Συγκίνηση προκαλεί το αντανακλαστικό της συλλογικότητας στην Ισπανία με αφορμή την 87χρονη Μαρικάρμεν, που βίωσε την έξωση, επειδή το ενοίκιο του σπιτιού, όπου ζούσε, αυξήθηκε από τα 500 ευρώ στα 1.650 μετά την αγορά του από κάποιο fund. Η Μαρικάρμεν ήταν, πέρα από ηλικιωμένη, και άτομο με αναπηρία
Στην Ελλάδα δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους αυτή η διαμαρτυρία. Το στεγαστικό αυτή τη στιγμή προκαλεί σοβαρά προβλήματα σε άτομα και οικογένειες, σε παιδιά που μεγαλώνουν με το καθημερινό στρες της οικονομικής ασφυξίας και στους νέους που αδυνατούν να αποκολληθούν από το πατρικό και τους γονείς τους και να ζήσουν ως ενήλικες. Οι αριθμοί των γεννήσεων και των σχολείων που κλείνουν είναι αμείλικτοι και η υπογεννητικότητα είναι ένα θέμα που αφορά τελικά πλέον την εξέλιξη της χώρας μας.
Χιλιάδες Ισπανοί βγήκαν στους δρόμους, λοιπόν, ζητώντας λύσεις για το στεγαστικό φωνάζοντας «¡Maricarmen somos todos!», δηλαδή «Είμαστε όλοι Μαρικάρμεν!».
Δεν είμαστε, όμως, όλοι Μαρικάρμεν.
Πολλοί άνθρωποι έχουν καταθέσεις στην τράπεζα ή ακίνητα ή συγγενείς που μπορούν να βοηθήσουν οικονομικά σε κάποια δύσκολη στιγμή. Ακόμη κι αν η οικονομική πίεση μπορεί να είναι μεγάλη, υπάρχουν κάποιες λύσεις. Αντίθετα, ο άνθρωπος που δεν έχει εισοδήματα πλην της εργασίας ή της σύνταξής του ή κάποιο ακίνητο ή κάποιον συγγενή με χρήματα, μπορεί από τη μια μέρα στην άλλη να βρεθεί σε δεινή θέση. Για κάποιους ανθρώπους μια απόλυση ή μια μεγάλη αύξηση ενοικίου μπορεί να επιφέρει αστεγία. Όταν υπάρχουν και προβλήματα σωματικής ή ψυχικής υγείας ή αναπηρία, κάποιος μπορεί να είναι ακόμη πιο ευάλωτος, αφού ουσιαστικά παλεύει για να μπορεί να φέρει εις πέρας όσα για πολλούς είναι απλώς αυτονόητα.
«Ο ιδιοκτήτης που έχει ένα ακίνητο έχει δικαίωμα να αυξήσει το ενοίκιο», μου είπε ένας φίλος και ναι, ο καθένας μπορεί να διαχειρίζεται τα ακίνητά του με ελευθερία.
Το κράτος, ωστόσο, οφείλει να προστατεύει το πλήθος των πολιτών από τα συμφέροντα συγκεκριμένων ομάδων πολιτών ή επιχειρήσεων, όταν αυτά στρέφονται ενάντια στο κοινό καλό. Και αυτό είναι κάτι που μας αφορά όλους, είτε έχουμε σύνταξη, είτε μισθό, είτε κληρονομιά, είτε εισπράττουμε ενοίκια, είτε ξέρουμε πως θα μπορούμε να βρούμε εύκολα ξανά δουλειά, αν τη χάσουμε.
Γιατί πολύ απλά, κανείς δεν ξέρει ποτέ σε ποια θέση θα βρεθεί στο μέλλον.
Κι αν ξεχάσαμε τα μαθήματα της οικονομικής κρίσης του 2010, κάναμε μεγάλο λάθος. Γιατί τότε είδαμε περιουσίες να χάνονται, προνομιούχους να πέφτουν από μπαλκόνια, το χρηματιστήριο επίσης σε ελεύθερη πτώση, τα ακίνητα να μένουν ξενοίκιαστα και οι ιδιοκτήτες να μην μπορούν να πληρώσουν τους φόρους, μαζικές απολύσεις, εργαζόμενους να μένουν απλήρωτοι για μήνες, επιτυχημένες επιχειρήσεις να καταστρέφονται. Μακάρι να μην ζήσουμε ποτέ ξανά τέτοια φαινόμενα, όμως σε μια εποχή με τόσους πολέμους, σε μια εποχή στην οποία δεν ξέρουμε πώς θα επηρεάσει η Τεχνητή Νοημοσύνη πολλά επαγγέλματα, δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να νιώθει τόσο σίγουρος στην εποχή μας.
Αλλά κι αν κανείς νιώθει ασφάλεια στη ζωή του και ηρεμία και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους γύρω του, καλό είναι να μην ξεχνά ότι αν μείνει ζωντανός, θα γεράσει αναμφισβήτητα και θα γίνει αδύναμος. Πώς άραγε θα γεράσει σε ένα ανάλγητο κράτος, που δεν μεριμνά για όλους τους πολίτες, που δεν θεωρεί τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη βασικά δικαιώματα, που δεν υποστηρίζει τους ανθρώπους που είναι πιο αδύναμοι; Πώς θα γεράσει σε ένα κράτος που δεν φροντίζει ώστε τα παιδιά και οι νέοι να έχουν κίνητρο κι ελπίδα, ώστε να υπάρχει κοινωνική ομαλότητα;
Οπότε ναι, δεν είμαστε αυτή τη στιγμή όλοι Μαρικάρμεν, αλλά κανείς δεν ξέρει αν μπορεί κάποια στιγμή να γίνει, γιατί κανένας δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με τον Θεό ότι ποτέ δεν θα είναι ευάλωτος.
