Η εικόνα στη λίμνη του Μόρνου έχει αλλάξει θεαματικά σε σχέση με το περασμένο φθινόπωρο. Το βυθισμένο χωριό Κάλλιο, που είχε ξαναβγεί στην επιφάνεια όταν η στάθμη είχε υποχωρήσει δραματικά, καλύπτεται ξανά από το νερό. Ωστόσο, πίσω από τη βελτίωση παραμένει μια σαφής προειδοποίηση: η ανάκαμψη δεν σημαίνει ότι η Αττική άφησε πίσω της τον κίνδυνο της λειψυδρίας.
Η αύξηση των υδάτων στον βασικό ταμιευτήρα που τροφοδοτεί την πρωτεύουσα αποτυπώνεται πλέον καθαρά και στο τοπίο. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2025 η επιφάνεια της λίμνης είχε περιοριστεί στα 8,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ στις 7 Απριλίου 2026 είχε επεκταθεί στα 14,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εξέλιξη που εξηγεί γιατί το Κάλλιο «βυθίζεται» ξανά. Παράλληλα, η ΕΥΔΑΠ εμφανίζει ως τελευταία διαθέσιμη ημερομηνία για τα αποθέματα των ταμιευτήρων την 8η Απριλίου 2026, με τα στοιχεία να παρακολουθούνται σε καθημερινή βάση.
Μιλώντας στην HuffPost και τον Τέρενς Κουίκ ο διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών Κώστας Λαγουβάρδος, ξεκαθαρίζει ότι η νέα εικόνα δεν πρέπει να δημιουργήσει ψευδαίσθηση ασφάλειας. Όπως επισημαίνει, δεν πρέπει «να παίρνουν αέρα τα μυαλά μας» μόνο και μόνο επειδή η λίμνη γεμίζει και το Κάλλιο εξαφανίζεται ξανά κάτω από το νερό. Και αυτό γιατί η χώρα μπαίνει πλέον στις θερμές εποχές, όταν οι βροχοπτώσεις περιορίζονται, η εξάτμιση αυξάνεται και η κατανάλωση ανεβαίνει αισθητά.
Οι ανάγκες αυτές, όπως σημειώνει, είναι απολύτως καθημερινές και οικιακές: περισσότερο πόσιμο νερό, περισσότερα ντους λόγω ζέστης, συχνότερα ποτίσματα. Με άλλα λόγια, η πίεση στα αποθέματα δεν κρίνεται μόνο από το πόσο γέμισε ο ταμιευτήρας μετά τις βροχές, αλλά και από το πόσο γρήγορα θα αρχίσει ξανά να καταναλώνεται το νερό τους επόμενους μήνες.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Κώστας Λαγουβάρδος στέκεται και σε έναν ακόμη παράγοντα που περιορίζει τη φυσική αναπλήρωση των αποθεμάτων: την έλλειψη χιονιού. Όπως εξηγεί, δεν υπήρξαν πολλές χιονοπτώσεις, με αποτέλεσμα να λείπει μια κρίσιμη πηγή τροφοδότησης. Το χιόνι, όταν λιώνει σταδιακά, αποδίδει νερό και ενισχύει τις λεκάνες απορροής πολύ πιο σταθερά. Όταν αυτή η συνιστώσα είναι αδύναμη, το υδατικό ισοζύγιο παραμένει πιο εύθραυστο, ακόμη κι αν μεσολαβήσει ένα διάστημα έντονων βροχών. Η σημασία της χιονοκάλυψης και της βροχόπτωσης για την εικόνα του Μόρνου έχει επισημανθεί επανειλημμένα και από τη μονάδα ΜΕΤΕΟ του Εθνικού Αστεροσκοπείου.
Τα διαθέσιμα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν πράγματι βελτίωση, αλλά όχι επιστροφή στην κανονικότητα. Στις 21 Φεβρουαρίου 2026, η μονάδα ΜΕΤΕΟ κατέγραψε ότι η τεχνητή λίμνη του Μόρνου είχε ανακάμψει μερικώς και κάλυπτε περίπου 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα, παραμένοντας όμως περίπου 26% κάτω από τη μέση τιμή του Φεβρουαρίου για την περίοδο 2006-2024. Η ουσία είναι ότι η φετινή ανάσα είναι υπαρκτή, αλλά δεν αρκεί για να σβήσει το αποτύπωμα της παρατεταμένης πίεσης που είχε προηγηθεί.
Έτσι, η επιστροφή του νερού στον Μόρνο και η νέα «εξαφάνιση» του Καλλίου είναι αναμφίβολα μια θετική εξέλιξη με ισχυρό συμβολισμό. Δεν είναι, όμως, το τέλος της ιστορίας. Η εικόνα βελτιώθηκε, ο συναγερμός του περασμένου φθινοπώρου έχει υποχωρήσει, αλλά η πραγματική δοκιμασία αρχίζει τώρα: στην άνοιξη και κυρίως στο καλοκαίρι, όταν θα φανεί αν τα σημερινά αποθέματα μπορούν πράγματι να αντέξουν την αυξημένη ζήτηση και τις ολοένα πιο ασταθείς υδρολογικές συνθήκες.
Πηγή φωτογραφιών: EUROKINISSI
