Η πολιτική σκηνή δεν αναδιατάσσεται μόνο από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην πρώτη γραμμή. Αναδιατάσσεται κυρίως από τους ανθρώπους που στήνουν το παρασκήνιο, φτιάχνουν τη γραμμή, οργανώνουν τα δίκτυα και αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, πότε και με ποιο μήνυμα. Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, οι συνεργάτες γύρω τους δεν είναι απλώς βοηθητικά πρόσωπα. Είναι η πρώτη ύλη δύο διαφορετικών πολιτικών εγχειρημάτων που ήδη μετρώνται στις δημοσκοπήσεις.
Η μάχη των επόμενων εκλογών αρχίζει πλέον να αποκτά καινούργιους πρωταγωνιστές. Από τη μία πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, με την ΕΛ.Α.Σ., εμφανίζεται να έχει περάσει καθαρά στη δεύτερη θέση, δημιουργώντας έναν νέο πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Από την άλλη, η Μαρία Καρυστιανού, με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», παλεύει να εδραιωθεί στο πρώτο γκρουπ της αντιπολίτευσης, δίνοντας μάχη με το ΠΑΣΟΚ για την τρίτη ή τέταρτη θέση. Οι πρόσφατες μετρήσεις δείχνουν ακριβώς αυτή τη νέα γεωγραφία: στη δημοσκόπηση Alco η ΕΛ.Α.Σ. καταγράφεται δεύτερη με 14,2%, το ΠΑΣΟΚ τρίτο με 10,3% και η «Ελπίδα» τέταρτη με 8,1%, ενώ στη Marc η Καρυστιανού εμφανίζεται τρίτη με 10,9%, οριακά πάνω από το ΠΑΣΟΚ στο 10,3%.
Το ενδιαφέρον όμως δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς. Βρίσκεται στο πώς οι δύο νέοι παίκτες χτίζουν τον μηχανισμό τους.
Στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, η εικόνα είναι ενός πολιτικού εγχειρήματος που κινείται με εξαιρετικά στενό, ελεγχόμενο και προσεκτικό πυρήνα.
Στον στενό πυρήνα των συνεργατών της Μαρίας Καρυστιανού εμφανίζονται πρόσωπα με διαφορετικές διαδρομές και ρόλους. Ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, με πολυετή παρουσία ως ανταποκριτής στη Μόσχα, είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα δημόσια πρόσωπα του εγχειρήματος. Δίπλα του βρίσκεται η δικηγόρος Μαρία Γρατσία, η οποία είχε υπάρξει υποψήφια το 2023 με το κόμμα «Νίκη» και φαίνεται να έχει ενεργό ρόλο στον οργανωτικό σχεδιασμό. Στον ίδιο κύκλο αναφέρεται και ο επιχειρηματίας Γιάννης Μωυσίδης, με διεθνή εμπειρία στον χώρο των τεχνολογιών ψηφιακής χαρτογράφησης και πλοήγησης, ενώ ο Στράτος Σιουρδάκης, με δράση στην Αγία Πετρούπολη και δεσμούς με την ελληνική ομογένεια στη Ρωσία, φέρεται να κινείται κυρίως σε επίπεδο δικτύωσης και οργανωτικών επαφών.
Οι δύο πρώτοι σηκώνουν κυρίως το βάρος της δημόσιας εκπροσώπησης. Και το δικό τους στοίχημα είναι πιο δύσκολο. Η διαμαρτυρία, που είναι η σημαία της Καρυστιανού, μπορεί να δώσει γρήγορη δημοσκοπική εκτόξευση. Δεν αρκεί όμως πάντα για να χτίσει κόμμα. Για να σταθεί σε εκλογική αναμέτρηση, χρειάζονται στελέχη, περιφέρειες, εκπρόσωποι, πρόγραμμα, άμυνες απέναντι στα λάθη και κυρίως πρόσωπα που να μπορούν να σταθούν στο φως χωρίς να θολώνουν το κεντρικό μήνυμα.
