Μια πρώτη, περιορισμένη αλλά ουσιαστική μετατόπιση καταγράφεται στην υπόθεση των Τεμπών, καθώς το Δικαστικό Συμβούλιο Λάρισας έκανε δεκτή την προσφυγή της οικογένειας του Άγγελου Τηλκερίδη, επιτρέποντας οι αναγκαίες εξετάσεις από εκταφή να γίνουν, εφόσον το κρίνει ο πραγματογνώμονας, ακόμη και σε εργαστήρια του εξωτερικού. Για τους συγγενείς, η εξέλιξη αυτή δεν είναι απλώς μια δικαστική απόφαση. Είναι η πρώτη ρωγμή σε ένα τοπίο που, όπως καταγγέλλουν, επί μήνες έμοιαζε να μπλοκάρει αντί να φωτίζει την αλήθεια.

Η απόφαση αφορά την οικογένεια Τηλκερίδη και προβλέπει ότι θα εγκριθούν όλες οι αναγκαίες εξετάσεις για τη διακρίβωση της ακριβούς αιτίας θανάτου, χωρίς να αποκλείονται εργαστήρια της αλλοδαπής. Το κρίσιμο σημείο είναι πως η τελική επιλογή περνά στον πραγματογνώμονα που θα οριστεί, κάτι που σημαίνει ότι το δικαστικό συμβούλιο δεν άναψε μεν ένα απόλυτο «πράσινο φως», άνοιξε όμως για πρώτη φορά θεσμικά την πόρτα που οι οικογένειες ζητούσαν να ανοίξει εδώ και μήνες.

Advertisement
Advertisement

Ακριβώς σε αυτό το σημείο εδράζεται και η πολιτική και ηθική βαρύτητα της υπόθεσης. Οι συγγενείς των θυμάτων υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι χωρίς εξειδικευμένες τοξικολογικές, ιστολογικές και ιατροδικαστικές εξετάσεις, ενδεχομένως και εκτός Ελλάδας, δεν μπορεί να απαντηθεί με ασφάλεια το ερώτημα για τις πραγματικές αιτίες θανάτου ορισμένων θυμάτων. Γι’ αυτό και η χθεσινή εξέλιξη αντιμετωπίζεται ως μια πρώτη δικαίωση, αλλά όχι ως το τέλος της διαδρομής.

Το ιστορικό, άλλωστε, είναι βαρύ. Στην περίπτωση του Παύλου Ασλανίδη, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, χρειάστηκαν αλλεπάλληλες αιτήσεις μέχρι να γίνει δεκτή η πέμπτη, ενώ προηγούμενα αιτήματα είχαν απορριφθεί κατά τη διάρκεια της κύριας ανάκρισης. Η ίδια η πλευρά των συγγενών έχει επιμείνει ότι αυτή η αλληλουχία απορρίψεων ενίσχυσε την πεποίθηση πως η διερεύνηση προχωρούσε με όρους περιορισμού και όχι πλήρους εξάντλησης κάθε επιστημονικού μέσου.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Πάνου Ρούτση, που μετατράπηκε σε συμβολικό σημείο αναφοράς για την οργή των οικογενειών. Ο Ρούτσης είχε φτάσει σε απεργία πείνας ζητώντας εκταφή του γιου του ώστε να γίνουν εξετάσεις για τα αίτια θανάτου. Ωστόσο, όπως είχε γίνει τότε γνωστό, η παραγγελία αφορούσε εκταφή μόνο για ταυτοποίηση και όχι για ουσιαστική διερεύνηση των συνθηκών θανάτου, με τον ίδιο να καταγγέλλει δημόσια ότι «συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν».

Η υπόθεση Ρούτση απέκτησε νέα διάσταση τον Φεβρουάριο του 2026, όταν η προσφυγή του κατά της σχετικής απόφασης έγινε δεκτή και η προγραμματισμένη εκταφή δεν πραγματοποιήθηκε. Η εξέλιξη αυτή ανέδειξε το αδιέξοδο: από τη μία, η Δικαιοσύνη προχωρούσε σε διαδικαστικές κινήσεις, από την άλλη όμως οι οικογένειες έλεγαν ότι χωρίς το πλήρες φάσμα των εξετάσεων οι εκταφές κινδύνευαν να γίνουν χωρίς ουσιαστική αποδεικτική αξία.

Αυτό ακριβώς είναι και ο πυρήνας των καταγγελιών περί «άρνησης της δικαιοσύνης» που διατυπώνουν συγγενείς και συνήγοροι: όχι ότι δεν έγιναν καθόλου κινήσεις, αλλά ότι επί μακρό διάστημα τα αιτήματα είτε απορρίπτονταν είτε εγκρίνονταν με τόσο στενό πλαίσιο ώστε, κατά τους ίδιους, να μην υπηρετείται η πλήρης αναζήτηση της αλήθειας. Η νέα απόφαση για την οικογένεια Τηλκερίδη θεωρείται σημαντική επειδή έρχεται να ανατρέψει, έστω εν μέρει, αυτή την εικόνα.

Την ίδια ώρα, η κύρια δίκη για το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα έχει ήδη ξεκινήσει από τις 23 Μαρτίου 2026 στη Λάρισα, με 36 κατηγορουμένους, ενώ η διαδικασία συνεχίζεται μέσα σε τεταμένο κλίμα, με ενστάσεις, προσφυγές και συγκρούσεις για κρίσιμα διαδικαστικά ζητήματα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες καταγράφηκαν νέες προσφυγές συγγενών σε σχέση με τη δήλωση αποχής της προέδρου της έδρας, γεγονός που δείχνει ότι, ακόμη και τώρα που η δίκη είναι σε εξέλιξη, η μάχη για την ίδια τη δικαστική διαδρομή παραμένει ανοιχτή.

Η χθεσινή απόφαση, επομένως, δεν κλείνει κανένα κεφάλαιο. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει ότι ένα κομμάτι της αλήθειας που οι οικογένειες ζητούν επίμονα να διερευνηθεί ίσως τώρα αρχίσει να κινείται προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Και αυτό, στην υπόθεση των Τεμπών, αρκεί για να αποκτήσει η λέξη «δικαίωση» το βάρος μιας πρώτης, πολύ καθυστερημένης ρωγμής.