Eυρωπη

O Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει την κρίση της ελληνικής ταυτότητας και υποστηρίζει ότι ο νεοελληνικός ψυχισμός παραμένει ελλειματικός
Η Ελβετική πρωτεύουσα της τέχνης και του πολιτισμού, φωλιασμένη στο τρίγωνο όπου συναντώνται η Ελβετία, η Γερμανία και η
Η τύχη μας δε βρίσκεται πλέον στα χέρια μας, καθορίζεται από συνδυασμό διεθνών παραμέτρων και γεγονότων που λαμβάνουν χώρα πολύ μακριά από την Ελλάδα. Η Θεωρία του Χάους, με την πεταλούδα που πετά στον Αμαζόνιο και προκαλεί βροχή στην Κίνα, ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση μας, όπως ακριβώς το χάος θα μπορούσε να αποτελεί εθνικό μας προϊόν, διεκδικώντας και δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Ο Γάλλος πολιτικός Ζακ Ντελόρ είχε πει το περίφημο «Οι πολίτες δε μπορούν να ερωτευθούν την Kοινή Aγορά». Και είχε δίκιο. Η ένωση πρέπει να έχει και πολιτικό χαρακτήρα. Οι αγορές δεν λειτουργούν στο κενό, αλλά μέσα σε ένα σύνολο που προσδιορίζεται από την κουλτούρα ενός λαού, τον πολιτισμό και τις ιστορικές αναφορές του. Εκεί πατά και η οικονομία της γνώσης, η οικονομία της καινοτομίας η οποία είναι μονόδρομος για να έχεις λόγο και θέση στην παγκόσμια αγορά. Για την Ευρωπή είναι δύσκολο να διατηρήσει το βιωτικό της επίπεδο, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα.
Πώς μπορούν χώρες που έζησαν στην ανέχεια και υπέστησαν σκληρά προγράμματα λιτότητας για να μπορέσουν να ισορροπήσουν τα δημόσια οικονομικά τους, με πολύ χαμηλότερο επίπεδο διαβίωσης από εμάς και χωρίς ένα πακτωλό χρημάτων από Ευρωπαϊκά Προγράμματα (ΜΟΠ, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ) να έχουν εισρεύσει στη χώρα τους τα τελευταία 35 χρόνια, να αποδεχτούν ότι μια χώρα σαν την Ελλάδα μπορεί επί χρόνια να υποστηρίζεται οικονομικά από την Ευρωζώνη με τεράστια ποσά και να χρηματοδοτείται ακόμα και από τους δικούς τους φτωχότερους πολίτες.
Ο ελληνικός λαός έχει κουραστεί ψυχολογικά όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, έχει εξαντλήσει τον θυμό και την οργή του. Έχει φτάσει πλέον στο τελευταίο συναισθηματικό στάδιο της θλίψης, την απάθεια απέναντι σε όσα αρνητικά συμβαίνουν και στην τεράστια αβεβαιότητα που έχει κατακλύσει τη ζωή του. Στο στάδιο αυτό προσπαθούμε να αποδεχθούμε το γεγονός ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση και να προσαρμοστούμε στη νέα πιο δύσκολη πραγματικότητα.
Πρώτο συμπέρασμα θα μπορούσε να αποτελεί η ενδεχόμενη αμέριστη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της κυβέρνησης και των ατόμων που την εκπροσωπούν στη διαπραγμάτευση από την ευρύτερη, ευρύτατη πλειοψηφία των πολιτών. Είναι έτσι; Άλλα δείχνουν οι δημοσκοπήσεις πανταχόθεν στο καυτό ερώτημα για τη διαπραγμάτευση όπου το ποσοστό του Φόβου από μεριάς των πολιτών ενισχύεται ξεκάθαρα με την έλευση του χρόνου. Μέχρι σήμερα όμως, ουδείς έχει βγει στους δρόμους να εκφράσει με την παρουσία του αυτό το ισχυρό αίσθημα φόβου. Άρα,τι; Είμαστε cool...
Στην Ελλάδα, αν και ποτέ δεν είχαμε καν πλησιάσει την ολοκλήρωση της ισότητας σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου φροντίζαμε να μην υπάρχουν πολύ έντονες και οξυμένες οικονομικές και κατ' επέκταση κοινωνικές αντιθέσεις, διατηρώντας μια σχετική κοινωνική ισορροπία και διασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινωνική συνοχή.
Νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος που εύχεται να συνεργαστούν οι πολιτικοί ηγέτες και να φτάσουν σε μια συμφωνία. Όποια συμφωνία κι αν είναι αυτή. Απλά να ενημερωθούμε που βρισκόμαστε και ποια θα είναι τα επόμενα βήματα. Μετά αφήστε μας να πάρουμε τις αποφάσεις και να λύσουμε τα προβλήματά μας. Θα το πετύχουμε. Εξάλλου, είναι οι παίχτες στο γήπεδο -οι πολίτες- που πρέπει να στηρίξουν και τελικώς να εφαρμόσουν την προσπάθεια για ανασύνταξη της οικονομίας. Τι θα είχε κερδίσει ο Λουίς Ενρίκε, ο προπονητής της Μπαρτσελόνα, αυτή τη χρονιά αν δεν είχε την εξαιρετική του ομάδα με τους φοβερούς του παίχτες στο γήπεδο;
Είκοσι μια ημέρες χρειάζονται για να επιτευχθεί το μεγαλύτερο ταξίδι με τραίνο στο κόσμο από το Γιαγού της Ανατολικής Κίνας