Η Αφροδίτη είναι ένας πλανήτης πολύ παρόμοιος με τη Γη σε μέγεθος, μάζα και γενικότερη δομή, ωστόσο δεν έχει φεγγάρι- και νέα έρευνα από επιστήμονες του UC Riverside (University of California, Riverside) δείχνει πως αυτό ίσως οφείλεται στο ότι…το «έφαγε».
Μια παλιά θεωρία είναι ότι η Αφροδίτη πιθανώς είχε φεγγάρι κάποτε, το οποίο χτυπήθηκε από κάτι τεράστιο με αποτέλεσμα την καταστροφή του. Άλλες θεωρίες λένε πως ίσως η Αφροδίτη δεν βίωσε ποτέ σύγκρουση που να οδήγησε στη δημιουργία φεγγαριού.
Η νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο The Astrophysical Journal, απορρίπτει και τις δύο αυτές προσεγγίσεις.
«Η έρευνά μου δείχνει ότι η Αφροδίτη δεν χρειάστηκε καταστροφή για να φτάσει σε αυτό που μπορούμε να δούμε τώρα» είπε ο αστροφυσικός Στίβεν Κέιν, επικεφαλής συγγραφέας της έρευνας. «Αποδεικνύεται πως η ίδια η βαρύτητα του πλανήτη, σε συνδυασμό με τον ρυθμό με τον οποίο περιστρέφεται φυσικά, έκανε το φεγγάρι να πέσει πάνω της».
Η ακριβής μέτρηση της απόστασης μεταξύ Γης και Σελήνης είναι δυνατή από η αποστολή «Απόλλων 11» της NASA άφησε πίσω της καθρέφτες. «Ξέρουμε ότι το φεγγάρι απομακρύνεται με αργούς ρυθμούς από τον πλανήτη, με ρυθμό περίπου τεσσάρων εκατοστών ετησίως» είπε ο Κέιν. Αυτό, εξήγησε ο Κέιν, συμβαίνει επειδή η Γη περιστρέφεται με τον σχετικά ταχύ ρυθμό των 24 ωρών. Η ενέργεια από αυτή την περιστροφή μεταβιβάζεται στη Σελήνη, κάνοντάς την να απομακρύνεται.
Η Αφροδίτη βιώνει την ακριβώς αντίθετη κατάσταση: Ο πλανήτης αυτός χρειάζεται 243 ημέρες για να ολοκληρώσει μία περιστροφή. Οπότε αντί να απομακρύνεται σταδιακά, η αργή περιστροφή και η βαρύτητα του πλανήτη θα έκανε ένα φεγγάρι να κατευθύνεται προς τα μέσα, με αποτέλεσμα μια σύγκρουση.
Για να δοκιμάσει αυτή την ιδέα ο Κέιν έγραψε μοντέλα υπολογιστή σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο τα πλανητικά σώματα αλληλεπιδρούν μέσω βαρύτητας. Πρώτα αναπαρήγαγε την εξέλιξη της Γης και της Σελήνης για να διασφαλίσει ότι το μοντέλο αντιπροσωπεύει με ακρίβεια ένα γνωστό σύστημα. Μετά «πείραξε» τον ρυθμό περιστροφής της Αφροδίτης και τα μεγέθη των υποθετικών φεγγαριών της, δοκιμάζοντας φεγγάρια με μάζες από τη μισή μέχρι τη δεκαπλάσια αυτής της Σελήνης. Στις περισσότερες περιπτώσεις το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Το φεγγάρι έπεσε στην Αφροδίτη, και όσο μεγαλύτερο ήταν, τόσο γρηγορότερα έπεφτε.
Σε κάθε περίπτωση, η έρευνα δεν αποδεικνύει πως η Αφροδίτη είχε όντως κάποτε φεγγάρι. Ο Κέιν θεωρεί πως μπορεί να είχε, μα το αν σχηματίστηκε όντως κάποιο παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Η έρευνα, ωστόσο, δείχνει πως αν η Αφροδίτη είχε φεγγάρι, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει επ’ αόριστον.
