Η στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη περιελάμβανε ένα μεγάλο εύρος από νέα οπλικά συστήματα που έχουν ενταχθεί ή αναμένεται να ενταχθούν σύντομα σε υπηρεσία στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις- και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εξ αυτών ακούει στο όνομα «Άρπυια», από το τέρας της ελληνικής μυθολογίας.
Σύμφωνα με πηγές, πρόκειται για ένα ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής μη επανδρωμένο αεροσκάφος αυτοντονίας (one way attack)/ μίνι πύραυλος cruise υψηλών επιδόσεων. Έχει σχεδιαστεί για την εκτέλεση αποστολών ακριβείας, με δυνατότητα αυτόνομης πλοήγησης, προγραμματισμένης διαδρομής και πτήσης σε χαμηλό ύψος, ενώ, όπως αναφέρουν οι εν λόγω πηγές, η ιδιαίτερα χαμηλή ενεργός διατομή ραντάρ (RCS), καθιστά δύσκολο τον έγκαιρο εντοπισμό του. Παράλληλα, αναπτύσσει υψηλές υποηχητικές ταχύτητες και δύναται να πετάει σε μεγάλα ύψη.
«Άρπυια»: Τα χαρακτηριστικά
Τα διαθέσιμα στοιχεία αυτή τη στιγμή είναι αρκετά περιορισμένα. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί με βάση την εικόνα του για την «Άρπυια» είναι πως πρόκειται για αεριωθούμενο, κάτι που παλαιότερα θα το ενέτασσε στην κατηγορία του «πυραύλου cruise», ωστόσο στην εποχή των drone τα πράγματα έχουν γίνει κάπως πιο «θολά», δεδομένου ότι φθηνά ελικοφόρα drones όπως το ιρανικό ελικοφόρο Shahed χρησιμοποιούνται de facto ως φθηνοί πύραυλοι cruise (αν και σαφώς χαμηλότερων δυνατοτήτων). Επίσης, εδώ και όχι πολύ καιρό έχουν εμφανιστεί στον πόλεμο της Ουκρανίας αεριωθούμενα drones της συγκεκριμένης κατηγορίας- χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η νέα, αεριωθούμενη έκδοση του ρωσικού Geran, που με τη σειρά του είχε βασιστεί στο ιρανικό Shahed. Στην ουσία
Πηγές χαρακτήριζαν την «Άρπυια» ως «διακλαδικό» όπλο (για χρήση από στρατό ξηράς, αεροπορία και ναυτικό, χωρίς «αποκλειστικότητες») ενώ οι διαστάσεις και ο τρόπος παρουσίασής του στην παρέλαση (πάνω σε πλατφόρμες φορτηγών) δείχνει ότι προορίζεται για ευκολία χρήσης. Με βάση αντίστοιχα παραδείγματα drones αυτοκτονίας (one way attack) που χρησιμοποιούνται σε πολεμικές συγκρούσεις, θεωρείται ότι η εμβέλειά του θα είναι εκατοντάδες χιλιόμετρα.
Όσον αφορά στο κόστος, οι εκτιμήσεις είναι δυσκολότερες: Στην περίπτωση των Shahed (και των αντίστοιχων drones εν γένει), το κόστος υπολογίζεται στα 20.000-50.000 δολάρια, ενώ στα αεριωθούμενα αυξάνεται (μεταξύ των 50.000 και 100.000 δολαρίων)- χωρίς βέβαια αυτό να αποκλείει μεγαλύτερες διακυμάνσεις στην τιμή, ανάλογα με τον εξοπλισμό και τον ρόλο τους.
Επίσης, υπάρχουν και πιο «καθαροί» μεν, φθηνοί δε, πύραυλοι cruise από τη Ρωσία και την Ουκρανία, όπως οι ρωσικοί Filin και Banderol και οι ουκρανικοί Bars και Flamingo με τα κόστη να κινούνται σε κλίμακες μερικών εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων ανά βλήμα- σίγουρα χαμηλότερα από ό,τι πιο «κλασικά» (και υψηλότερων επιδόσεων, βεβαίως) βλήματα της κατηγορίας, όπως οι SCALP που βρίσκονται ήδη στο ελληνικό οπλοστάσιο, οι χαρακτηριστικοί αμερικανικοί Tomahawk, ή οι ρωσικοί KH-101 και Kalibr, που κινούνται σε κλίμακες εκατομμυρίων δολαρίων ανά βλήμα. Στην ουσία πρόκειται για όπλα βασιζόμενα σε τεχνολογίες για drones- ιπτάμενους στόχους.
Από ελληνικής πλευράς είναι γνωστό πως αναπτύσσεται η φιλοσοφία ενός αμυντικού οικοσυστήματος με δυνατότητα παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς, αλλά ταυτόχρονα δυνατότητα γρήγορης προσαρμογής σε ένα τεχνολογικό περιβάλλον που εξελίσσεται γρήγορα, στο ουκρανικό πρότυπο. Επίσης, η δημιουργία βλημάτων χαμηλού κόστους για το ελληνικό οπλοστάσιο με δυνατότητα για πλήγματα σε μεγάλες αποστάσεις ήταν κάτι στο οποίο δινόταν έμφαση εδώ και καιρό. Η «Άρπυια» φαίνεται σίγουρα ένα όπλο- βήμα προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Υπενθυμίζεται πως σημαντικές κινήσεις γίνονται επίσης και προς την κατεύθυνση των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USV) για το Πολεμικό Ναυτικό και τις Ένοπλες Δυνάμεις εν γένει, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον «Πυρπολητή» – ένα 100% ελληνικό θαλάσσιο drone «για όλες τις δουλειές»- και τον επίσης ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής «Ανεμογιάννη» ( drone για αποστολές απαγόρευσης πρόσβασης περιοχής και προσβολής εχθρικών ναυτικών στόχων, με δυνατότητα εκκίνησης από χερσαία ή και ναυτική πλατφόρμα και σχεδίαση χαμηλού προφίλ) καθώς και το αμερικανικό «Corsair», το οποίο έχει δοκιμαστεί σε πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν. Επίσης, άλλο ένα USV που παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον είναι ο «Κανάρης», που παρουσιάστηκε πρόσφατα στη ΔΕΘ.
Φωτογραφίες: Eurokinissi
