nootropia

Αρχικώς, η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, καταργεί σταδιακώς τα υβρίδια ΤΕΙ, με αρχή τη δημιουργία Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής με τη συνένωση ΤΕΙ Αθήνας και ΤΕΙ Πειραιά. Δεν είναι δυνατόν να εγκλωβίζουμε νέους και νέες σε τετραετείς σπουδές που δεν τους δίνουν τις ακαδημαϊκές δυνατότητες που δίνουν τα τετραετή Πανεπιστήμια, όπως ονομάζονται σε όλον τον κόσμο οι τετραετείς μεταλυκειακές σπουδές. Μέχρι τώρα τα υπουργεία Παιδείας που συντηρούσαν τα ΤΕΙ σε υβριδική μορφή, εγκληματούσαν σε βάρος των νέων και της χώρας.
Αγάπα τον εαυτό σου! Είναι η πιο συνηθισμένη συμβουλή που ακούγεται στα άρθρα αυτοβοήθειας. Υπάρχει, βέβαια, πολύ καλός λόγος γι' αυτό. Είναι ο βασικός δομικός λίθος για μια ευτυχισμένη ζωή. Για μια ζωή γεμάτη νόημα. Τι σημαίνει όμως στην πράξη; Πώς ακριβώς συμπεριφέρεται κάποιος ο οποίος αγαπάει τον εαυτό του; Τι μπορείς να κάνεις για να εισπράξεις κι εσύ τα τεράστια οφέλη;
Γιατί εναποθέτουμε συνεχώς την ευθύνη μας στους άλλους; Όχι, δεν μπορείς να λέγεσαι πολίτης, μόνο επειδή ψηφίζεις στις εκλογές. Αν θες να λέγεσαι πολίτης, πρέπει να αποδεικνύεις έμπρακτα και καθημερινά γιατί αξίζεις αυτόν τον τίτλο. Πρέπει να είσαι σωστός με τους συνανθρώπους σου, να είσαι σωστός στα φορολογικά σου, να συμμετέχεις σε δράσεις/ οργανισμούς/ ομάδες που μπορούν να ασκήσουν πιέσεις στους κυβερνώντες για διάφορα θέματα και, γενικά, να είσαι ενεργός και πολιτικοποιημένος στην καθημερινότητά σου. «Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο», όπως έχει πει ο Μαχάτμα Γκάντι. Εκτός αν είπε «Βασίσου στους υπόλοιπους. Αυτοί θα βρουν τη λύση για σένα, όσο εσύ χαλαρώνεις και φωνάζεις πόσο... αγαπάς της πατρίδα σου» και κάνω λάθος.
Η απογοήτευση και η αποτυχία έχει τη δύναμη που εμείς της δίνουμε. Εμείς είμαστε πιο δυνατοί από την απογοήτευση! Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η διαφορά μεταξύ αποτυχημένων και επιτυχημένων ανθρώπων είναι ότι και οι δύο προσπάθησαν, πετύχανε μερικές φορές και απέτυχαν άλλες. Ο αποτυχημένος προσπάθησε και σταμάτησε στην πρώτη αποτυχία, ενώ ο επιτυχημένος προσπάθησε απέτυχε, αλλά δεν σταμάτησε, συνέχισε με επιμονή και υπομονή για να πραγματοποιήσει τον στόχο.
Η καθυπόταξη της χώρας μας σε Διεθνή Επιτροπεία είναι το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κουλτούρας, της κουλτούρας που συμπυκνώνεται στο «δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο». Έλα όμως που τα κράτη που ευημερούν σήμερα και κόπιασαν, και περιφρούρησαν το δημόσιο ταμείο, και είχαν υψηλά στάνταρ ηθικής στη δημόσια σφαίρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Νορβηγία η οποία -πάμπτωχη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο- ξεκίνησε με ίδιους πόρους την εξόρυξη των κοιτασμάτων πετρελαίου της. Πλήρωσαν με αίμα και κόπο αυτή την πολύχρονη προσπάθεια. Σήμερα έρχονται πρώτοι στις διεθνείς κατατάξεις όχι μόνο σε κατά κεφαλή εισόδημα αλλά και σε επίπεδα κοινωνικής δικαιοσύνης, συλλογικής ευτυχίας, δημοκρατικής οργάνωσης & διαφάνειας και επιπέδου ζωής.
