Το πολιτικό κλίμα έχει ήδη αρχίσει να μυρίζει προεκλογικό μπαρούτι. Πριν ακόμη στηθούν οι κάλπες, η ρητορική των κομμάτων φορτίζεται επικίνδυνα, με καταγγελίες, υπαινιγμούς, βαριές κουβέντες και μια διαρκή προσπάθεια να μετατραπεί κάθε γεγονός σε κομματικό όπλο.
Βεβαίως, η δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, που κόστισε τη ζωή στη 72χρονη Βάγια Νέστορα, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποβαθμιστεί. Το ίδιο ισχύει και για το θέμα των υποκλοπών, που εξακολουθεί να βαραίνει τον δημόσιο βίο και να τροφοδοτεί ερωτήματα για θεσμούς, διαφάνεια και λογοδοσία.
Όμως εδώ βρίσκεται και η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην ατζέντα των κομμάτων και στην καθημερινή αγωνία των πολιτών. Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να ακούν τις κομματικές συγκρούσεις, μπορεί να θυμώνουν, μπορεί να ανησυχούν, αλλά στο τέλος της ημέρας επιστρέφουν στο ίδιο ερώτημα: πώς θα τα βγάλει πέρα το σπίτι;
Η δημοσκόπηση της Prorata που δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» είναι αποκαλυπτική. Η ακρίβεια έρχεται πρώτη με 83%, η διαφθορά με 46%, το Εθνικό Σύστημα Υγείας με 29%, οι μισθοί και οι εργασιακές συνθήκες με 28%, ενώ η Παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα ακολουθούν με 19%. Και το βαρύτερο: το 69% θεωρεί ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση. (HuffPost Greece)
Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό μήνυμα. Όχι ποιος θα φωνάξει πιο δυνατά. Όχι ποιος θα καταγγείλει με πιο βαριές λέξεις. Όχι ποιος θα εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός εκφραστής της δημοκρατίας, της σταθερότητας ή της κάθαρσης. Οι πολίτες ζητούν να ζουν αξιοπρεπώς. Να μπορούν να γεμίσουν το ψυγείο τους. Να πληρώσουν το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, τα φροντιστήρια, τα φάρμακα. Να μη νιώθουν ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Ακόμη και στη σύγκριση των κυβερνήσεων ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, η κοινωνία εμφανίζεται βαθιά διχασμένη: 36% απαντά «περίπου τα ίδια / καμία από τις δύο», ενώ 32% επιλέγει τη ΝΔ και 32% τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο ερώτημα ποιο ενδεχόμενο προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία, 38% λέει κυβέρνηση Μητσοτάκη, 34% κυβέρνηση Τσίπρα και 26% και τα δύο. (HuffPost Greece)
Με άλλα λόγια, η δυσπιστία δεν αφορά μόνο έναν. Αφορά όλους.
Αν τα κόμματα δεν το καταλάβουν, θα συνεχίσουν να μιλούν μεταξύ τους, την ώρα που η κοινωνία θα ψάχνει απαντήσεις αλλού. Γιατί η τοξικότητα μπορεί να φτιάχνει τηλεοπτικά πάνελ. Δεν γεμίζει όμως το οικογενειακό τραπέζι.
