Στρουθοκάμηλος: το μόνο ζώο προικισμένο με πολιτικό αισθητήριο.
Pierre Daninos
(Γάλλος συγγραφέας)
Σενάριο ενόψει προεκλογικής περιόδου: Οι πολιτικές δυνάμεις αρχίζουν να διαφημίζουν τα προγράμματα τους, είτε μέσω έντυπης και ηλεκτρονικής αρθρογραφίας, είτε μέσω πολιτικών συζητήσεων σε τηλεόραση και διαδίκτυο. Αντίστοιχα καταρτισμένοι – ως προς το κάθε πολιτικό κόμμα- δημοσιογράφοι έχουν αναλάβει να κάνουν τις κατάλληλες ερωτήσεις ούτως ώστε να γίνει αντιληπτή στους πολίτες η εκάστοτε πολιτική σκοποθεσία. Δεν σπαταλούνται πουθενά στείρες και ανούσιες διαφημίσεις εν είδει φαντασμαγορικού σόου , ούτε βλέπεις πουθενά φωτογραφίες προσώπων συνοδευόμενες από συνθήματα. Το μόνο που κυκλοφορεί είναι το πρόγραμμα το αναλυτικό του κάθε κόμματος, σε μορφή ηλεκτρονικού αρχείου καθώς κι ως έντυπο βιβλιαράκι.
Οι πολιτικοί δεν καταφεύγουν σε μεταξύ τους συκοφαντίες, παρά μόνο με σοβαρότητα και επιχειρήματα κονταροχτυπιούνται διαλογικά όπου είναι δυνατό˙ οι διαφωνίες είναι έντονες και πολυποίκιλες , ωστόσο έτσι ο πολίτης μπορεί και σχηματίζει μια σαφή εικόνα γύρω από τις θέσεις που πρεσβεύει ο κάθε πολιτικός.
Μέχρι την ημέρα των εκλογών δίνεται η δυνατότητα επομένως σε όλους τους ψηφοφόρους να ενημερωθούν διεξοδικά όσον αφορά τον πολιτικό χάρτη. Εξυπακούεται ότι δεν υφίσταται κανένα επεισόδιο βίας σε βάρος κάποιου κόμματος ή πολιτικού προσώπου.
Μετά το πέρας των εκλογών σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας, κάτι που δεν ξαφνιάζει τους πολίτες, μια και διάφορα κόμματα είχαν εξαγγείλει την πρόθεση τους να συμπορευθούν με άλλους πολιτικούς φορείς. Εξάλλου στα σημεία διαφέρουν οι πολιτικές που εκπροσωπούν τα διάφορα κόμματα, δίχως να παρατηρούνται τεράστια χάσματα στις αντιλήψεις του πολιτικού χώρου.
Φυσικά και δεν λείπουν εκείνες οι δυνάμεις που κινούνται στα άκρα πολιτικά, φτάνοντας πολλές φορές να υιοθετούν θέσεις οι οποίες, αφενός σπανίως βρίσκουν απήχηση στο κοινωνικό σύνολο, αφετέρου δύσκολο είναι εφαρμόσιμες στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Αναμφίβολα, τόσο προεκλογικά όσο και μετεκλογικά, συνεχίζει να ασκείται με σύνεση και φειδώ η κριτική πάνω σε πράξεις πολιτικές, κι όχι πάνω σε πρόσωπα. Παράλληλα, η ζωή δεν παύει να κινείται και σε άλλους ρυθμούς, δίχως να αποσυντονίζεται από τον πολιτικό πυρετό, με αποτέλεσμα να πραγματοποιούνται πολιτιστικά και αθλητικά δρώμενα, επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες , ψυχαγωγικές συναυλίες και χάπενινγκ, κτλ.
Μα αυτό τελικά που έχει σημασία είναι ότι ο καθένας, είτε πρόκειται για πολίτη , είτε για πολιτικό, επιθυμεί και εργάζεται στοχεύοντας σε μια γενική ευημερία του τόπου. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα, εάν η πολιτική ήταν διαφορετική ; Άραγε θα το ζήσουμε ποτέ;
Προς το παρόν, κι εφόσον αποδεχθούμε την σημερινή πραγματικότητα, αυτό που αντικρίζουν τα μάτια μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά κάποιους πολιτικούς να μιλούν με τις ώρες για ένα θέμα, ενώ κάποιοι άλλοι μιλάνε χωρίς να χρειάζονται καν θέμα, οπότε: οι δεξιοί πιστεύουν μόνο τις ανοησίες που τους έχουν μάθει, κι οι αριστεροί πιστεύουν μόνο τις ανοησίες που έχουν μάθει μόνοι τους. Ως εκ τούτου, έχεις πια την εντύπωση ότι ο μόνος λόγος που γίνονται εκλογές είναι για να διαπιστωθεί αν οι δημοσκοπήσεις ήταν σωστές. Γι’ αυτό, τις περισσότερες φορές, οι πολιτικές ανατροπές δεν γίνονται επειδή η μία πλευρά έχει γίνει πιο σοφή, μα επειδή η άλλη έχει κάνει υπερβολικά πολλές ανοησίες.
Επομένως, η πολιτική θυμίζει τις ιπποδρομίες, όπου ο καλός αναβάτης ξέρει πώς να πέσει με τη λιγότερη δυνατή ζημιά. Άρα, μήπως στην πολιτική υπάρχουν περιστάσεις κι όχι πεποιθήσεις; Μερικές φορές, πάντως, οι πολιτικές αναγκαιότητες εξελίσσονται σε πολιτικά λάθη. Αυτό σημαίνει, με άλλα λόγια, πως η πολιτική είναι τόσο δύσκολη που κατά κανόνα μόνο άνθρωποι που δεν είναι εντελώς κατάλληλοι γι’ αυτή τη δουλειά νιώθουν πεπεισμένοι ότι είναι.
Έτσι, συχνά αυτοί οι πολιτικοί μοιάζουν με αδέξιους ιππείς που είναι τόσο απορροφημένοι από την προσπάθειά τους να μπορέσουν να κρατηθούν πάνω στη σέλα, ώστε δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με το πού πάνε.
Είναι καλύτερα λοιπόν να προσαρμόζεται η πολιτική όχι στην ανθρώπινη λογική, αλλά στην ανθρώπινη φύση, της οποίας η λογική είναι μόνο ένα κομμάτι, και μάλιστα όχι το μεγαλύτερο.
Άλλωστε, ο πολίτης ενώ ωριμάζει όταν σταματά να πιστεύει ότι η πολιτική θα λύσει όλα του τα προβλήματα, ο ίδιος παραμένει αναποφάσιστος αφού δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν ψηφίζει από φόβο ή από απελπισία.
Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική δεν έχει νόημα αν δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει την ομορφιά της ζωής μας.
