Να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή. Δεν είμαι εναντίον των δικύκλων. Κάθε άλλο. Σε μια πόλη σαν την Αθήνα, όπου το αυτοκίνητο έχει γίνει καθημερινό βασανιστήριο, το δίκυκλο είναι πολλές φορές λύση ανάγκης. Κινείται πιο γρήγορα, καίει λιγότερο, γλιτώνει χρόνο, νεύρα και χρήμα.
Άλλο όμως το δίκυκλο ως μέσο μετακίνησης και άλλο ο κάθε θρασύς που νομίζει ότι επειδή χωράει ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα, του ανήκει και ο δρόμος. Γιατί εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Εκεί τελειώνει η ευκολία και αρχίζει η γαϊδουριά.
Το έζησα προσωπικά. Σταματημένος σε φανάρι, σε κεντρική λεωφόρο, περνάει μηχανάκι ξυστά από δίπλα μου και μου σπάει τον καθρέφτη του οδηγού. Και αντί να σταματήσει, αντί να ζητήσει μια συγγνώμη, αντί να φερθεί στοιχειωδώς ανθρώπινα, μου τα έβαλε κι από πάνω. Με ύφος. Με θράσος. Λες και του χρωστούσα κιόλας επειδή τόλμησα να υπάρχω στον δρόμο.
Αυτός δεν είναι αναβάτης. Είναι δημόσιος κίνδυνος με τιμόνι. Και το χειρότερο; Την κοπάνησε. Έκανε τη ζημιά, φώναξε από πάνω και χάθηκε μέσα στην κίνηση. Αυτή είναι η «μαγκιά» ορισμένων. Να προκαλούν, να βρίζουν και να εξαφανίζονται.
Και ας μην κρυβόμαστε. Οι νόμοι υπάρχουν. Οι αποφάσεις υπάρχουν. Οι κανόνες υπάρχουν. Αλλά σε πάρα πολλές περιπτώσεις μένουν στα χαρτιά. Γιατί αν εφαρμοζόταν πραγματικά ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, δεν θα βλέπαμε καθημερινά μηχανάκια να τρυπώνουν ανάμεσα σε κινούμενα αυτοκίνητα, να ανεβαίνουν πεζοδρόμια, να περνούν με κόκκινα, να κάνουν σφήνες και μετά να φταίνε πάντα οι άλλοι.
Όχι, κύριοι. Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. Φταίει και ο κάφρος που θεωρεί τον δρόμο προσωπικό του διάδρομο. Φταίει αυτός που βάζει σε κίνδυνο τον εαυτό του, αλλά και τους υπόλοιπους. Φταίει αυτός που κάνει ζημιά και δεν έχει ούτε την ανδρεία να σταματήσει.
Και ναι, ένας καθρέφτης μπορεί να κάνει 50 ή 100 ευρώ. Δεν είναι όμως μόνο τα λεφτά. Είναι η αδικία. Είναι η προσβολή. Είναι το να πληρώνεις από την τσέπη σου την αναίδεια του άλλου. Είναι να βλέπεις έναν τύπο να σου κάνει ζημιά και να σου ζητάει και τα ρέστα.
Δεν θέλω να αδικήσω τους σωστούς αναβάτες. Υπάρχουν πολλοί, προσεκτικοί, έντιμοι, άνθρωποι που σέβονται τον δρόμο. Αλλά ακριβώς αυτοί πρέπει πρώτοι να απομονώσουν τους επικίνδυνους. Γιατί οι λίγοι αλήτες πάνω σε δύο τροχούς λερώνουν την εικόνα όλων.
Ίσως τελικά φτάσουμε στο σημείο να βάζουμε κάμερες ακόμη και στους καθρέφτες μας. Για να αποδεικνύουμε τα αυτονόητα. Όπως κάμερες κατέγραψαν το αδιανόητο περιστατικό με το βυτιοφόρο στην Κρήτη, που μετέφερε αέρια, έτρεχε σαν τρελό, πατούσε διπλή διαχωριστική και προσπερνούσε σαν να οδηγούσε σε πίστα.
Οι δρόμοι δεν είναι ούτε αρένα ούτε πεδίο επίδειξης ψευτομαγκιάς. Είναι χώρος ευθύνης. Και όποιος δεν το καταλαβαίνει, είτε οδηγεί αυτοκίνητο είτε μηχανή, πρέπει επιτέλους να το μάθει με τον δύσκολο τρόπο: με πρόστιμα, κάμερες, ελέγχους και πραγματικές συνέπειες.
Γιατί η ανοχή τελείωσε. Και η γαϊδουριά στον δρόμο κάποια στιγμή πρέπει να πληρώνεται.
