Κάποια στιγμή, μετά από όλη την προσπάθεια να καταλάβεις τον εαυτό σου, έρχεται μια διαφορετική ερώτηση. Όχι για το ποιος ήσουν, τι άφησες πίσω ή πόσο έχεις αλλάξει, αλλά για το τι θέλεις να κάνεις με τη ζωή που έχεις μπροστά σου.
Γιατί είναι εύκολο να γνωρίζεις πολύ καλά τι δεν θέλεις. Να ξέρεις ποιες καταστάσεις δεν σου ταιριάζουν, ποιες συμπεριφορές δεν ανέχεσαι πια και ποια πράγματα δεν θέλεις να επαναλάβεις. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Όμως κάποια στιγμή χρειάζεται να κοιτάξεις και προς την άλλη πλευρά.
Τι θέλεις να ζήσεις;
Όχι τι θα έπρεπε να θέλεις. Όχι τι φαίνεται σωστό στους άλλους. Όχι ποια ζωή μοιάζει περισσότερο με επιτυχία. Αλλά ποια πράγματα σε κάνουν να νιώθεις ότι υπάρχει ακόμη κάτι που θέλεις να ανακαλύψεις.
Ίσως είναι ένα ταξίδι που συνεχίζεις να αναβάλλεις. Κάτι που θέλεις να δημιουργήσεις. Μια νέα εμπειρία. Ένας άνθρωπος που θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα. Ή ακόμη και μια πλευρά της ζωής σου που δεν έχεις επιτρέψει μέχρι σήμερα να μεγαλώσει.
Δεν χρειάζεται κάθε επιθυμία να γίνει αμέσως στόχος. Ούτε χρειάζεται να ξέρεις από πριν πού θα σε οδηγήσει.
Μερικές φορές αρκεί να της δώσεις χώρο.
Γιατί η ζωή δεν ακολουθεί πάντα τη σειρά που έχουμε στο μυαλό μας. Μπορεί να εμφανίσει μια ευκαιρία όταν δεν την περιμένεις, να αλλάξει ένα σχέδιο, να σε οδηγήσει σε έναν άνθρωπο που δεν είχες υπολογίσει ή να σε αναγκάσει να ξαναδείς μια κατεύθυνση που θεωρούσες δεδομένη.
Και τότε χρειάζεται κάτι περισσότερο από ένα καλό σχέδιο.
Χρειάζεται η ικανότητα να προσαρμόζεσαι χωρίς να χάνεις την κατεύθυνσή σου.
Να μπορείς να πεις «αυτό δεν το είχα υπολογίσει» χωρίς να αισθανθείς ότι όλα πήγαν λάθος. Να κοιτάξεις τα καινούργια δεδομένα και να αποφασίσεις τι κάνεις από εδώ και πέρα.
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει να σχεδιάζεις τη ζωή σου με έναν διαφορετικό τρόπο.
Να ξέρεις προς τα πού θέλεις να κινηθείς, χωρίς να απαιτείς από τη ζωή να σου δείξει από τώρα ολόκληρη τη διαδρομή.
Να έχεις σχέδιο, αλλά όχι εμμονή με το σχέδιο. Να κάνεις επιλογές, αλλά να μπορείς να τις επανεξετάσεις όταν η πραγματικότητα σου δείξει κάτι που δεν γνώριζες πριν.
Γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις όλα όσα θα συμβούν.
Μπορείς όμως να αποφασίσεις πώς θα σταθείς απέναντί τους και ποια θα είναι η επόμενη επιλογή σου.
Και αυτή ίσως είναι μια πιο ουσιαστική μορφή ελευθερίας.
Όχι να έχεις τον έλεγχο της ζωής, αλλά να έχεις περισσότερο έλεγχο του εαυτού σου μέσα στη ζωή.
Να μπορείς να αλλάξεις διαδρομή χωρίς να χάσεις τον προσανατολισμό σου. Να αφήσεις χώρο στο απρόβλεπτο χωρίς να αισθάνεσαι ότι έχασες τον έλεγχο. Να υποδεχτείς κάτι καινούργιο χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζεις από πριν αν θα αλλάξει τη ζωή σου.
Ίσως τελικά να μη χρειάζεται να σχεδιάσεις μια ζωή χωρίς απρόβλεπτα.
Χρειάζεται να σχεδιάσεις μια ζωή που μπορεί να τα χωρέσει.
Μια ζωή με κατεύθυνση, χωρίς την ανάγκη να ελέγχεις κάθε στροφή. Μια ζωή που επιλέγεις συνειδητά, αλλά αφήνεις χώρο για τον αυθορμητισμό, για τις ανατροπές, για εκείνα που δεν θα μπορούσες ποτέ να προβλέψεις.
Γιατί η ζωή δεν είναι ένα σχέδιο που πρέπει να εκτελεστεί τέλεια.
Είναι μια διαδρομή στην οποία συμμετέχεις.
Και όσο περισσότερο γνωρίζεις τι έχει σημασία για εσένα, τόσο περισσότερο μπορείς να παραμένεις ευέλικτος όταν τα πράγματα αλλάζουν χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις από τώρα πώς θα μοιάζει η ζωή σου σε πέντε ή δέκα χρόνια.
Χρειάζεται να ξέρεις αρκετά για το σήμερα ώστε να κάνεις μια επιλογή που σε πηγαίνει προς τη ζωή που θέλεις να δημιουργήσεις.
Και να είσαι αρκετά ανοιχτός ώστε, όταν η ζωή σου παρουσιάσει έναν δρόμο που δεν είχες προβλέψει, να μπορείς να τον κοιτάξεις πριν αποφασίσεις αν θέλεις να τον ακολουθήσεις.
Ίσως τώρα η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση να μην είναι πια «ποιος θέλω να γίνω;»
Αλλά:
«Τι θέλω να ζήσω;»
Γιατί η απάντηση δεν θα είναι ίδια για πάντα. Θα αλλάζει καθώς αλλάζει η ζωή, καθώς γνωρίζεις περισσότερα, καθώς ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα και καθώς επιτρέπεις στον εαυτό σου να θέλει διαφορετικά.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχεις κατεύθυνση.
Σημαίνει ότι αφήνεις χώρο στη ζωή να συμμετέχει στη δημιουργία της.
Ίσως λοιπόν το επόμενο κεφάλαιο να μην χρειάζεται να το έχεις ήδη γράψει.
Αλλά να χρειάζεται απλώς να είσαι έτοιμος να το συναντήσεις.
Γιατί δεν χρειάζεται να έχεις τον έλεγχο της ζωής για να νιώθεις ότι η ζωή σου ανήκει.
Χρειάζεται να έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου μέσα σε αυτή.
Και αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο μέρος της διαδρομής.
Να ξέρεις προς τα πού θέλεις να πας, χωρίς να χρειάζεται να ξέρεις κάθε στροφή.
Να σχεδιάζεις την κατεύθυνσή σου, χωρίς να κλείνεις τη ζωή μέσα στο σχέδιό σου.
Γιατί δεν ξέρεις ακόμη όλες τις στροφές.
Και ευτυχώς.
Μερικές από τις καλύτερες δεν τις έχεις συναντήσει ακόμη.
«Αλλάζεις τη σκέψη σου. Αλλάζει η ζωή σου.»
