Από εκεί που δεν το περιμέναμε, ανακατωσούρες στη Νέα Δημοκρατία. Και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι να ανοίγει μόνη της εσωτερικά μέτωπα.
Ο Παύλος Μαρινάκης δεν είναι ένας οποιοσδήποτε βουλευτής ή κομματικό στέλεχος. Είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Όταν μιλάει, στην ουσία είναι η φωνή του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Γι’ αυτό και κάθε λέξη του μετριέται.
Η «προσωπική θέση» που άναψε φωτιές
Ο Μαρινάκης είπε ότι, μετά από ένα διάστημα, θα μπορούσε να συζητηθεί η μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επιδότηση εργασίας. Να πληρώνονται ασφαλιστικές εισφορές στις επιχειρήσεις και να επιδοτείται η εργασία.
Προκλήθηκε σάλος.
Και τότε άρχισαν οι εξηγήσεις. Ότι δεν μίλησε για κατάργηση της στήριξης των ανέργων, αλλά για μετατροπή της. Ότι τα λόγια του παρουσιάστηκαν «μισά». Ότι έγινε «κοπτοραπτική» και διαστρέβλωση.
Συγγνώμη, αλλά όχι Γιάννης, Γιαννάκης.
Ας αναρωτηθεί ο ίδιος: εάν γνώριζε ότι αυτά που έλεγε, έστω και ως «προσωπική θέση», θα προκαλούσαν τέτοια αναστάτωση, θα τα έλεγε;
Και κυρίως: μπορεί ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος να έχει δημόσια προσωπική άποψη πάνω σε ένα τόσο ευαίσθητο κυβερνητικό ζήτημα; Πώς θα ξεχωρίσει ο πολίτης πότε ακούει τον Παύλο Μαρινάκη ως πολίτη και πότε τον εκπρόσωπο του πρωθυπουργού;
Η Κεραμέως έβαλε φρένο
Η αρμόδια υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως αντέδρασε άμεσα, βάζοντας ουσιαστικά φρένο στη συζήτηση. Γιατί τέτοια ζητήματα, εφόσον πρόκειται να ανοίξουν, τα ανοίγει η αρμόδια υπουργός και τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Ίσως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να σκεφτόταν εκείνη την ώρα πύ έλεγε περί επιδόματος ανεργλιας, εάν στη μοιρασιά της τράπουλας των ερωτήσεων στη συνέντευξη του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, πρόλαβε να ικανοποιήσει όλα τα «κολλητά» μέσα της κυβέρνησης. Και κάποια όλα να τα αγνοήσει.
Πάντως, αυτή τη φορά το «αξιολογόμετρό» του δεν αποδείχθηκε απόλυτης ακρίβειας.
Και στο βάθος… Δένδιας
Σαν να μην έφταναν αυτά, ήρθε και ο Μακάριος Λαζαρίδης να προσθέσει μία ακόμη ανακατωσούρα, ανοίγοντας μέτωπο με το περιβάλλον του Νίκου Δένδια και επιτιθέμενος στον διευθυντή του γραφείου του υπουργού Άμυνας.
Η συνέχεια είχε συνέπειες για τον ίδιο, με την απομάκρυνσή του από επιτροπή στην οποία είχε ρόλο εισηγητή. Εξέλιξη που, όπως μαθαίνω, προκάλεσε μεγάλη ικανοποίηση σε αρκετούς στον νομό Καβάλας, όπου ο κ. Λαζαρίδης κάθε άλλο παρά καθολικής αποδοχής είναι.
Δικαίως ή αδίκως, είναι άλλη συζήτηση.
Ο Παύλος Μαρινάκης, πάντως, έμεινε στο απυρόβλητο.
Άλλωστε, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, η δημόσια επιτίμηση ενός κυβερνητικού εκπροσώπου είναι δύσκολη. Η περιθωριοποίηση ή η αντικατάστασή του ακόμη δυσκολότερη.
Σχεδόν όσο ο τετραγωνισμός του κύκλου.
Αλλα για να μην τον αδικώ, ομολογώ οτι στην πολυετή πορεία του σε αυτή την εξαιρετικά υπεύθυνη θέση, κάνει πολύ σωστά τη δουλειά του. Ξέρει να χειρίζεται ζητήματα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση την πάτησε. Εκτός κι αν είχε ακούσει κάτι στα ενδότερα του Μαξίμου, από τους ασχολούμενους με την ανεργία και τα εργασιακά (υπάρχει έντονη δημόσια τοποθέτηση τους με στατιστικά στοιχεία). Ο καιρός θα δείξει. Αν και δεν νομίζω ότι το θέμα θα ξανανοίξει λόγω εκλογών.
