Πολλοί ήταν οι τύποι αεροσκαφών που έχουν περάσει από τις τάξεις της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, και αρκετοί ήταν επίσης και οι τύποι που έφτασαν κοντά να ενταχθούν σε αυτήν, μεταξύ των οποίων και ένα φιλόδοξο μαχητικό, που όμως δεν κατάφερε να «απογειωθεί», το F-20 Tigershark.
H Northrop άρχισε την ανάπτυξη του συγκεκριμένου μονοκινητήριου μαχητικού το 1975. Επρόκειτο για μια νέα έκδοση του εξαιρετικά επιτυχημένου F-5, το οποίο παρείχε τις υπηρεσίες του για πολλά χρόνια και με τα ελληνικά χρώματα, αφήνοντας άριστες εντυπώσεις. Όπως και το F-5, το F-20 προοριζόταν να αποτελέσει ένα ελαφρύ, αξιόπιστο, χαμηλού κόστους και υψηλής ευελιξίας μαχητικό, εύκολο στη συντήρηση και υποστήριξη. Άξιο αναφοράς είναι πως η εταιρεία δεν έλαβε χρηματοδότηση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να αναπτύξει το αεροσκάφος, οπότε και ο σχεδιασμός του έγινε με βάση τις δικές της αντιλήψεις και κριτήρια, με αποτέλεσμα να ολοκληρωθεί γρήγορα, με κατασκευή τριών πρωτοτύπων. H πρώτη πτήση έλαβε χώρα το 1982.
Συγκριτικά με το F-5 το F-20 ήταν ταχύτερο, είχε δυνατότητες για μάχη BVR (Beyond Visual Range- πέραν του οπτικού πεδίου, με πυραύλους AIM-7 Sparrow) και μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια πολύ μεγάλη γκάμα όπλων. Σαν τον προκάτοχό του, σχεδιάστηκε έχοντας κατά νου σε μεγάλο βαθμό τις εξαγωγές, ως ένα αρκετά απλό αεροσκάφος που θα μπορούσε να εξαχθεί σε συμμαχικές χώρες και θα ήταν ικανό να αντιμετωπίζει τα σοβιετικής προέλευσης μαχητικά, μα χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος διαρροής αμερικανικών τεχνολογιών αιχμής σε περίπτωση που έπεφτε στα χέρια αντιπάλων. Ως εκ τούτου, είχε απέναντί του ισχυρούς ανταγωνιστές, ο κύριος εκ των οποίων ήταν το γνωστό και μη εξαιρετέο F-16 της General Dynamics, που σήμερα είναι μεταξύ των πιο επιτυχημένων εμπορικά μαχητικών της ιστορίας.
Μεταξύ των εν δυνάμει πελατών ήταν και η Ελλάδα, που ετοιμαζόταν να φέρει την Πολεμική Αεροπορία σε μια νέα εποχή. Η πρόταση αφορούσε 200 αεροσκάφη του τύπου, καθώς ήταν φθηνότερο του F-16: Ουσιαστικά, αν είχε επιλεγεί, η ΠΑ θα είχε υιοθετήσει μια διαφορετική φιλοσοφία, αυτή μιας αεροπορίας αρκετά πιο μεγάλου μεγέθους, κάτι που θα επηρέαζε και την πορεία της μέσα στις επόμενες δεκαετίες.
Εν τέλει το F-20 Tigershark δεν κατάφερε να «απογειωθεί» λόγω διεθνών εξελίξεων και συγκυριών και του έντονου ανταγωνισμού με το F-16. Σε κάποιες περιπτώσεις το F-20 ηττήθηκε από τον άμεσο ανταγωνιστή του, ενώ σε άλλες οι δυνητικοί πελάτες προτίμησαν να αναπτύξουν δικά τους ελαφρά μαχητικά. Στην περίπτωση της Ελλάδας η επιλογή που έγινε ήταν αυτή της «αγοράς του αιώνα», με την αγορά 40+40 F-16 και Mirage 2000, που, με τη σειρά τους, επικράτησαν και απέναντι στις υποψηφιότητες του Tornado και του F-18.
Κατά κοινή ομολογία ήταν ένα καλό αεροσκάφος, ιδιαίτερα σε ρόλο αέρος- αέρος: Σημειώνεται πως μπορούσε να χρησιμοποιήσει πυραύλους Sparrow για εμπλοκές BVR, την οποία το F-16 δεν διέθετε τότε, ωστόσο υστερούσε στον ρόλο αέρος- εδάφους/ επιφανείας, με πιο περιορισμένη εμβέλεια και δυνατότητα μεταφοράς μικρότερου φορτίου όπλων. Η Northrop τερμάτισε το πρόγραμμα τον Δεκέμβριο του 1986.
