Στην Άγκυρα είναι προγραμματισμένο να πάει αυτήν την Τετάρτη, 11η τρέχοντος, για συνομιλίες με τον Ερντογάν ο Μητσοτάκης. Απ’ ό,τι φαίνεται η κύρια επιδίωξη της Αθήνας είναι να διατηρηθούν «ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας προς αποφυγήν επεισοδίων κρίσης» με την Τουρκία. Ενώ ο στόχος την Άγκυρας είναι η διατήρηση προβεβλημένων ανυποχώρητα και εμπράκτως, «επ’ αορίστου χρόνου», των επεκτατικών της απαιτήσεων στο μισό Αιγαίο. Με διαιώνιση τής από το 1995 τουρκικής απειλής πολέμου (casus belli) εναντίον του μονομερούς δικαιώματος της Ελλάδας για τα 12 ναυτικά μίλια των χωρικών της υδάτων. Αυτή είναι και μία ερμηνεία των μόλις πρόσφατων «εμπρηστικά ρητορικών» ανακοινώσεων του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας.
Απ’ όσα λέχθηκαν δημοσίως τον τελευταίο καιρό, αλλά και από το σύνολο των πληροφοριών, των εκτιμήσεων και των αναλύσεων, προκύπτει ότι για τα ζητήματα των ελλαδο-τουρκικών σχέσεων και των όποιων συνομιλιών, το Κυπριακό παραμένει μονίμως «στο ράφι». Καμία νύξη. Και αυτό δεν είναι καινούργιο. Κληρονομήθηκε από τις παρελθούσες δεκαετίες, των Συμφωνιών στο Νταβός, τών από χρόνια αειμνήστων, Ανδρέα Παπανδρέου – Τουργκούτ Οζάλ το 1998 και των Κωνσταντίνου Μητσοτάκη – Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ το 1992:
– Η συνεχιζόμενη από το 1974 τουρκική κατοχή επί των βορείων ελληνικών εδαφών της Κύπρου, που προκλήθηκε από το προδοτικό πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών και την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων του Αττίλα στο νησί (15η και 20ή Ιουλίου 1974), δεν… εντάσσεται στις υπό διαπραγμάτευση «διαφορές» των δύο αποκαλουμένων από το 1960 και ως «Εγγυητριών» για την Κυπριακή Δημοκρατία χωρών…
– Είναι επί τούτου ενδεικτικό και το γεγονός ότι στην πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του, της 3ης Φεβρουαρίου ε.έ., στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά στον Σκάι, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκανε την παραμικρή έστω αναφορά είτε στο Κυπριακό είτε στην Κύπρο. Ούτε καν ρωτήθηκε γι’ αυτό. Δεν είναι γνωστό αν τούτο, δηλαδή η επαναβεβαίωση ότι «το Κυπριακό παραμένει στο ράφι», έχει εκληφθεί ως καθησυχαστικό ή αρνητικό από την Λευκωσία. Άλλωστε έχει επικρατήσει η άποψη ότι η Κύπρος δεν είναι… ελληνο-τουρκικό, αλλά διεθνές ζήτημα «στο πλαίσιο του ΟΗΕ», εγκλωβισμένο μονίμως στο αδιέξοδο και… άνυδρο μαγγανοπήγαδο των «διακοινοτικών» διαδικασιών, που ενίοτε επανεγκλωβίζονται και στο βρετανικής επινόησης σχήμα των «Πενταμερών Διασκέψεων» διαιώνισής του.
Είπε μια πολύ σπουδαία φράση στη συνέντευξή του, στον Παπαχελά, ο Πρωθυπουργός του ελλα-δικού μας κράτους. Η οποία, αν δεν είναι ένα περίτεχνο φραστικό ευφυολόγημα, αλλ’ αποδίδει μια πράγματι υιοθετηθείσα πολιτική αντίληψη στρατηγικής, δύναται να κριθεί ως αισιόδοξη, από την συνεπή πρακτική της υλοποίηση. Τίτλος μπορεί να τεθεί ως εξής:
– «Η ισχύς των Αξιών και η αξία της Ισχύος».
