nikos-karathanos

«... Για όλους όσοι έφυγαν σα μοναχικοί αστέρες όταν η μοναξιά τους ανατινάχτηκε με πάταγο», όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης Νίκος Καραθάνος.
«Μα, τι ήθελε πάντα ο άνθρωπος; Μια στέγη και μια φωτιά, αιχμάλωτος και των δυο».
Μία ανανεωμένη εκδοχή της παράστασης που συμπεριελήφθη από το Vulture του New York Magazine στις 10 καλύτερες του 2018.
Στο Top 10 της χρονιάς από το πολιτιστικό τμήμα του New York Magazine
Θα ανέβουν στο St. Ann's Warehouse στη Νέα Υόρκη, 2-13 Μαϊου.
Ο Νίκος Καραθάνος φαίνεται πως βρήκε στον Αριστοφάνη μια καινούργια πατρίδα. Και παρότι την οικοδόμησε με τα δικά του υλικά και εργαλεία - σημεία του έργου παραλείφθηκαν ή διασκευάστηκαν με μεγάλη ελευθερία σε συνεργασία με το μεταφραστή Γιάννη Αστερή - η πατρίδα αυτή κατοικήθηκε από όλους, πουλιά κι ανθρώπους. Και τι δεν χώρεσε στη νέα πολιτεία για να αποδώσει την ταραγμένη φυλή των θνητών: Τσίρκο, κλοουνερί, επιθεώρηση, κόμικ, θέατρο του παραλόγου, φάρσα, χορό, βωβό κινηματογράφο - στοιχεία ανοίκεια και θεωρητικά αλλότρια. Και πόσες φορές οι, μεταξύ τους συνδέσεις, δεν οδήγησαν σε αδέξιες σιωπές, φλυαρίες και σκηνικές νευρικότητες.
Προκάλεσε διχογνωμία ο «Βυσσινόκηπος» κι ίσως ήταν αναμενόμενο. Η απομακρυσμένη, από τη στερεοτυπική προσέγγιση, ματιά του Καραθάνου, η «πειραγμένη» σκέψη πίσω από τη διανομή ή την απόδοση των ρόλων, η παρεμβολή στοιχείων σουρεαλισμού μέσα στο πρωτότυπο κείμενο (κάποια λιγότερο κι άλλα περισσότερο) εντοπίστηκαν ως περιττά για την αφήγηση της ιστορίας, ακόμα και αυθαίρετα