Οι κάμερες έχουν αλλάξει ριζικά την αντιμετώπιση των τροχαίων παραβάσεων. Έχουν εξοικονομήσει προσωπικό, έχουν περιορίσει την ανάγκη για συνεχή φυσική παρουσία σε συγκεκριμένα σημεία και έχουν δώσει στην ΕΛ.ΑΣ. ένα εργαλείο που λειτουργεί χωρίς ωράριο. Όμως άλλο η βεβαίωση μιας παράβασης και άλλο η πρόληψη της εγκληματικότητας. Εκεί, καμία κάμερα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον πεζό αστυνομικό.
Δεν έχω καμία διάθεση να μηδενίσω την αξία της τεχνολογίας. Αντιθέτως. Στην τροχαία αστυνόμευση οι κάμερες έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν δουλειά. Καταγράφουν, βεβαιώνουν, λειτουργούν αποτρεπτικά για οδηγούς που μέχρι χθες θεωρούσαν ότι ο ΚΟΚ είναι περισσότερο σύσταση παρά υποχρέωση.
Αυτό σημαίνει και κάτι ακόμη: ότι η ΕΛ.ΑΣ. γλιτώνει αστυνομικούς υπαλλήλους από έναν τομέα όπου μέχρι πρότινος απαιτούνταν συνεχής φυσική παρουσία. Όταν η τεχνολογία μπορεί να ελέγξει παραβιάσεις ερυθρού σηματοδότη, υπερβολική ταχύτητα, παράνομη κίνηση σε λεωφορειολωρίδες ή άλλες τροχαίες συμπεριφορές, τότε το ανθρώπινο δυναμικό μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί αλλού.
Και αυτό το «αλλού» είναι σήμερα το μεγάλο κενό: οι κεντρικοί δρόμοι, οι πλατείες, οι εμπορικοί δρόμοι, οι γειτονιές.
Γιατί εκεί η παρουσία της αστυνομίας είναι συχνά ελλιπής. Όχι μόνο ως καταστολή, αλλά κυρίως ως πρόληψη. Η εικόνα ενός πεζού αστυνομικού που κινείται μέσα στην πόλη, που γνωρίζει την περιοχή, που μιλά με τους καταστηματάρχες, που βλέπει την καθημερινότητα και γίνεται ορατός στους πολίτες, έχει από μόνη της αποτρεπτική αξία.
Κάποτε μιλούσαμε για τον «αστυνομικό της γειτονιάς». Σήμερα, σε πολλές περιοχές, δεν έχουμε τίποτα αντίστοιχο. Έχουμε περιπολικά που περνούν, ομάδες που επεμβαίνουν όταν κάτι έχει ήδη συμβεί, κάμερες που καταγράφουν, αλλά όχι την καθημερινή, σταθερή, ανθρώπινη παρουσία που δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας.
Και η πραγματικότητα μάς το υπενθυμίζει συνεχώς. Κλοπές αυτοκινήτων και δικύκλων. Διαρρήξεις σε σπίτια. Ληστείες σε καταστήματα. Επιθέσεις στον δρόμο. Περιστατικά που, φυσικά, δεν εξαφανίζονται μαγικά επειδή περπατά ένας αστυνομικός στην περιοχή. Όμως μπορούν να αποθαρρυνθούν. Ο δράστης σκέφτεται διαφορετικά όταν ξέρει ότι η περιοχή δεν είναι αφύλακτη, ότι υπάρχει μάτι, παρουσία, αντίδραση.
Το πρόσφατο περιστατικό με τον 89χρονο, ο οποίος συνελήφθη για τα περιστατικά που σημειώθηκαν σε κτίριο του ΕΦΚΑ και στο Πρωτοδικείο Αθηνών στις 28 Απριλίου 2026, δείχνει πόσο κρίσιμη είναι η έγκαιρη αντίδραση και η ασφάλεια σε χώρους μεγάλης κυκλοφορίας. Η υπόθεση αυτή δεν είναι απλώς ένα αστυνομικό συμβάν. Είναι υπενθύμιση ότι σε δημόσιους χώρους, υπηρεσίες, δικαστήρια, δρόμους και γειτονιές, η πρόληψη δεν μπορεί να είναι θεωρητική.
Δεν λέω ότι για όλα φταίει η έλλειψη πεζών περιπολιών. Θα ήταν υπεραπλούστευση. Η εγκληματικότητα έχει πολλές αιτίες και δεν αντιμετωπίζεται με ένα μόνο μέτρο. Λέω όμως ότι η ορατή αστυνόμευση είναι βασικός κρίκος που σήμερα λείπει από την καθημερινότητα του πολίτη.
Η πολιτική απόφαση ανήκει, βεβαίως, στον αρμόδιο υπουργό. Εκεί χαράσσεται η κατεύθυνση. Όμως η διαχειριστική ευθύνη, η καθημερινή εφαρμογή, η κατανομή των δυνάμεων, ο σχεδιασμός των περιπολιών, είναι ευθύνη του αρχηγού και των επιτελών της ΕΛ.ΑΣ.
Και εδώ θέλω να ρίξω μια ιδέα: καλύτερος συντονισμός με τη Δημοτική Αστυνομία, τουλάχιστον κατά τις ώρες της ημέρας.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό. Οι δημοτικοί αστυνομικοί βρίσκονται ήδη μέσα στον αστικό ιστό. Γνωρίζουν δρόμους, σημεία συμφόρησης, προβληματικές περιοχές, σχολεία, πλατείες, λαϊκές αγορές, εμπορικά κέντρα γειτονιάς. Με σωστό συντονισμό, μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά με την ΕΛ.ΑΣ., όχι ως υποκατάστατο, αλλά ως πολλαπλασιαστής παρουσίας.
Μια μικτή λογική καθημερινής επιτήρησης, με πεζές περιπολίες της ΕΛ.ΑΣ. σε κρίσιμα σημεία και παράλληλη παρουσία της Δημοτικής Αστυνομίας όπου έχει αρμοδιότητα, θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα σε πολλές περιοχές. Όχι με επικοινωνιακές εξαγγελίες, αλλά με πρόγραμμα, σταθερότητα και λογοδοσία.
Ο πολίτης δεν ζητά να βλέπει αστυνομία μόνο μετά το κακό. Θέλει να τη βλέπει πριν. Θέλει να ξέρει ότι κάποιος περπατά στον ίδιο δρόμο, παρατηρεί, προλαβαίνει, μιλά, παρεμβαίνει.
Οι κάμερες είναι χρήσιμες. Τα περιπολικά είναι απαραίτητα. Οι ειδικές ομάδες έχουν τον ρόλο τους. Αλλά η ασφάλεια της καθημερινότητας χτίζεται και με κάτι πιο απλό: με έναν αστυνομικό που περπατά στη γειτονιά.
Και αυτό, σήμερα, μας λείπει.
