Στις 5 Οκτωβρίου 1928, η εφημερίδα Εστία κυκλοφόρησε με εκτενές ρεπορτάζ σχετικά με τις εργασίες ανέγερσης στην περιοχή των Αμπελοκήπων του νοσοκομείου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, που είχαν ξεκινήσει στις 7 Απριλίου 1927. Το ρεπορτάζ, που συνοδευόταν από φωτογραφικό υλικό, δίνει λεπτομέρειες για το ιστορικό της ανέγερσης του νοσοκομείου που οφείλεται σε πρωτοβουλία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, βάσει των Κληροδοτημάτων των Μαρίνου Κοργιαλένιου και Εμμανουήλ Μπενάκη.
Μέσα από το ρεπορτάζ της εφημερίδας, μαθαίνουμε ότι το νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού αρχικά επρόκειτο να ανεγερθεί στην Λεωφ. Αλεξάνδρας, δίπλα στο κτήμα Θων, σε μεγάλο οικόπεδο έκτασης 19.186 τμ, το οποίο είχε δωρίσει ο Δήμος Αθηναίων στον Ερυθρό Σταυρό. Η περιοχή των Αμπελοκήπων θεωρείτο ως η πλέον κατάλληλη καθώς στις αρχές του 20ου αιώνα οι Αμπελόκηποι ήταν εξοχική τοποθεσία με πολύ καλό κλίμα. «Το πράσινο απλωνόταν παντού, οι κήποι ήταν απέραντοι και τα χιλιόχρωμα λουλούδια σκορπούσαν τα μεθυστικότερα αρώματα (…). Ετσι περιέγραφε την περιοχή των Αμπελοκήπων, η Ακρόπολις στις 31 Οκτωβρίου 1931.
Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός φιλοδόξησε να γίνει ο ιδρυτής αυτού του μεγάλου Νοσοκομείου χρησιμοποιώντας το κληροδότημα των 80.000 αγγλικών λιρών του Κοργιαλένιου κληροδοτήματος. Από το ποσό αυτό απέμειναν στην διάθεση της φιλανθρωπικής οργανώσεως το καθαρό ποσό των 72.000 αγγλικών λιρών.
Το οικόπεδο αυτό ένα ωραίο πρωί απαλλοτριώθηκε υπέρ ενός συνεταιρισμού δημοσίων υπαλλήλων. Ο Ερυθρός Σταυρός έκανε μεγάλες προσπάθειες και διαβήματα προς την Κυβέρνηση και τελικά κατάφερε την άρση της απαλλοτριώσεως. Εν τω μεταξύ όμως άστεγοι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία κατέλαβαν το χώρο του οικοπέδου και έφτιαξαν αρχικά, πρόχειρα οικήματα. Ο Σύλλογος Προσφύγων Ιδιοκτητών «Νέα Ανατολή» πρωτοστάτησε, πιέζοντας το Υπουργείο Πρόνοιας για να προχωρήσει η διαδικασία απαλλοτρίωσης της γης που ανήκε στον Ερυθρό Σταυρό και κάποιων διπλανών οικοπέδων που διεκδικούντο από τη Μονή Πετράκη, με σκοπό να βρουν μόνιμη στέγη 350 προσφυγικές οικογένειες που είχαν καταλύσει πρόχειρα στην περιοχή.
Με την υπ΄ αριθμ. 47347/18.5.1928 Απόφαση των Υπουργείων Γεωργίας και Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων εγκρίθηκε η αναγκαστική απαλλοτρίωση της συγκεκριμένης έκτασης των 19.186 τμ. «λόγω δημοσίας ανάγκης επί σκοπώ αστικής εγκαταστάσεως προσφύγων». Η απόκτηση της έκτασης από το Ελληνικό Δημόσιο άνοιξε πλέον το δρόμο για την κατασκευή κατοικιών.
Έτσι το Συμβούλιο του Ερυθρού Σταυρού έπρεπε πλέον να βρει άλλη έκταση διότι το νοσοκομείο έπρεπε να κτιστεί ως τεράστια ανάγκη για την πόλη μετά την ασύλληπτης έκτασης Μικρασιατική Καταστροφή και την αθρόα προσέλευση προσφύγων, οι οποίοι στοιβαγμένοι, κυριολεκτικά, σε καταυλισμούς, εξουθενωμένοι και υποσιτισμένοι ήταν εκτεθειμένοι στις επιδημικές νόσους που μάστιζαν τον πληθυσμό. Η ανάγκη της ανέγερσης του νοσοκομείου επιβάλλετο επίσης για να εξοικονομηθεί το ποσό των 600.000 δρχ που ετησίως δαπανάτο για την λειτουργία της σχολής Νοσοκόμων και η οποία, όπως είχε σχεδιαστεί, θα εγκαθίστατο πλέον σε χώρο του νέου νοσοκομείου.
Ο Ερυθρός Σταυρός μετά την αναγκαστική απαλλοτρίωση έκανε προσπάθειες για δωρεάν παραχώρηση άλλου οικοπέδου από το δήμο Αθηναίων αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατόν. Έτσι το Συμβούλιο υποχρεώθηκε να αγοράσει ένα κτήμα 45.000 τ. πήχεων στο σημείο που είναι τώρα κτισμένο το νοσοκομείο και που θεωρήθηκε τότε ως «ατυχής» επιλογή.
Στο διάστημα των οικονομικών ετών 1933-1935 στη Λεωφ. Αλεξάνδρας θα οικοδομηθει το συγκρότημα των προσφυγικών πολυκατοικιών που αποτελείται από 8 πολυκατοικίες με 228 συνολικά διαμερίσματα, το καθένα εμβαδού 45 τμ. σε σχέδια των γνωστών αρχιτεκτόνων, Κίμωνα Λάσκαρι και Δημητρίου Κυριακού, με φανερές επιδράσεις από το Bauhaus.
Εδώ και χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος του συγκροτήματος τελεί υπό κατάληψη, από αυτοοργανωμένη κοινωνική δομή, την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, που ζητά να διαφυλαχθεί ο κοινωνικός χαρακτήρας της γειτονιάς αυτής.
Σήμερα η κατάσταση, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι σε κρίσιμο και κομβικό σημείο. Μετά το, κατά πλειοψηφία, ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων με το οποίο ζητήθηκε η προσωρινή διακοπή υλοποίησης της προγραμματικής σύμβασης για ανάπλαση και επανάχρηση των Προσφυγικών από την Περιφέρεια Αττικής, έγινε ένα βήμα για την έναρξη διαλόγου και τον τερματισμό της απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χατζή, η κατάσταση της υγείας του οποίου είναι εξαιρετικά κρίσιμη.
