Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι πόσο χαμηλότερα μπορεί να πέσει το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη χώρα μας. Και κάθε φορά που πιστεύω ότι πιάσαμε πάτο, εμφανίζεται κάποιος ή κάποια για να αποδείξει ότι υπάρχει και παρακάτω.
Τα τηλεοπτικά στούντιο έγιναν αρένες
Οι ηλεκτρικές εντάσεις στα τηλεοπτικά πάνελ έχουν πλέον ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής. Πεζοδρομιακές εκφράσεις, προσωπικές προσβολές, ειρωνείες, κραυγές και επιδείξεις μιας δήθεν μαγκιάς, είτε ανδρικής είτε γυναικείας, συνθέτουν ένα αποκρουστικό θέαμα.
Η πολιτική συζήτηση έχει μετατραπεί σε έναν ατελείωτο οχετό, όπου δεν έχει σημασία ποιος διαθέτει επιχειρήματα, αλλά ποιος θα φωνάξει περισσότερο, ποιος θα προσβάλει πιο χυδαία τον συνομιλητή του και ποιος θα εξασφαλίσει το επόμενο τηλεοπτικό απόσπασμα που θα κάνει τον γύρο των κοινωνικών δικτύων.
Και όλα αυτά παρουσιάζονται ως πολιτική αντιπαράθεση!
Όταν ακόμη και η Βουλή χάνει την αξιοπρέπειά της
Κάποτε μπορούσαμε να δούμε μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου ένα διαφορετικό επίπεδο πολιτικού λόγου. Εκεί, στον κορυφαίο θεσμό της Δημοκρατίας, υπήρχε στοιχειώδης σεβασμός σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Σήμερα ούτε αυτή η ελπίδα υπάρχει.
Ακούγονται μέσα στη Βουλή εκφράσεις που πολλές φορές ξεπερνούν σε χυδαιότητα όσα παρακολουθούμε στους τηλεοπτικούς δέκτες. Και οι πρωταγωνιστές αυτής της κατάντιας είναι γνωστοί. Δεν χρειάζεται να τους διαφημίζουμε αναφέροντας τα ονόματά τους. Γνωστές γυναίκες και γνωστοί άντρες.
Το χειρότερο είναι ότι ορισμένοι φαίνεται να θεωρούν την αγένεια πολιτικό προσόν και την προσβολή, απόδειξη δυναμισμού.
Και οι δημοσιογράφοι;
Υπάρχει όμως και μια άλλη, εξίσου σοβαρή διάσταση. Η ευθύνη όσων διευθύνουν αυτές τις τηλεοπτικές συζητήσεις.
Πόσες φορές βλέπουμε έναν δημοσιογράφο να επιβάλλει πραγματικά την τάξη; Να διακόπτει αποφασιστικά την προσωπική προσβολή; Να απαιτεί πολιτικό επιχείρημα αντί για ύβρεις;
Ελάχιστες.
Γιατί, δυστυχώς, φαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις η ένταση αντιμετωπίζεται ως συνταγή τηλεθέασης.
Αλλά αυτό είναι ένα άλλο, μεγάλο κεφάλαιο. Και θα επανέλθω με ξεχωριστό σχόλιο.
Προς το παρόν, ένα μόνο ερώτημα: Αν αυτοί που εκπροσωπούν την πολιτική ζωή δεν σέβονται ούτε τον συνομιλητή τους ούτε τους θεσμούς, με ποιο δικαίωμα απαιτούν από τους πολίτες να τους σέβονται;