Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει προ πολλού περάσει. Τα πασχαλινά κλείνουν και τυπικά με τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Πολιτικά, όμως, για την Κεντροαριστερά, η εβδομάδα των παθών τώρα αρχίζει.
Η πολιτική δεν ακολουθεί πάντα το ημερολόγιο. Μπορεί η θρησκευτική Μεγάλη Εβδομάδα να ανήκει στο παρελθόν, αλλά για το ΠΑΣΟΚ και κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ, η δική τους εβδομάδα των παθών μοιάζει να ανοίγει τώρα. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στο τέλος της θα υπάρξει Ανάσταση.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, το ΠΑΣΟΚ δείχνει εγκλωβισμένο σε μια παράξενη ακινησία. Όχι γιατί δεν συνεδριάζει, ούτε γιατί δεν επιχειρεί να εμφανιστεί ως εναλλακτική κυβερνητική δύναμη. Αλλά γιατί η πολιτική του κίνηση θυμίζει αυτοκίνητο που έχει πάρει την κατηφόρα με την όπισθεν και ο οδηγός ψάχνει ακόμα το χειρόφρενο. Οι δημοσκοπικές πιέσεις προς την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη δεν είναι πια ψίθυρος. Είναι το βασικό υπόστρωμα κάθε συζήτησης για το μέλλον του κόμματος. Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ξανά ως παράγοντας αναδιάταξης, με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη να έχει ήδη παρουσιαστεί και να προκαλεί αναταράξεις στον ΣΥΡΙΖΑ.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα είναι ακόμη πιο βαριά. Η Κεντρική Επιτροπή δεν μοιάζει με μια απλή εσωκομματική διαδικασία. Μοιάζει με σκηνή όπου καλούνται οι περισσότεροι να συνυπογράψουν αυτό που άλλοι θα ονομάσουν διάλυση και άλλοι διάσπαση. Η διαφορά είναι κυρίως λεξιλογική. Πολιτικά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ένα κόμμα που κάποτε κυβέρνησε, σήμερα δείχνει να δυσκολεύεται να πείσει ακόμη και τα ίδια του τα στελέχη ότι έχει λόγο ύπαρξης ως έχει.
Το παράδοξο είναι ότι αυτή η διάλυση μπορεί να παρουσιαστεί ως ένωση. Διότι αυτό επιχειρεί να κάνει ο Τσίπρας: να μετατρέψει τη φθορά των υπαρχόντων σχημάτων σε πρόσκληση για μια νέα αριστερή συμπαράταξη. Και όσο εκείνος ανεβάζει γκάζια, τόσο οι άλλοι μοιάζουν να ψάχνουν αν θα μπουν στο όχημα, αν θα το ακολουθήσουν ή αν θα βρεθούν κάτω από τις ρόδες του.
Η Νέα Αριστερά είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Με στελέχη ικανά, όπως ο Αλέξης Χαρίτσης, αλλά με μια πολιτική επιλογή που μέχρι στιγμής μοιάζει μοναχική και αυτοκαταστροφική. Κρίμα, γιατί πολλές φορές στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις δίκιο σε επιμέρους θέματα. Πρέπει να έχεις και δρόμο. Και ο δρόμος, όταν δεν οδηγεί πουθενά, παύει να είναι στρατηγική και γίνεται απλώς περιπλάνηση.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ούτε στη Νέα Δημοκρατία τα νερά είναι ήρεμα. Το ενδεχόμενο σχήματος από τον Αντώνη Σαμαρά εξακολουθεί να λειτουργεί ως μόνιμη ανησυχία για το κυβερνών κόμμα, με τα σχετικά σενάρια να ανατροφοδοτούνται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία: οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν μόνο από το ποιος θα βγει πρώτος. Θα κριθούν από το ποιος θα μπορεί να κουμπώσει με ποιον. Οι έδρες της Νέας Δημοκρατίας, εφόσον δεν επαρκούν, θα αναζητήσουν συμπληρώματα προς το κέντρο. Όχι προς τα αριστερά. Αυτό δεν συμβαίνει ούτε σε μυθιστόρημα του Όργουελ.
Γι’ αυτό η εβδομάδα που έρχεται δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι αποκαλυπτική. Για το ΠΑΣΟΚ, για τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον Τσίπρα, αλλά και για όλο το πολιτικό σύστημα που ξέρει πως κάτι τελειώνει, χωρίς ακόμη να έχει συμφωνήσει τι ακριβώς αρχίζει.
