Γιατί σε κάθε παράσυρση πεζού θεωρείται σχεδόν αυτονόητο ότι φταίει ο οδηγός; Ακόμη και όταν κινείται μέσα στο όριο ταχύτητας, είναι νηφάλιος, δεν χρησιμοποιεί κινητό και βρίσκεται ξαφνικά μπροστά του ένας άνθρωπος που πετάγεται στο οδόστρωμα;
Ασφαλώς ο οδηγός έχει αυξημένη ευθύνη. Χειρίζεται ένα όχημα που μπορεί να σκοτώσει και οφείλει να προβλέπει κινδύνους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε τροχαίο συνεπάγεται αυτόματη και αποκλειστική ενοχή του.
Ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας είναι απολύτως σαφής: οι πεζοί υποχρεούνται να χρησιμοποιούν τα πεζοδρόμια. Στο οδόστρωμα μπορούν να βαδίζουν μόνο όταν το πεζοδρόμιο δεν υπάρχει ή είναι αδύνατον να χρησιμοποιηθεί και πάντοτε χωρίς να εμποδίζουν την κυκλοφορία. (elinyae.gr)
Ούτε όπου θέλουμε ούτε όποτε θέλουμε
Για να περάσουν απέναντι, οι πεζοί οφείλουν να χρησιμοποιούν τις διαβάσεις, όπου υπάρχουν, και να συμμορφώνονται με τους φωτεινούς σηματοδότες. Ο «Σταμάτης» σημαίνει στάση και για τον πεζό, όχι μόνο για τα αυτοκίνητα.
Όπου δεν υπάρχει διάβαση, πρέπει πρώτα να βεβαιώνονται ότι δεν παρεμποδίζουν τα οχήματα και να διασχίζουν τον δρόμο κάθετα, χωρίς καθυστερήσεις, ζιγκ ζαγκ ή αδικαιολόγητες στάσεις.
Οι παραβάσεις αυτές κατατάσσονται στην κατηγορία Ε1-Α και τιμωρούνται με πρόστιμο 30 ευρώ. (elinyae.gr)
Να εφαρμόζεται ο νόμος
Η Τροχαία πρέπει να προστατεύει τους πεζούς, αλλά και να ελέγχει όσους παραβιάζουν προκλητικά τους κανόνες. Μια κλήση μπορεί να λειτουργήσει παιδευτικά και, κυρίως, να σώσει μια ζωή.
Ο πεζός είναι ευάλωτος. Δεν είναι, όμως, υπεράνω του ΚΟΚ. Και η ευθύνη κάθε δυστυχήματος πρέπει να κρίνεται από τα πραγματικά περιστατικά, όχι από το στερεότυπο ότι «πάντα φταίει ο οδηγός».
