politeema

Η πανδημία επαναθέτει το κλασσικό ερώτημα της πολιτικής σκέψης
Ενόψει των συζητήσεων για την αναθεώρηση του Συντάγματος και πέρα από τα βαρετά και γνωστά κομματικά παιχνίδια, αξίζει να
Αντικείμενο προβληματισμού για τη σχέση των πολιτών με το πολιτικό σύστημα, τις κυβερνήσεις και κυρίως με το ίδιο το Δημοκρατικό
Ένα από τα πιο ακανθώδη θέματα που αντιμετωπίζει η γειτονική μας χώρα, με αποτελέσματα τα οποία θα γευτεί και η ευρύτερη περιοχή , είναι η σταδιακή μετατροπή του ιδεολογικού πυρήνα του κράτους από κοσμικό σε θρησκευτικό με ότι αυτό συνεπάγεται για την αλλοίωση των βασικών λειτουργιών του κρατικού μηχανισμού , την φύση του πολιτεύματος αλλά και την στάση που θα κρατήσει μια μεταλλαγμένη Τουρκία απέναντι στις γειτονικές της χώρες και συγκεκριμένα την Ελλάδα.
Έχει πλέον συνειδητοποιήσει ο πολίτης, ιδιαίτερα στη χώρα μας, ότι η συμμετοχή του στο πολιτικό σύστημα είναι μηδενική. Οι δημοσκοπήσεις εξάλλου δείχνουν, σε πολλές χώρες, ότι οι πολίτες διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική! Ότι το σημερινό σύστημα δεν είναι δημοκρατικό είναι πέραν οποιασδήποτε συζήτησης και σίγουρα είναι αποδεκτό και από τον τελευταίο πολίτη. Είναι τουλάχιστον αντιπροσωπευτικό; Έχει δηλαδή ο πολίτης την ιδιότητα του εντολέα; Μπορεί να ελέγξει όσους έχουν την πολιτική αρμοδιότητα;
Οι αριθμοί δείχνουν την εικόνα. Σχεδόν 70% του ιταλικού εκλογικού σώματος πήγε να ψηφίσει, ένα ποσοστό που μας πάει πίσω στις εκλογές του 2013, όταν 75% του σώματος είχε ψηφίσει. Στην πραγματικότητα, το πολιτικό πάθος σαν αυτό του 2013 ήταν που έφερε αυτή την προσέλευση -πολλούς, πάρα πολλούς ψηφοφόρους- και την απόρριψη των μεταρρυθμίσεων. Το φανταστικό αφήγημα μιας αποτελεσματικής, εργαζόμενης κυβέρνησης αμφισβητήθηκε σημαντικά από τις φωνές των απογοητευμένων.
Ξεκίνησα να κλείνω το κείμενο κάνοντας προβολή στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά απογοητεύτηκα. Δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά μετά την είσοδο μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που το εγχώριο πολιτικό σύστημα πήγε κόντρα ή νίκησε το λαϊκισμό. Οπότε ας μείνει το ερώτημα, καθαρό: Ο Κοινοβουλευτικός που έχει ψηφιστεί για να εκπροσωπεί στο Κοινοβούλιο τα συμφέροντα ενός λαού, «μπορεί» να νομοθετήσει στη Βουλή αντίθετα από τη βούληση της πλειοψηφίας του ίδιου λαού, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από ένα δημοψήφισμα; Το συμπέρασμα δικό σας.
Είναι αντικειμενικά τεκμηριωμένο ότι η Ελλάδα μετά από τις κυβερνήσεις όπου συμμετείχατε συνετρίβη. Την εκτεταμένη καταστροφή την παραδέχεστε και ο ίδιος στους λόγους σας. Έχετε συν-ευθύνη για αυτή την εξέλιξη; Αν δεν έχουν ευθύνη οι βουλευτές και οι κυβερνώντες, ποιος έχει ευθύνη; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Το 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη δραματική καταστροφή της Αθήνας, καταθέσατε την παραίτησή σας από ευθιξία, αλλά δεν έγινε δεκτή. Παραμένει αυτή η ευθιξία στον στοχασμό σας;
Αν ο πρωθυπουργός πιστεύει τόσο πολύ στη δημοκρατία, μπορεί να αποδεχθεί τη δυνατότητα να έχουν οι πολίτες τη νομοθετική πρωτοβουλία, με τον όρο της συλλογής επαρκούς αριθμού υπογραφών; Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαν τυπικές και άτυπες συλλογικότητες, όπως η Εκκλησία της Ελλάδος, να εμπλακούν στη νομοθετική διαδικασία. Θα το άντεχε αυτό η κυβέρνηση και η χώρα αυτή; Θα τολμήσει να προτείνει ο πρωθυπουργός την ανάκληση αιρετών (βουλευτών ή δημάρχων) με λαϊκή πρωτοβουλία και συγκέντρωση ικανού αριθμού υπογραφών; Θα το ψήφιζαν οι εθνοπατέρες; Και αν ναι, τι συνέπειες θα είχε στο δημόσιο βίο, δεδομένης της σκανδαλοθηρίας και της ανθρωποφαγίας που διέπει την κοινωνία μας;
Στην πιο συγκροτημένη, και καίρια, φάση εισέρχεται η προσπάθεια του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν να μετατρέψει πλήρως το πολίτευμα της γειτονικής μας χώρας από κοινοβουλευτική δημοκρατία σε Προεδρικό σύστημα, όπου η πλειοψηφία του νομοθετικού έργου θα περνάει από το Προεδρικό Μέγαρο και όχι από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να συγκεντρώσει στο πρόσωπο του όλες τις εξουσίες, ίσως όμως είναι η πρώτη φορά που προσπαθεί να το πράξει τόσο συγκροτημένα σε μια περίοδο όπου βάλλεται πανταχόθεν και στο εσωτερικό αλλά κυρίως στο εξωτερικό.