Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως το AfD δεν κέρδισε επειδή ξαφνικά το 43,8% των Γερμανών της Σαξονίας-Άνχαλτ έγιναν ιδεολογικά αμετανόητοι ακροδεξιοί. Κέρδισε γιατί λειτούργησε ως ο μοναδικός υποδοχέας μιας συσσωρευμένης, βαθιάς κοινωνικής οργής. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την επανένωση, οι πολίτες κυρίως στα ανατολικά κρατίδια αισθάνονται ακόμα πολίτες δεύτερης κατηγορίας, βιώνοντας την επιβολή της πράσινης μετάβασης και της λιτότητας ως άλλη μια βίαιη επιταγή της ελίτ του Βερολίνου. Παράλληλα, η αδυναμία ουσιαστικής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών και η αίσθηση ανασφάλειας μετέτρεψαν το ζήτημα σε κεντρικό πυλώνα της πολιτικής αντιπαράθεσης, επιτρέποντας στο AfD να πλασαριστεί ως η μόνη πραγματική, αντισυστημική αντιπολίτευση απέναντι σε ένα καθεστώς που αρνείται να ακούσει.
Όσο για το μέλλον της γερμανικής πολιτικής σκηνής, η χώρα εισέρχεται αναπόφευκτα σε μια φάση θεσμικής παραλυσίας αν δε λάβει άμεσα γενναία μέτρα για τα λαϊκά στρώματα και κυρίως για τη μεσαία τάξη.
Αυτό όμως που τρομάζει περισσότερο είναι η εξωτερική πολιτική και η ανοιχτή, συγκεκαλυμμένη ή μη, φιλορωσική στάση του AfD. Αν η Γερμανία -η οικονομική και πολιτική καρδιά της Ευρώπης- αρχίσει να ταλαντεύεται ως προς την υποστήριξη της Ουκρανίας, τη στάση της απέναντι στις κυρώσεις ή την ίδια τη διατλαντική συμμαχία, η ευρωπαϊκή συνοχή καταρρέει. Η Γερμανία χτίστηκε βιομηχανικά πάνω στο φτηνό ρωσικό αέριο, και το AfD εκμεταλλεύεται έντεχνα τη νοσταλγία αυτής της χαμένης ευημερίας, προτείνοντας μια ιδιότυπη επιστροφή στη γερμανική ουδετερότητα. Μια τέτοια εξέλιξη αποδυναμώνει το ΝΑΤΟ, αμφισβητεί την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας και προσφέρει στον Βλαντιμίρ Πούτιν το μεγαλύτερο γεωπολιτικό δώρο των τελευταίων δεκαετιών.
Στις εξελίξεις στη Γερμανία δεν παρακολουθούμε απλώς ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Παρακολουθούμε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής όπου η Γερμανία λειτουργούσε ως ο απόλυτος πυλώνας σταθερότητας της Ευρώπης. Από εδώ και πέρα, η Γερμανία θα είναι η ίδια η πηγή της αβεβαιότητας της καί πληρώνει, εν πολλοίς ,το αντίτιμο του τρόπου που διαχειρίστηκε την οικονομική της ηγεμονία απέναντι κυρίως στις αδύναμες οικονομίες της Ευρώπης. Με την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία πλήρωσε τον τρόπο που τη δημιούργησε.
Και ενώ όπως γράψαμε ο κόσμος δεν ξύπνησε μια μέρα μισαλλόδοξος ή ακροδεξιός, όπως συχνά βιάζονται να τον κατηγορήσουν διάφοροι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, εντούτοις ο απλός Ευρωπαίος πολίτης βλέπει την καθημερινότητά του να αλλάζει βίαια, χωρίς να τον ρωτήσει κανείς. Για χρόνια του πουλούσαν ένα ανέφελο αφήγημα πολυπολιτισμικότητας, μια ιδεατή εικόνα όπου όλοι οι πολιτισμοί συνυπάρχουν αρμονικά χωρίς καμία προσπάθεια. Η πραγματικότητα όμως αποδείχθηκε πολύ πιο σκληρή. Η ασύδοτη είσοδος μεταναστών και η ανεξέλεγκτη υπερμετανάστευση δημιούργησαν τεράστια κοινωνικά ρήγματα και ακόμα και πληθυσμιακή υποκατάσταση σε πολλές ευρωπαϊκές περιοχές εξαιτίας του δημογραφικού προβλήματος.