– Επί λέξει, ο Κυριακός Μητσοτάκης εκφώνησε ότι:
«Η Ελλάδα κινείται. Η Ελλάδα εξοπλίζεται. Όχι γιατί οι εξοπλισμοί μας πρέπει να είναι σε μόνιμη αντιδιαστολή με αυτά τα οποία κάνει η Τουρκία, αλλά γιατί έχουμε μια υποχρέωση να θωρακίζουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, γιατί ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις στηρίζουν το αποτρεπτικό δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής. Άρα, εμείς δεν περιμένουμε να δούμε ένα παράθυρο ευκαιρίας με την Τουρκία χωρίς να επενδύουμε στη δική μας ισχύ. Ξέρετε, η Ελλάδα είναι χώρα προσηλωμένη στο Διεθνές Δίκαιο. Άρα, εμείς θα υπερασπιζόμαστε την ισχύ των αξιών μας, αλλά έχει έρθει η ώρα να επενδύσουμε και στην αξία της ισχύος μας. Και τα δύο πρέπει να συμβαίνουν ταυτόχρονα και αυτήν την πολιτική υπηρετεί η χώρα μας»…
– Οκτώ μέρες μετά από αυτήν την διακήρυξή του, σήμερα, 11 Φεβρουαρίου, προφανώς θα δει αυτοπροσώπως στην Άγκυρα, πόσο άραγε η αξία τής ελληνικής Ισχύος έχει μεταπείσει την Τουρκία να τερματίσει την νεο-οθωμανική βουλιμία της και να σέβεται πλέον την ισχύ των Αξιών του Διεθνούς Δικαίου. Με πρώτο θρανίο εξετάσεων, το Αιγαίο…
– Για να ελπίζει, μελλοντικά, και η… Κύπρος. Διότι, στην ουσία των πραγμάτων και παρότι την «άφησαν στο ράφι», εδώ σε αυτό το νησί επιβεβαιώνει μισό ήδη αιώνα η Τουρκία την αξία της δικής της Ισχύος σε βάρος του Ελληνισμού, την αναξιότητα των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου και από αυτό εδώ το «θρανίο εξετάσεων», με το επίτευγμά της 1974-2026, θεωρεί ότι πήρε και… δοκτοράτο για την κλιμάκωση του επεκτατισμού της στο Αιγαίο και την ανάπτυξη του νεο-οθωμανισμού της στην Συρία, στο Κουρδιστάν κ.ο.κ.
Αρα, η Τουρκία, για να πεισθεί περί της αξίας της ελληνικής Ισχύος για την ισχύ των Αξιών του Διεθνούς Δικαίου, το πεδίο εκτείνεται σε όλο το εύρος του δικού της πολλάκις διακηρυγμένου και εμπράκτως διά της τουρκικής ισχύος υλοποιούμενου και επαπειλούμενου επεκτατισμού, σε βάρος του σύνολου Ελληνισμού, από την Θράκη και το Αιγαίο ώς την Κύπρο. Και δη σήμερα, που η εκτράχυνση των διεθνών σχέσεων, παγκοσμίως, έχει ήδη εισέλθει στους κανόνες ισχύος των «εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ». Όπου του κάθε μετέχοντα ή εξαναγκασμένου να μετέχει, δρώντος – παίκτη – σκακιστή, οι ικανότητες φαίνονται κυρίως στην αξιοποίηση των ευκαιριών επιλογής συνεργασιών και συνασπισμών και εκμετάλλευσης των γεω-στρατηγικών παραγόντων της περιοχής του, ώστε να ενδυναμώνει τους συντελεστές της εθνικής του ΙΣΧΥΟΣ, για να πείθει εμπράκτως τον κάθε επιβουλευόμενο να… κοιταχτεί αλλού για θήραμα. Επανάληψη στην παρούσα στήλη, ήδη γραφέντος, προς εμπέδωση:
Ελλάς και Κύπρος έχουν τις δυνατότητες να μην καταντήσουν θήραμα. Αρκεί οι ηγεσίες σε Αθήνα και Λευκωσία ν’ αποκτήσουν τα προσόντα αξιοποίησης των προσφερομένων και εν εξελίξει διαμορφούμενων ευκαιριών, ώστε ν’ αυξήσουν την ΙΣΧΥ τους. Να καταστήσουν ορατό και σεβαστό τον ρόλο τους. Και να επιτύχουν συνασπισμούς επωφελείς για τα εθνικά συμφέροντα του Ελληνισμού: Την Απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών της Κύπρου, την Άτρωτη άμυνα του Αιγαίου και την Ασφάλεια συνεργασιών της Ανατολικής Μεσογείου. Έναντι πρωτίστως στον ορεγόμενο να καταστεί Νεο-οθωμανός ηγεμών στην γειτονιά και στην ευρύτερη περιοχή, τουρκικό επεκτατισμό. Ο οποίος καραδοκεί μονίμως και προπαρασκευάζεται διαρκώς, έναντι πάντων, με εκπεφρασμένο όραμα υπερδύναμης, ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής», όπως τον είχε ανακηρύξει ο νυν… πρωταγωνιστής των «εξάσφαιρων ρεβόλβερς του Φαρ Ουέστ» στον πλανήτη.
Ξανά, χρήσιμο είναι να υπενθυμίσουμε τα λόγια που ο Θουκυδίδης είχε βάλει στο στόμα του Θηβαίου Παγώνδα, του επικεφαλής της αντίστασης των Βοιωτών έναντι των γειτόνων τους Αθηναίων επιδρομέων, σε μιαν από τις φάσεις του 27ετούς Πελοποννησιακού Πολέμου 431-404 π.Χρ.: «Εναντίον των γειτόνων μόνο η αντίσταση εξασφαλίζει την ελευθερία, και μάλιστα γειτόνων σαν κι αυτούς οι οποίοι προσπαθούν να υποδουλώσουν όχι μόνο τους κοντινούς τους γείτονες, αλλά και τις μακρινότερες πολιτείες – πρός τε γὰρ τοὺς ἀστυγείτονας πᾶσι τὸ ἀντίπαλον καὶ ἐλεύθερον καθίσταται, καὶ πρὸς τούτους γε δή, οἳ καὶ μὴ τοὺς ἐγγύς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἄπωθεν πειρῶνται δουλοῦσθαι» (Δ-92).
Πηγή Σημερινή (Κύπρος)
