Αχ, οι «πέφτουλες» του διαδικτύου… Αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο, αυτή η ακούραστη ψηφιακή πανίδα που αντικατέστησε το παραδοσιακό καμάκι του δρόμου με το ανελέητο scrolling στον καναπέ.
Καλέ μου φίλε/η μιλάμε για μια ειδική κάστα ανθρώπων που έχει αναγάγει το sliding στα DMs σε ολυμπιακό άθλημα και το copy-paste σε μορφή σουρεαλιστικής τέχνης.
Αν ανοίξεις τα εισερχόμενα ενός μέσου λογαριασμού, δεν βρίσκεις απλώς μηνύματα· βρίσκεις μια ολόκληρη κοινωνιολογική μελέτη, γεμάτη με στρατηγικές που θα ζήλευε ακόμα και ο Ναπολέων, αλλά και με τόση απελπισία που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει ολόκληρο το ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας.
Ας ξεκινήσουμε από τη γυναικεία πλευρά, η οποία βιώνει το Instagram Direct όχι ως χώρο δικτύωσης, αλλά ως ψηφιακό ναρκοπέδιο. Για μια γυναίκα, κάθε story είναι και μια δυνητική πρόσκληση για κριντζάρισμα. Ανεβάζεις μια φωτογραφία με το τοστ σου το πρωί, απλώς επειδή πέτυχε το λιωμένο τυρί, και τσουπ, σκάει η απάντηση: «Ωραίο το τοστ, αλλά εσύ είσαι πιο λαχταριστή». Μα, για όνομα του Θεού, μιλάμε για γκούντα και γαλοπούλα, πώς κατάφερες να το συνδέσεις με τον ερωτισμό; Ανεβάζεις story ότι έχεις 40 πυρετό και πεθαίνεις στο κρεβάτι με τις κάλτσες του παππού σου, και ο άλλος σου στέλνει: «Και άρρωστη, παραμένεις θεά. Να έρθω να σε γειάνω;». Όχι φίλε μου, μην έρθεις, γιατί αν με δεις από κοντά με τη χαρτοπετσέτα καρφωμένη στη μύτη, θα πάθεις ψυχικό τραύμα.
Και φυσικά, υπάρχει και ο απόλυτος άρχοντας του inbox: ο άνθρωπος-ημερολόγιο. Αυτός ο τύπος που σου στέλνει «Καλημέρα, τι κάνεις;» κάθε μέρα, με θρησκευτική ευλάβεια. Εσύ δεν απαντάς. Εκείνος ξαναστέλνει την επόμενη. Δεν απαντάς. Έχει αλλάξει ο χρόνος, έχουμε μπει βαθιά στο 2026, έχει έρθει το καλοκαίρι, κι αυτός εκεί, πιστός στο καθήκον: «Καλημέρα, χάθηκες». Πού χάθηκα; Στο ίδιο inbox είμαι, απλώς σε γράφω με κεφαλαία γράμματα εδώ και οκτώ μήνες! Το πιο τρομακτικό βέβαια είναι όταν το σύστημα «πέφτω ευγενικά» καταρρέει. Είναι αυτή η μαγική στιγμή που ο ευγενικός ποιητής που σου έγραφε ότι «τα μάτια σου καθρεφτίζουν το απέραντο γαλάζιο», επειδή δεν πήρε απάντηση μέσα σε πέντε λεπτά, μεταμορφώνεται σε ορκ των social media και σου στέλνει: «Σιγά μωρή, ποια νομίζεις ότι είσαι, η Μόνικα Μπελούτσι; Ένα μπάζο είσαι». Εκεί απλώς κάθεσαι και κοιτάς την οθόνη, προσπαθώντας να καταλάβεις πώς η Μπελούτσι έγινε μπάζο μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, επειδή πήγες μέχρι την τουαλέτα.
Από την άλλη μεριά του λόφου όμως, υπάρχει η ανδρική ματιά, η οποία κινείται σε ένα τελείως διαφορετικό σύμπαν – αυτό των μαθηματικών πιθανοτήτων και της απόλυτης ανοσίας στην ντροπή. Για τον κλασικό, επαγγελματία πέφτουλα, το διαδίκτυο δεν είναι χώρος για ρομάντζα, είναι μια τεράστια τράτα. Ρίχνει τα δίχτυα του παντού και ό,τι πιάσει. Η ψυχολογία του βασίζεται στο «Δόγμα των Μεγάλων Αριθμών». Σου λέει ο άλλος, αν στείλω το ίδιο ακριβώς copy-paste μήνυμα σε εκατό κοπέλες, οι ογδόντα θα με γράψουν, οι δεκαπέντε θα με βρίσουν, οι τέσσερις θα μου πουν ότι έχουν αγόρι, αλλά μία, φίλε μου, μία θα κάτσει να μιλήσουμε. Και για τον πέφτουλα, αυτή η μία είναι η νίκη της ζωής του, το buzzer beater που ξεπλένει όλες τις προηγούμενες χυλόπιτες.