Στην Ευρώπη πρέπει να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να μιλήσουμε με πολιτική ειλικρίνεια. Υπάρχουν αντικειμενικές, θεμελιώδεις δυσκολίες στην πολιτική και κοινωνική ενσωμάτωση πληθυσμών με ισλαμικό πολιτικό υπόβαθρο στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Όταν οι αξίες του διαφωτισμού, της ισότητας των φύλων, του κοσμικού κράτους και του ατομικού δικαιώματος έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με βαθιά ριζωμένες θρησκευτικοπολιτικές δομές, η ενσωμάτωση αποτελεί ευσεβή πόθο. Το να αρνείται να το δει κάποιος αυτό δεν είναι προοδευτισμός, είναι τουλάχιστον πνευματική αβελτηρία.
Αυτό το γεγονός εκμεταλλεύεται η ακροδεξία, όπως στις πρόσφατες εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ. Και μια τέτοια εξέλιξη είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα, και εκεί πρέπει να είμαστε αμείλικτοι. Η Ακροδεξιά εκμεταλλεύεται τον φόβο και την οργή της πλειοψηφίας, προσφέροντας όμως δηλητηριασμένα φάρμακα. Η φιλορωσική προπαγάνδα που διεισδύει σε και αναπαράγεται από αυτά τα αμφίβολα ρεύματα αμφισβήτησης επιχειρεί να διαβρώσει την ίδια την Ευρώπη από τα μέσα, υπονομεύοντας την ελευθερία και την κυριαρχία μας. Δεν αποτελεί λύση να γίνουμε δορυφόροι μιας απολυταρχικής δύναμης για να γλιτώσουμε από τα λάθη των δικών μας ελίτ.
Και εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο: Πρόσφατα ένας κεκαλυμμένος φιλορώσος “διανοούμενος”- «ειρηνιστής» του διαδικτύου αναρωτιόταν με τον βαρύγδουπο τίτλο: “Βρισκόμαστε σε Πόλεμο με τη Ρωσία;”, προφανώς στην προσπάθειά του να φοβίσει τους “παρατρεχάμενούς” του. Η απάντηση είναι πως επί δεκαετίες η Ρωσία του Πούτιν έχει κηρύξει ένα υβριδικό πόλεμο προπαγάνδας στο εσωτερικό της Ευρώπης μέσω λαϊκιστικών, ακροδεξιών αλλά και αριστερών κομμάτων, με κανάλια και ιστότοπους να την προωθούν, με στόχο την πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση. Και αυτό αποτελεί το πλέον βρώμικο πόλεμο ενάντια στην Ευρώπη. Άρα η απάντηση είναι: Ναι, βρισκόμαστε σε πόλεμο, έναν πόλεμο που επέλεξε και ξεκίνησε ο Πούτιν για να ικανοποιήσει τις άρρωστες μετασοβιετικές σταλινικές ονειρώξεις του.
Για να επανέλθουμε όμως, η λύση, βρίσκεται στην επιστροφή στο μέτρο και στη λογική. Χρειαζόμαστε μια πολιτική που να εκφράζει την πλειοψηφία των λαών της Ευρώπης, χωρίς ενοχές αλλά και χωρίς λαϊκίστικες κραυγές. Να εγκαταλειφθεί οριστικά το χρεοκοπημένο μοντέλο των ανοιχτών συνόρων και της αλόγιστης πολυπολιτισμικότητας, να προστατευθούν τα σύνορα και η κοινωνική συνοχή, αλλά ταυτόχρονα να περιφρουρηθούν οι ευρωπαϊκές αξίες απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό και τον ακροδεξιό αυταρχισμό και αυτό πρέπει να γίνει και σε επίπεδο αμυντικής κοινής πολιτικής.
Οι Ευρωπαϊκοί λαοί δεν αποζητούν μίσος, ζητούν ασφάλεια, κανόνες και σεβασμό στον τρόπο ζωής τους. Κι αυτό είναι το πιο δημοκρατικό αίτημα των καιρών μας στην Ευρώπη.
