Το δικαίωμα κάθε κρατούμενου, για οποιοδήποτε αδίκημα κι αν έχει καταδικαστεί, να χρησιμοποιεί όλα τα ένδικα μέσα και όλες τις δυνατότητες που του παρέχει η Δικαιοσύνη είναι ιερό. Αυτό είναι κράτος δικαίου.
Συνεπώς, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος έχει κάθε δικαίωμα να ζητά την αποφυλάκισή του, εφόσον θεωρεί ότι πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις.
Δεν θα σχολιάσω ούτε θα αμφισβητήσω το δικαίωμα των 125 ανθρώπων που υπέγραψαν δημόσια έκκληση υπέρ της αποφυλάκισής του. Είναι δική τους επιλογή και αναλαμβάνουν την ευθύνη της υπογραφής τους.
Εγώ όμως δεν μπορώ να ξεχάσω
Ως δημοσιογράφος πολέμησα τη 17 Νοέμβρη. Το έκανα γνωρίζοντας ότι υπήρχε προσωπικό ρίσκο και έχοντας δεχθεί σοβαρές απειλές. Ακόμα και απειλές με στόχο τον πρωτότοκο γυιό μου.
Κυρίως, όμως, δεν μπορώ να ξεχάσω τους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν. Ανθρώπους που έπεσαν από ψυχρά, πισώπλατα δολοφονικά χτυπήματα. Ανάμεσά τους ο Παύλος Μπακογιάννης, τον οποίο θεωρώ μία από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της μεταπολιτευτικής Ελληνικής Δημοκρατίας.
Και εδώ βρίσκεται για μένα η ουσία.
Ο Γιωτόπουλος μπορεί σήμερα να διεκδικεί την ελευθερία του. Κάποιοι άλλοι, όμως, βρίσκονται δεκαετίες κάτω από τη γη. Δεν τους δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Δεν είχαν δικαίωμα έφεσης. Δεν είχαν δικαίωμα αποφυλάκισης. Κάποιοι αποφάσισαν να τους αφαιρέσουν τη ζωή.
Μία ερώτηση στους 125
Υπάρχει και κάτι που προσωπικά δεν μπορώ να προσπεράσω. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έχει αναλάβει δημόσια την πολιτική και προσωπική ευθύνη για τη συμμετοχή του στη 17Ν. Ο Γιωτόπουλος εξακολουθεί να αρνείται όσα του αποδόθηκαν και για τα οποία καταδικάστηκε.
Δεν ζητώ από κανέναν από τους 125 να πάρει πίσω την υπογραφή του.
Μόνο αναρωτιέμαι:
Εάν η 17 Νοέμβρη είχε δολοφονήσει τον πατέρα τους, το παιδί τους, τον αδελφό τους ή έναν δικό τους άνθρωπο, θα έβαζαν σήμερα την ίδια υπογραφή;