Η μέχρι τώρα επιλογή της Καρυστιανού μοιάζει να είναι ο έλεγχος. Λίγα πρόσωπα, λίγες φωνές, μικρό ρίσκο. Αυτό προστατεύει από την ασυνεννοησία, αλλά ταυτόχρονα γεννά το ερώτημα του βάθους. Μπορεί ένα κόμμα που θέλει να εμφανιστεί ως πλατύ κοινωνικό κίνημα να εκφράζεται δημόσια από τόσο περιορισμένο αριθμό προσώπων; Και μπορεί να πάει σε κάλπες απέναντι σε έμπειρους μηχανισμούς χωρίς να ανοίξει γρήγορα, αλλά ελεγχόμενα, τη βεντάλια των στελεχών του;
Στην απέναντι πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας παίζει άλλο παιχνίδι. Δεν ξεκινά από το μηδέν. Έχει παρελθόν, δίκτυα, κυβερνητική εμπειρία, κομματική μνήμη και στελέχη που ξέρουν από εκλογές. Γύρω του καταγράφεται ένας σαφώς πιο οργανωμένος πυρήνας. Στον στενό κύκλο του Αλέξη Τσίπρα βρίσκονται πρόσωπα που κουβαλούν εμπειρία Μαξίμου, κομματικής οργάνωσης και κυβερνητικής διοίκησης. Ο Γιώργος Βασιλειάδης, από τα πιο αποτελεσματικά στελέχη της περιόδου διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε πρόσωπο με διοικητική επάρκεια και πολιτική αξιοπιστία, ενώ ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, πρώην γενικός γραμματέας και άνθρωπος με βαθιά γνώση της δημόσιας διοίκησης, θεωρείται από τους πιο μεθοδικούς και γρήγορους στα επιτελικά καθήκοντα. Ιδιαίτερη θέση έχει η Ελένη Σταυρακάκη, επί χρόνια στο πλευρό του Τσίπρα και στο Μαξίμου, όχι απλώς ως στενή συνεργάτιδα, αλλά ως πραγματικός «φύλακας άγγελος» του πολιτικού του γραφείου. Στον ίδιο πυρήνα κινείται και ο Στέλιος Αποστόλου, ο άνθρωπος που βρέθηκε διαχρονικά δίπλα στον Αλέκο Φλαμπουράρη ως διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, μαζί με τον Κώστα Τούμπουρο, τον Μίλτο Χατζηγιαννάκη, τη Γιάννα Πεππέ, τη Μαριζέτα Αντωνοπούλου, την Τζένη Διαμαντοπούλου και τον Δημήτρη Χαλαζωνίτη, συγκροτώντας μια ομάδα που δείχνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν κινείται με πρόχειρο σχήμα, αλλά με ανθρώπους δοκιμασμένους στην πολιτική μηχανή, στην οργάνωση και στη μάχη της κάλπης.
Εδώ η εικόνα είναι διαφορετική. Ο Τσίπρας επιχειρεί να εμφανιστεί ως νέος παίκτης, αλλά με παλιό know-how. Θέλει να δείξει ότι δεν επιστρέφει απλώς ο πρώην πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ένας επικεφαλής νέου σχήματος που μπορεί να οργανώσει γρήγορα πολιτικό στρατό. Το πρόβλημά του, αντίστροφα από της Καρυστιανού, δεν είναι η έλλειψη μηχανισμού. Είναι το πώς θα πείσει ότι ο μηχανισμός δεν είναι αναπαλαίωση.
Γι’ αυτό και η επιλογή των συνεργατών του είναι λεπτή πολιτική ισορροπία. Χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν να στήνουν κόμμα, να οργανώνουν εκδηλώσεις, να συγκροτούν θεματικές ομάδες, να φτιάχνουν ψηφιακές πλατφόρμες, να μιλούν με στελέχη της Κεντροαριστεράς, της Αριστεράς και της κοινωνίας των πολιτών. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να αποφύγει την εικόνα ενός ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα.
Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά των δύο νέων παικτών. Η Καρυστιανού έχει καθαρότητα συμβόλου, αλλά ακόμη περιορισμένο πολιτικό βάθος. Ο Τσίπρας έχει πολιτικό βάθος, αλλά κουβαλά το βάρος της μνήμης. Η πρώτη πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει κόμμα. Ο δεύτερος πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει κάτι.
Γι’ αυτό οι συνεργάτες γύρω από τους δύο δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το ίδιο το μήνυμα.
Ο στενός κύκλος της Καρυστιανού λέει: «Προχωρούμε προσεκτικά, χωρίς να εκτεθούμε πρόωρα».
Ο οργανωμένος κύκλος του Τσίπρα λέει: «Είμαστε έτοιμοι να κατέβουμε σε εκλογική μάχη».
Και κάπως έτσι, πίσω από τα πρόσωπα της βιτρίνας, αρχίζει να διαμορφώνεται η πραγματική μονομαχία των νέων παικτών. Όχι μόνο ποιος έχει περισσότερη απήχηση. Αλλά ποιος έχει ανθρώπους, μηχανισμό, αφήγημα και αντοχές για την ώρα που η δημοσκόπηση θα γίνει κάλπη.
