Με μια παρέμβαση που εστιάζει στα παιδιά του σχολείου και στις πραγματικές ανάγκες των οικογενειών, ο Στέφανος Κασσελάκης επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση για την Παιδεία έξω από τα στενά όρια της σχολικής ύλης. Βρεφονηπιακός σταθμός για όλα τα παιδιά, σχολικά λεωφορεία, ολοήμερο σχολείο, στέγη, σίτιση, μεταφορές και ιατροφαρμακευτική κάλυψη παρουσιάζονται ως βασικά δικαιώματα και όχι ως κοινωνικές παροχές υπό προϋποθέσεις.
Η Παιδεία δεν αρχίζει και δεν τελειώνει μέσα στην τάξη. Αρχίζει από το αν ένα παιδί μπορεί να φτάσει με ασφάλεια στο σχολείο. Από το αν έχει φάει πριν μπει στην αίθουσα. Από το αν οι γονείς του μπορούν να εργαστούν γνωρίζοντας ότι υπάρχει ολοήμερο σχολείο. Από το αν η Πολιτεία αντιμετωπίζει κάθε παιδί ως ισότιμο πολίτη από την πρώτη ημέρα της ζωής του.
Αυτό είναι το πολιτικό μήνυμα που επιχειρεί να αναδείξει ο Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος των Δημοκρατών – Προοδευτικό Κέντρο, βάζοντας στο επίκεντρο όχι μια αφηρημένη συζήτηση περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, αλλά την καθημερινότητα των μαθητών και των οικογενειών τους.
Στην παρέμβασή του, η λέξη-κλειδί είναι τα «δικαιώματα». Όχι επιδόματα που δίνονται αποσπασματικά. Όχι προσωρινές λύσεις. Όχι μέτρα που εξαρτώνται από την περιοχή, το εισόδημα ή την αντοχή κάθε οικογένειας. Αλλά καθολικά δικαιώματα για όλα τα παιδιά.
Βρεφονηπιακός σταθμός για κάθε παιδί σημαίνει ότι η φροντίδα και η κοινωνικοποίηση δεν μπορεί να είναι προνόμιο όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα. Σχολικά λεωφορεία σημαίνουν ότι η απόσταση από το σχολείο δεν μπορεί να γίνεται εμπόδιο στη μόρφωση. Ολοήμερο σχολείο σημαίνει στήριξη της οικογένειας, αλλά και πραγματική εκπαιδευτική συνέχεια για τα παιδιά.
Το ίδιο ισχύει για τη σίτιση, τη στέγη, τις μεταφορές και την ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Γιατί ένα παιδί δεν μπορεί να μάθει, να δημιουργήσει, να κοινωνικοποιηθεί και να ονειρευτεί όταν η καθημερινότητά του χτίζεται πάνω στην ανασφάλεια.
Η παρέμβαση Κασσελάκη έρχεται σε μια περίοδο όπου η συζήτηση για το δημόσιο σχολείο συχνά περιορίζεται σε εξετάσεις, αξιολογήσεις, κενά εκπαιδευτικών και κτιριακά προβλήματα. Όμως πίσω από όλα αυτά υπάρχει μια πιο βαθιά ερώτηση: τι είδους κοινωνία θέλει να χτίσει η χώρα για τα παιδιά της;
Οι Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο επιχειρούν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα μέσα από ένα πιο κοινωνικό και συμπεριληπτικό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που αντιμετωπίζει την Παιδεία όχι μόνο ως μηχανισμό γνώσης, αλλά ως μηχανισμό ισότητας.
Γιατί το σχολείο δεν είναι απλώς το μέρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν γράμματα. Είναι ο πρώτος μεγάλος δημόσιος χώρος της ζωής τους. Εκεί όπου συναντούν τη διαφορετικότητα, τη συνεργασία, την ασφάλεια ή την έλλειψή της. Εκεί όπου η Πολιτεία αποδεικνύει στην πράξη αν πιστεύει στην ισότητα ή αν την αφήνει να εξαρτάται από το πορτοφόλι κάθε οικογένειας.
Το πολιτικό μήνυμα του Στέφανου Κασσελάκη είναι σαφές: η παιδική ηλικία δεν μπορεί να περιμένει. Τα παιδιά δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο αναβολών, γραφειοκρατίας ή δημοσιονομικών αστερίσκων. Χρειάζονται σταθερές δομές, αξιοπρεπείς συνθήκες, στήριξη και πρόσβαση.
Και σε αυτό το σημείο, η συζήτηση για την Παιδεία γίνεται αναπόφευκτα συζήτηση για τη δημοκρατία. Γιατί μια δημοκρατική πολιτεία κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο ευάλωτους. Και τα παιδιά, ειδικά τα παιδιά του σχολείου, δεν ζητούν χάρη. Ζητούν όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Το στοίχημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο να ειπωθούν οι σωστές λέξεις. Είναι να μετατραπούν σε πολιτική πράξη. Να γίνει το σχολείο ένας χώρος όπου κανένα παιδί δεν ξεκινά από πιο πίσω επειδή γεννήθηκε σε λάθος γειτονιά, σε οικογένεια με λιγότερους πόρους ή σε περιοχή χωρίς επαρκείς υποδομές.
Αν κάτι αναδεικνύει η παρέμβαση Κασσελάκη, είναι ότι η Παιδεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Είναι βρεφονηπιακός σταθμός. Είναι μετακίνηση. Είναι σίτιση. Είναι υγεία. Είναι ολοήμερο σχολείο. Είναι αξιοπρέπεια.
Και πάνω απ’ όλα, είναι η υπόσχεση μιας κοινωνίας προς τα παιδιά της: ότι δεν θα τα αφήσει μόνα τους.