Μόλις πριν 17 χρόνια, τον Απρίλιο του 1999, εμφανίστηκα στην τηλεόραση στο πρώτο επεισόδιο της σειράς The Naked Chef. Ακόμη και εκείνες τις πρώτες μέρες, η πρόθεσή μου ήταν να εμπνεύσω τους τηλεθεατές να ξαναμπούν στην κουζίνα, όπως είχαν εμπνεύσει και μένα οι Delia Smith και Keith Floyd. Κυρίως ήθελα να ξαναβάλω τους άντρες στην κουζίνα -για κάποιο λόγο η μαγειρική είχε αποκτήσει μια κακή φήμη για αυτούς και φαίνονταν να δυσκολεύονται πολύ με αυτό. Ήθελα να αποδείξω ότι η μαγειρική δεν ήταν μόνο για γυναίκες. Δεν είχα ιδέα πόση επιτυχία θα γινόταν το The Naked Chef, και αναπολώντας εκείνη την εποχή, ποτέ δεν είχα φανταστεί πως σήμερα θα βρισκόμουν εδώ να γράφω για τη The Huffington Post, και να προωθώ την ενέργεια "Thriving Families".
Είναι ίσως οξύμωρο το ότι παρ' όλες αυτές τις αλλαγές στο βιοτικό μας επίπεδο η νοοτροπία του μέσου νέου παραμένει αναλλοίωτη. Η έννοια του σχολείου μεταφράζεται ως φυλακή, το μάθημα της ιστορίας σαν καταναγκαστικό έργο, η ένταξη σε μια σχολή σαν το διαβατήριο για ένα διορισμό στο Δημόσιο. Επιπροσθέτως, η αποποίηση των ευθυνών, η απάντηση «φταίνε πάντα οι άλλοι» ως δικαιολογία σε οποιαδήποτε λάθος κίνηση και η απαξίωση της πολιτικής ζωής υπό την πρόφαση του «όλοι ίδιοι είναι τι ασχολείσαι;» είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που συμπληρώνουν το έλλειμμα νοοτροπίας της γενιάς μας.
Η απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα είναι το ότι ακόμα δεν θέλουμε σαν λαός να παραδεχτούμε τα αίτια του προβλήματος και το γεγονός ότι δεν ευθύνονται μόνο οι Έλληνες πολιτικοί, αλλά και γενικότερα, ο ελληνικός λαός και η νοοτροπία μας. Άλλες χώρες αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους πολύ πιο εύκολα και οργανωμένα γιατί οι πολίτες και οι πολιτικοί εκεί βάζουν στην άκρη τις ιδεολογικές τους διαφορές και κινούνται προς μια ενιαία κατεύθυνση. Εμείς, που από τη φύση μας, τείνουμε προς τη διχόνοια, είμαστε τόσο εγωιστές και πεισματάρηδες, που προτιμούμε να επικρατήσουμε της αντίθετης ιδεολογίας, παρά να τα... βρούμε και να εστιάσουμε στην εθνική μας σωτηρία.
Θυμάμαι λοιπόν από μικρός, να εισέρχομαι στο αυτοκίνητο των γονιών μου, γεμάτος ανεκδιήγητο ενθουσιασμό για τη νέα μας εξόρμηση, να τοποθετώ τη ζώνη μου και να αναχωρούμε για τον προορισμό μας. Στην διαδρομή λοιπόν, συναντούσαμε διάφορα αγωνιστικά, των οποίων η ταχύτητα θα καθιστούσε κάθε δύσπιστο Θωμά βέβαιο πως το περιβόητο Μεσογειακό Grand Prix της Δραπετσώνας βρισκόταν εν εξελίξει. Ωπ φανάρι, κόκκινο απολιτίκ! Ακούς τα φρένα γύρω σου, σκούζουνε σαν νεογνά. Μερικοί ωστόσο επιμένουν γκάζι και διασχίζουν με το «αναποφάσιστο» πορτοκαλί τον δρόμο ως άλλοι «νικητές» χωρίς το χειροκρότημα.
Οι απότομες αλλαγές που κάθε νέα κυβέρνηση προαναγγέλλει, είναι μια κακή πραγματικότητα. Οι βέλτιστες όμως λύσεις, αυτές που υπαγορεύονται από τον πραγματισμό, μικρό περιθώριο έχουν συνήθως ελιγμών και οι επιλογές της εκάστοτε κυβέρνησης, αν επιθυμεί να ακολουθήσει το δρόμο της πραγματικότητας, είναι πολύ περιορισμένες. Αυτό συμβαίνει διότι οποιαδήποτε εναλλακτική στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, θα σήμαινε και μια λύση υποδεέστερη της βέλτιστης.