Μέχρι πρότινος, η εντύπωση που είχαν οι περισσότεροι επιστήμονες ήταν πως, όταν ο Ήλιος «πεθάνει», το εξώτερο Ηλιακό Σύστημα, που αποτελείται από τους τέσσερις πλανήτες- γίγαντες (Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας), θα παραμείνει ως έχει για εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια ακόμα- ωστόσο νέα έρευνα δείχνει πως και αυτό θα βυθιστεί στο χάος, με τους τέσσερις γίγαντες πρακτικά να αλληοεξοντώνονται.
Η συγκεκριμένη έρευνα δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal Letters. Μέσα σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Ήλιος θα διασταλεί και θα γίνει ερυθρός γίγαντας, έχοντας εξαντλήσει όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του. Στη φάση αυτή, το άστρο μας θα αποκτήσει μέγεθος εκατονταπλάσιο από αυτό που έχει σήμερα, «καταβροχθίζοντας» τον Ερμή, την Αφροδίτη και πιθανότατα και τη Γη. Μετά, ο Ήλιος θα καταρρεύσει προς τα μέσα, σχηματίζοντας έναν λευκό νάνο.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του Live Science, η εντύπωση ως τώρα ήταν πως οι τέσσερις εξώτεροι πλανήτες θα γλίτωναν, καθώς μόνο η βαρυτική επίδραση κάποιου «περαστικού» άστρου θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει την κατάσταση, και τέτοια περιστατικά είναι σπάνια.
Οι προβλέψεις αυτές βασίζονται στην αντίληψη πως ο Ήλιος θα αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα με ομαλό τρόπο. Ωστόσο πρόσφατες παρατηρήσεις υποδεικνύουν άτακτη απώλεια μάζας. «Είναι σαν CME (coronal mass ejections, στεμματικές εκπομπές μάζας), αλλά πολύ μεγαλύτερες» ανέφερε στο Live Science ο Τζιμ Φούλερ, καθηγητής θεωρητικής αστροφυσικής στο Caltech και ένας εκ των συντελεστών της νέας έρευνας.
Η κάθε εκπομπή τέτοιου είδους (εκπομπές όγκων υλικού) σπρώχνει λίγο το άστρο προς τα πίσω (όπως ένα όπλο όταν «κλωτσάει». Σε βάθος χρόνου, αρκετά τέτοια «σπρωξίματα» μπορούν να επηρεάσουν την ταχύτητα και την κίνηση ενός άστρου. Σύμφωνα με άλλον έναν εκ των ερευνητών, τον Κονσταντίν Μπατίγκιν, αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει σημαντικά την εξέλιξη του Ηλιακού Συστήματος, καθώς τα «κλωτσήματα» αυτά επηρεάζουν και τη βαρυτική έλξη που ασκεί ο Ήλιος στα πάντα γύρω του.
Ο Μπατίγκιν δημιούργησε προσομοιώσεις που εξέταζαν τρία σενάρια: Ομαλή απώλεια μάζας, άτακτη απώλεια όγκων μάζας καθ’όλη τη διάρκεια μετατροπής του σε ερυθρό γίγαντα, και έκλυση όγκων μόνο κατά τα τελευταία στάδια.
Το πρώτο σενάριο απέδωσε αποτελέσματα παρόμοια με αυτά προηγουμένων μελετών, με το εξώτερο Ηλιακό Σύστημα να παραμένει σε γενικές γραμμές ίδιος σε βάθος δισεκατομμυρίων ετών. Τα άλλα δύο σενάρια έδωσαν άλλα αποτελέσματα: Χρησιμοποιώντας 672 προσομοιώσεις, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως αν ο Ήλιος χάνει μάζα με τέτοιο τρόπο, οι πλανήτες- γίγαντες θα βρεθούν σε μια χαοτική κατάσταση, αλλάζοντας θέσεις, ακολουθώντας περίεργες τροχιές- ακόμα και «δραπετεύοντας» από το Ηλιακό Σύστημα. Επίσης, στο 96% των προσομοιώσεων με τις «βαριές» εκλύσεις μάζας, οι πλανήτες καταστρέφονταν, καθώς συγκρούονταν μεταξύ τους.
Αξιοσημείωτο είναι πως οι εξελίξεις αυτές λαμβάνουν χώρα ταχύτερα- λιγότερο από μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια αφού ο Ήλιος μεταμορφώνεται σε λευκό νάνο, ή ακόμα και κατά τη φάση του ερυθρού γίγαντα, στα πιο ακραία σενάρια.
