Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την άγρια επίθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο και σημάδεψε για πάντα τη ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη.
Η Μυρτώ δέχθηκε τη βίαιη επίθεση το καλοκαίρι του 2012, κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην Πάρο με την οικογένειά της. Ο Αχμέτ Βακάς τη βίασε και τη χτύπησε άγρια, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές και μόνιμες βλάβες. Έκτοτε δίνει καθημερινά τη δική της μάχη αποκατάστασης, έχοντας διαρκώς στο πλευρό της τη μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 χρόνων από εκείνη τη μέρα, η μητέρα της δημοσίευσε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιλώντας για τον αδιάκοπο αγώνα που δίνουν μαζί, αλλά και για τα εμπόδια που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα.
«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει αρχικά, εξηγώντας πως, όσο γρήγορα κι αν κυλά ο χρόνος, οι μνήμες από εκείνες τις στιγμές εξακολουθούν να ξυπνούν τον ίδιο πόνο, την ίδια αγωνία και τον ίδιο φόβο.
Περιγράφοντας τη ζωή τους σήμερα, σημειώνει πως η καθημερινότητά της είναι απόλυτα συνδεδεμένη με εκείνη της κόρης της: «Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια» γράφει χαρακτηριστικά.
Παράλληλα, εστιάζει στις δυσκολίες που βιώνουν καθημερινά οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία, επισημαίνοντας ότι η έλλειψη ουσιαστικής προσβασιμότητας εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό πρόβλημα. «Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», σημειώνει, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται για δικαιώματα που, όπως αναφέρει, «υπάρχουν στα χαρτιά και εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση».
Στην ανάρτησή της εκφράζει και την οργή της για όσα συνέβησαν στην κόρη της, γράφοντας: «Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου και στη ζωή μου».
Κλείνοντας, απευθύνει ένα μήνυμα αγάπης και αισιοδοξίας στη Μυρτώ: «Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε… Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».