Το καλύτερο με τον άντρα πέφτουλα είναι η πανοπλία που του προσφέρει η οθόνη. Ξαπλωμένος στον καναπέ με μια ξεχειλωμένη φόρμα, λεκέ από τζατζίκι στο φανελάκι και το ένα χέρι να ξύνει την κοιλιά, νιώθει τουλάχιστον Brad Pitt στην Τροία. Σκέφτεται: «Αφού δεν με βλέπει να κοκκινίζω και δεν ακούει τη φωνή μου να σπάει από το άγχος, τι έχω να χάσω;». Έτσι, ξεκινάει η επιχείρηση «ανίχνευση». Ο πιο εξελιγμένος βέβαια δεν θα στείλει κατευθείαν μήνυμα· θα πάει πίσω, στο μακρινό 2019, και θα κάνει like σε μια φωτογραφία σου από τις διακοπές σου στην Πάρο.
Αυτό στην ανδρική διάλεκτο μεταφράζεται ως: «Κοίτα, έψαξα όλο το προφίλ σου, είδα πώς ήσουν πριν από επτά χρόνια με το μαγιό, και θέλω να ξέρεις ότι είμαι εδώ και σε παρακολουθώ διακριτικά (σαν ψυχοπαθής)». Αν αυτό δεν πιάσει, θα επιστρατεύσει το απόλυτο όπλο: την ερώτηση-παγίδα. «Σε είδα χθες στο κέντρο ή μου φάνηκε;». Φυσικά και του φάνηκε, αφού εκείνος μένει στη Λάρισα κι εσύ ήσουν στο σπίτι σου στην Αθήνα και έβλεπες Netflix, αλλά είναι μια καλή δικαιολογία για να ξεκινήσει η κουβέντα.
Υπάρχει βέβαια και ο «intellectual» πέφτουλας, ο οποίος θα σχολιάσει το βιβλίο που ανέβασες ή το τραγούδι που έβαλες στο story σου. Αυτός θα το παίξει άνετος, κουλ, υπεράνω χρημάτων και ρηχών σχέσεων. Θα σου αναλύσει τον υπαρξισμό του Σαρτρ με την ελπίδα ότι θα εντυπωσιαστείς τόσο πολύ, που θα ξεχάσεις ότι ο απώτερος σκοπός του είναι να σου ζητήσει φωτογραφία με εσώρουχα στις δύο το βράδυ. Κι όταν τελικά καταλάβει ότι η στρατηγική των «πνευματικών ανησυχιών» δεν αποδίδει καρπούς, θα επιστρέψει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις, στέλνοντας ένα ξερό: «Τελικά θα μου δώσεις το τηλέφωνό σου ή τσάμπα σου κάνω ανάλυση;».
Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η ψηφιακή φάμπρικα έχει καταντήσει τόσο προβλέψιμη, που έχει χάσει κάθε ίχνος αυθεντικότητας. Όταν το ίδιο μήνυμα καταλήγει ταυτόχρονα σε σένα, στην κολλητή σου, στην αδερφή σου και στη διαχειρίστρια της πολυκατοικίας σου, το πράγμα σταματάει να είναι φλερτ και θυμίζει περισσότερο διαφημιστικό φυλλάδιο σούπερ μάρκετ που το πετάνε κάτω από την πόρτα σου. Το ψηφιακό σαφάρι συνεχίζεται, οι πέφτουλες ανανεώνουν τα quotes τους, οι γυναίκες ακονίζουν τα δάχτυλά τους στο κουμπί του block, και οι οθόνες μας συνεχίζουν να παίρνουν φωτιά από μηνύματα που, αν μη τι άλλο, μας προσφέρουν άφθονο υλικό για να γελάμε με τις ώρες στις καφετέριες.
Αυτά ασούμε… Πάω να συνεχίσω να σκρολάρω στο instagram μπας και βρω συνταγές μαγειρικής ιδανικές για εμάς τους παχουλούς.
