politike-via

Τα δημοκρατικά αδιέξοδα δεν δικαιώνουν τη συμψηφιστική (πολιτική;) βία. Δεν υπάρχει καλή βία και νομιμοποιημένο έγκλημα στις δημοκρατίες.
Το πρόσφατο περιστατικό της βάναυσης τραμπούκικης επίθεσης προς τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη φανερώνει του λόγου
Υπάρχουν κράτη που έχουν μαφίες, όπως η Ιταλία. Υπάρχουν «μαφιόζικα κράτη» (ένας θεωρητικά αμφιλεγόμενος αναλυτικός όρος
Έξαρση πολιτικής βίας στην Ιταλία λίγες ημέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 4ης Μαρτίου με διαρκείς συγκρούσεις μεταξύ ομάδων
Η απόφαση του Συμβουλίου των Φυλακών να κάνει δεκτό το αίτημα Κουφοντίνα για χορήγηση 48ωρης άδειας ήταν, για τα ελληνικά πολιτικά και ιδεολογικά δεδομένα, μια απόφαση δύσκολη αλλά και γενναία. Μια απόφαση γεμάτη συμβολική αξία και ρεαλισμό που σηματοδοτεί το κλείσιμο μιας ιστορικής περιόδου που έχει ξεπεραστεί.
Η τρομοκρατική επίθεση εναντίον του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου δημιουργεί πολλά ερωτήματα, κυρίως αστυνομικά. Παράλληλα, όμως, έρχεται να δοκιμάσει την κοινωνία και τον πολιτικό κόσμο ως προς την θέση τους απέναντι στη διαχρονική πολιτική βία που εξακολουθεί να ανατροφοδοτείται ως τμήμα της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Δυστυχώς, ο μηχανισμός της δυαδικής λογικής που προπαγανδίζει η πολιτική βία όχι μόνο είναι εύκολο να στρατολογήσει τους πολέμιους της, σχεδόν το επιδιώκει.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ – Δύο προοδευτικοί ακτιβιστές πέρασαν το βράδυ της Κυριακής στο Νοσοκομείο, μετά τον ξυλοδαρμό τους σε μια εκδήλωση
Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» έχει υπάρξει, όπως γνωρίζει ο κ. Πανούσης, ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία που αξιοποίησαν τόσο οι ένοπλες οργανώσεις 17 Νοέμβρη, ο ΕΛΑ και η Αντικρατική Πάλη στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, όσο και το παρακράτος εν γένει, συσκοτίζοντας τη δημόσια ζωή και δημιουργώντας ένα σπιράλ πολιτικής βίας για κάθε χρήση. Το αποτέλεσμα ήταν οι ιδεοληψίες και οι στοχοθεσίες αθώων πολιτών να συμβάλλουν στην εξοικείωση με ένα κλίμα ηθικά αμφίσημο, αόριστο και διάχυτα δηλητηριασμένο, το οποίο, στη πράξη, δημιουργούσε μια δυσπιστία απέναντι στο κράτος δικαίου και την πολιτεία.
Το ποσο ελκυστικός είναι ο θυμός και σαγηνευτική η αγανάκτηση το γνωριζουμε οι μεγαλύτεροι. Το ποσο πιο ευκολόπεπτος είναι ο Διχασμός και δυσνόητη η Ομόνοια το κατέχουν ελαχιστοι Ελληνες. Και περισσότερο ο Διονύσιος Σολωμός που γράφοντας τη δυναμικότερη αλλά και πιο ειλικρινή εξαρση ελληνικού πατριωτισμού, τον Υμνο στην Ελευθερία υπενθυμίζει ότι ανάμεσα στις δάφνες και τις δόξες, εκεί όπου η Ελευθερία 'κατοικουσε πικραμένη, εντροπαλή' μονίμως καραδοκεί μια σκοτεινή δύναμη...