Μάθαμε τον έρωτα από τις ταινίες, τα βιβλία και τα social media.
Μεγάλα βλέμματα. Πάθος. Λουλούδια. «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».
Και ύστερα συναντήσαμε την πραγματική ζωή.
Έναν άνθρωπο χωρίς soundtrack.
Με φόβους, ανασφάλειες, κακές μέρες, ανάγκες και λάθη.
Και αναρωτηθήκαμε: «Μήπως δεν είναι αγάπη;»
Κι αν απλώς δεν μάθαμε ποτέ πώς μοιάζει η αγάπη στην πραγματικότητα;
Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο αυτό που νιώθω.
Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα.
Είναι τρόπος να υπάρχουμε.
Είναι ο τρόπος που ακούμε.
Ο τρόπος που βάζουμε όρια.
Ο τρόπος που διαφωνούμε.
Ο τρόπος που ζητάμε συγγνώμη.
Ο τρόπος που αφήνουμε χώρο.
Ο τρόπος που μένουμε.
Και ο τρόπος που φεύγουμε όταν χρειάζεται.
Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να ψάχνουμε την αγάπη που μας υποσχέθηκαν οι ταινίες.
Η αγάπη δεν λέει:
«Κάνε με να νιώθω ασφαλής.»
Λέει:
«Ας δημιουργήσουμε μαζί έναν χώρο όπου και οι δύο μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς.»
Και ίσως η πιο ώριμη μορφή αγάπης είναι αυτή:
Να σε αγαπώ χωρίς να σε κατέχω.
Να σε αφήνω να με αγαπάς χωρίς να σε δοκιμάζω.
Και να αγαπώ εμένα αρκετά ώστε, μέσα στην αγάπη μου για σένα, να μη χάνομαι.
Γιατί η πραγματική αγάπη μπορεί να μην έχει πάντα λουλούδια.
Μπορεί να έχει ένα ποτήρι νερό στο κομοδίνο.
Μπορεί να έχει μια δύσκολη συζήτηση που δεν αποφύγαμε.
Μπορεί να έχει ένα «συγγνώμη».
Μπορεί να έχει ένα «όχι».
Μπορεί να έχει μια αγκαλιά.
Μπορεί να έχει σιωπή.
Μπορεί να έχει χώρο.
Και κάποιες φορές μπορεί να έχει την πιο δύσκολη πράξη αγάπης απ’ όλες:
Να μην εγκαταλείψω εμένα για να κρατήσω εσένα.
Ίσως, ήρθε η στιγμή, λοιπόν, να αναρωτηθείς «μέσα στις σχέσεις μου, μπορώ να αγαπώ τον άλλον χωρίς να εγκαταλείπω εμένα;»
