακαδημαϊκής λειτουργίας.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι βανδαλισμοί στα πανεπιστήμια δεν αντιμετωπίζονται πλέον μόνο ως ζήτημα «εσωτερικής τάξης» ή πολιτικής αντιπαράθεσης. Μετατρέπονται σε υπόθεση πειθαρχικής, ποινικής και οικονομικής ευθύνης.
Η υπόθεση του ΑΠΘ ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τις φοιτητικές εστίες, τη διαχείριση δημόσιων υποδομών και τα δικαιώματα των φοιτητών που έχουν πραγματική ανάγκη στέγασης. Ταυτόχρονα, όμως, φωτίζει και ένα ευρύτερο πρόβλημα: την ανοχή σε πρακτικές πίεσης, εισβολών και βανδαλισμών που συχνά εμφανίζονται ως «παρεμβάσεις», αλλά καταλήγουν να τραυματίζουν την ίδια την πανεπιστημιακή ζωή.
Το πανεπιστήμιο οφείλει να είναι χώρος ελευθερίας, διαλόγου και διεκδίκησης. Όχι όμως χώρος όπου η βία, η φθορά και ο εκφοβισμός βαφτίζονται πολιτική δράση.
