Έχεις μια δουλειά, ανθρώπους που σε αγαπούν, μια καθημερινότητα που κυλά χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Αν κάποιος σε ρωτήσει πώς είσαι, θα πεις «καλά». Και πιθανότατα δεν θα έχεις κάτι συγκεκριμένο να του εξηγήσεις.
Κι όμως, κάποιες στιγμές, όταν μένεις μόνος με τον εαυτό σου, νιώθεις ότι κάτι δεν βρίσκεται ακριβώς στη θέση του.
Δεν σου συνέβη κάτι που να δικαιολογεί αυτή την αίσθηση. Δεν έχασες κάτι, δεν απέτυχες σε κάτι, δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη δυσκολία που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις. Κι αυτό κάνει ακόμη πιο δύσκολο να καταλάβεις τι σου συμβαίνει.
Άλλωστε, έχεις μάθει να αναγνωρίζεις πότε κάτι δεν πηγαίνει καλά. Όταν, όμως, όλα φαίνονται εντάξει, με ποιο δικαίωμα αισθάνεσαι ότι δεν είσαι καλά;
Έτσι, αρχίζεις να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου όσα έχεις. Σκέφτεσαι ανθρώπους που περνούν δυσκολότερα, θυμάσαι όσα έχεις καταφέρει και προσπαθείς να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά. Δεν θέλεις να είσαι αχάριστος. Δεν θέλεις να υποτιμάς όσα έχεις δημιουργήσει.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να αντιμετωπίζεις το συναίσθημά σου σαν κάτι που πρέπει να δικαιολογήσεις.
Μόνο που η ευγνωμοσύνη και η δυσαρέσκεια μπορούν να συνυπάρχουν. Μπορεί να αγαπάς τους ανθρώπους σου και να χρειάζεσαι κάτι διαφορετικό από την καθημερινότητά σου. Να εκτιμάς τη σταθερότητα που έχεις δημιουργήσει και ταυτόχρονα να αισθάνεσαι ότι έχεις απομακρυνθεί από όσα σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Ίσως, μάλιστα, επειδή δεν υπάρχει κάτι εμφανώς λάθος στη ζωή σου, να δυσκολεύεσαι περισσότερο να ακούσεις αυτό που αισθάνεσαι. Συνεχίζεις να ανταποκρίνεσαι στις υποχρεώσεις σου, να κάνεις σχέδια, να προσπαθείς για τον επόμενο στόχο. Περιμένεις ότι, όταν ολοκληρώσεις κάτι ακόμη, θα έρθει και η ικανοποίηση που αναζητάς.
Κι αν, τελικά, δεν είναι αυτό που σου λείπει;
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξεις τα πάντα. Μπορεί να είσαι κουρασμένος. Μπορεί να χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο για εσένα ή να έχεις παραμελήσει πλευρές της ζωής σου που κάποτε σου έδιναν χαρά. Μπορεί να μην έχεις ακόμη καταλάβει τι ακριβώς σε δυσκολεύει.
Δεν χρειάζεται να βιαστείς να βρεις την απάντηση. Χρειάζεται, όμως, να μην απορρίψεις την ερώτηση.
Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια ζωή που λειτουργεί και σε μια ζωή μέσα στην οποία αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις πραγματικά. Και μερικές φορές, η απόσταση ανάμεσα στις δύο δεν φαίνεται στις επιλογές που κάνεις καθημερινά, αλλά σε όσα έχεις σταματήσει να αναρωτιέσαι.
Δεν είναι απαραίτητο κάθε δυσφορία να σημαίνει ότι κάτι πρέπει να τελειώσει ή να αλλάξει. Είναι, όμως, μια αφορμή να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά τον τρόπο που ζεις, χωρίς να συγκρίνεις τα συναισθήματά σου με όσα θεωρείς ότι θα έπρεπε να αισθάνεσαι.
Γιατί μπορεί να έχεις πολλούς λόγους να εκτιμάς τη ζωή σου και, ταυτόχρονα, να υπάρχουν πράγματα μέσα σε αυτήν που χρειάζονται την προσοχή σου.
Και ίσως το πρώτο βήμα να μην είναι να αλλάξεις κάτι, αλλά να επιτρέψεις στον εαυτό σου να παραδεχτεί αυτό που αισθάνεται, ακόμη κι αν δεν γνωρίζει ακόμη τι σημαίνει.
