Η γιορτή του μπάσκετ, που θα έπρεπε να είναι ένας τελικός πρωταθλήματος, κατέληξε εκεί όπου δεν θα έπρεπε ποτέ να καταλήξει. Με διαρροές, δηλώσεις, βίντεο, απειλές και ένα τοξικό κλίμα που κανείς αρμόδιος δεν δείχνει μέχρι τώρα διατεθειμένος να αντιμετωπίσει στα σοβαρά.
Η παράσταση τελείωσε.
Τελείωσε με δύσοσμα βίντεο που διέρρευσαν από αμφότερες τις πλευρές. Τελείωσε με απειλές για μηνύσεις, οι οποίες όμως, τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έγιναν πράξη. Τελείωσε με εκατέρωθεν δηλώσεις που έριξαν μπόλικο κάρβουνο στη φωτιά, έστω κι αν οι οικοδεσπότες εμφανίστηκαν πιο συγκρατημένοι σε αυτό το τελευταίο επίπεδο.
Και εδώ που τα λέμε, ούτε τις γνωστές προεδρικές αναρτήσεις είδαμε, με τα βιντεάκια των μονολόγων. Ούτε, μέχρι στιγμής, παρατηρήθηκε εκείνη η γνωστή εικόνα των συνεχών διαρροών που τροφοδοτούν τα δημοσιεύματα και βάζουν νέα φιτίλια στη δημόσια αντιπαράθεση. Ακόμα και στο διαδίκτυο, τα πράγματα ήταν πιο συγκρατημένα απ’ ό,τι περίμενα.
Όμως αυτή η εικόνα δεν συγχωρεί σε τίποτα το πώς μια γιορτή του μπάσκετ κατέληξε εκεί που κατέληξε.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να ζυγίσω ποιος είχε τη μεγαλύτερη ευθύνη και ποιος τη μικρότερη. Αν ήταν περισσότερο οι παράγοντες, οι προπονητές, οι δηλώσεις, οι συμπεριφορές ή οι διαρροές. Όποιος παρακολούθησε ψύχραιμα, μπορεί εύκολα να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Ούτε θα σταθώ αποκλειστικά σε συμπεριφορές παικτών. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο υπάρχουν παίκτες που ξεφεύγουν. Το θέμα είναι το συνολικό περιβάλλον μέσα στο οποίο όλα αυτά συμβαίνουν, αναπαράγονται και σχεδόν νομιμοποιούνται.
Το πιο σοβαρό, όμως, είναι άλλο.
Μπροστά σε όλη αυτή την τοξικότητα, δεν ακούστηκε ούτε μία ουσιαστική λέξη από τους θεσμικά αρμόδιους. Ούτε από την Ομοσπονδία. Ούτε από τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, τον ΕΣΑΚΕ. Ούτε, πολύ περισσότερο, από την Πολιτεία. Λες και ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει ακόμα επιστρέψει από το ψάρεμα στις Κυκλάδες.
Τίποτα. Κουβέντα.
Και είμαι πραγματικά περίεργος να δω αν θα υπάρξει κάποια αντίδραση. Γιατί με αυτή την τοξικότητα δεν μπορούμε να πάμε στο επόμενο πρωτάθλημα σαν να μη συνέβη τίποτα. Δεν μπορούμε να πάμε στους αγώνες Κυπέλλου, στους ευρωπαϊκούς αγώνες, στις επόμενες αναμετρήσεις των δύο μεγαλύτερων ομάδων της Ελλάδας και από τις κορυφαίες της Ευρώπης, με τη λογική «βλέποντας και κάνοντας».
Γιατί τότε θα ξαναδούμε το ίδιο έργο. Με τις ίδιες εντάσεις. Τις ίδιες δηλώσεις. Τις ίδιες διαρροές. Την ίδια καχυποψία. Το ίδιο δηλητήριο.
Το μπάσκετ δεν μπορεί να ζει μονίμως μέσα σε ένα περιβάλλον όπου κάθε ντέρμπι μετατρέπεται σε πολεμικό ανακοινωθέν. Δεν μπορεί μια αθλητική γιορτή να αντιμετωπίζεται σαν πεδίο μάχης. Και δεν μπορεί οι θεσμοί να εμφανίζονται μόνο όταν όλα έχουν τελειώσει και πολλές φορές ούτε τότε.
Περιμένω λοιπόν.
Να δω αν θα υπάρξει θεσμική αντίδραση. Αν θα υπάρξουν αποφάσεις. Αν κάποιος θα πει ότι αυτό το πράγμα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ή αν, για άλλη μία φορά, θα κάνουμε ότι δεν είδαμε, δεν ακούσαμε, δεν καταλάβαμε.
Το μαύρο κεφάλαιο δεν έχει κλείσει ακόμα.
Και όλοι περιμένουμε να δούμε αν θα κλείσει πραγματικά ή αν το ίδιο δηλητήριο θα μας περιμένει στο επόμενο ντέρμπι.
