Το τουρκικό Έθνος δεν ανέχεται στην πλειοψηφία του την αναφορά στις σφαγές των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Κούρδων. Και όποιος από το ίδιο το Έθνος –συνήθως διανοούμενος- τολμήσει να μιλήσει για τα θέματα αυτά, αντιμετωπίζεται ως προδότης και εκ των έσω εχθρός, οπότε και διαφεύγει στο εξωτερικό, για να μην υφίσταται διώξεις, όπως για παράδειγμα ο Τανέρ Ακτσάμ ή ο Παμούκ Οχράν και άλλοι, καθώς κινδυνεύει σοβαρά, αν θυμηθούμε το παράδειγμα του τουρκοαρμένιου Χραντ Ντινκ και άλλων.
Ωστόσο, όπως ο άνθρωπος που κάνει την αυτοκριτική του και αναγνωρίζει τα λάθη του, προοδεύει, ξεπερνά τον εαυτό του και καθαίρεται… έτσι και τα Έθνη, οι λαοί, αν κάνουν αντικειμενική αυτοκριτική, βιώνουν ένα είδος κάθαρσης, που βοηθάει να ανακτήσουν την αυτοπεποίθησή τους και μάλιστα σε βάση στέρεα. Στην περίπτωση των Τούρκων όμως, το αιματηρό παρελθόν, οι σφαγές και οι εθνοκαθάρσεις, αποσιωπούνται σκόπιμα, γιατί ίσως οι φωνές της επιστήμης, όπως του ιστορικού Τσετίνογλου Σαΐτ, που τεκμηρίωσε με αρχειακό υλικό την γενοκτονία των Ποντίων ή του Τανέρ Ακτσάμ, συγγραφέα του «Empire of Violence», ο οποίος μελέτησε σε βάθος του μηχανισμούς της Οθωμανικής και Νεοτουρκικής βίας στις γενοκτονίες των χριστιανικών μειονοτήτων, γίνονται κατανοητές από μορφωμένους ανθρώπους, αλλά έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την επίσημη γραμμή του κράτους και των βιβλίων Ιστορίας που διδάσκονται στα σχολεία οι Τούρκοι μαθητές.
Όμως, τα στοιχεία υπάρχουν, είναι καταγεγραμμένα και τα δεδομένα είναι αμείλικτα καθώς οι κοινότητες των Ελλήνων είχαν οργάνωση άψογη και υπάρχουν διασωθέντα αρχεία, αλλά και αρχεία του Οθωμανικού Κράτους, που μαρτυρούν. Από την άλλη μεριά, ο τουρκικός λαός, ζει σε μια γη που μιλάει ελληνικά. Την σκάβεις και βγάζει Ερμήες και Αφροδίτες, ψηφιδωτά με αγγέλους και σταυρούς, κιστέρνες και αμφορείς. Όταν στα αρχαία Κοτύωρα στην επαρχία Ορντού, πρόσφατα, οι ανασκαφές έφεραν στο φως το κάστρο της Κυβέλης, 2.300 ετών και άγαλμα 200 κιλών της Μητέρας Θεάς Κυβέλης και αγαλματίδια του Διόνυσου και του Πάνα, όταν στα παράλια απλώνεται η εντυπωσιακή Έφεσος, ιδρυμένη τον 10ο αι. π.Χ., η Πέργαμος με το ασκληπιείο και την Ακρόπολη, η Πριήνη η Μίλητος, η Χαλκηδόνα, η Σμύρνη…
Φαντάζομαι έναν νέο Τούρκο να ακούει τον Ερντογάν να ισχυρίζεται ότι το έθνος του αποτελεί συνέχεια των πολιτισμών που άνθισαν στα χώματα της σημερινής Τουρκίας. Μια προσπάθεια να αποτινάξει τις νομαδικές, κεντροασιατικές ρίζες του και να οικειοποιηθεί ένα παρελθόν που προϋπήρχε της άφιξης των Τούρκων στην Ανατολία κατά τουλάχιστον δύο χιλιάδες χρόνια. Φαντάζομαι αυτόν τον νέο Τούρκο να περιδιαβαίνει τους αρχαιολογικούς χώρους, να αντικρίζει τα μνημεία ενός πολιτισμού που ελάχιστη σχέση έχει με τη σημερινή του πραγματικότητα και να αναρωτιέται: «Nereden nereye;». Όπως έλεγε η Πόντια γιαγιά μου: «Από πού κι ως πού;»
Αν τώρα μεγαλώνει και σε σπίτι χτισμένο από Έλληνες ή βλέπει τις σιωπηλές κατασκευές και γειτονιές όπου άνθισαν οι Ελληνικές παροικίες, θα βρίσκεται σε διαρκή απορία και αμηχανία. Όσο και να προσπαθεί ο Ερντογάν και το επίσημο κράτος, να διαφυλάξει το συλλογικό υποσυνείδητο από την γενικευμένη ντροπή και ενοχή για τις σφαγές και τις εθνοκαθάρσεις και να γίνεται ασπίδα ενάντια στην γενικευμένη ενοχή, για τα εγκλήματα των προγόνων του Έθνους, για να αποφύγει την παγκόσμια κατακραυγή και την πτώση του «status”, και να περιγράφει το εγκληματικό παρελθόν ως μια «εθνοτική νίκη», που οδήγησε στο νέο κράτος που «ενσωμάτωσε» τους προγενέστερους πολιτισμούς, θα πρέπει να είναι σχιζοφρενής για να δεχθεί το αφήγημα.
Με αυτή την τακτική έχει αναπτυχθεί το λεγόμενο «σύνδρομο των Σεβρών», της συνθήκης που διαμέλισε την Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι ντόπιοι γηγενείς πληθυσμοί πήραν τις εκτάσεις που κατοικούσαν, έστω μερικώς, οπότε και έχει καλλιεργηθεί η άποψη ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις επιβουλεύονται την Μεγάλη Τουρκία και οι Τούρκοι απειλούνται, καθώς κάτι πάντα σχεδιάζουν οι άλλοι και συνωμοτούν εναντίον της και γι’αυτό είναι διαρκώς σφοδρά επιτιθέμενη. Έτσι, ο Ερντογάν κρατά το λαό σχετικά ενωμένο, με στοιχείο αναφοράς και ένωσης τον ίδιο, που ως άλλος Τσάρος – πατερούλης, «ξέρει αυτός» και θα σώσει το λαό του, λες και βρίσκεται σε διαρκή έκτακτη ανάγκη, σε εμπόλεμη περίοδο.
H ελληνική επανάσταση του 1821 οδήγησε στη δημιουργία του πρώτου ελληνικού κράτους και πρώτου κράτους από πρώην υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σημαίνοντας την αρχή του τέλους της και του διαμελισμού της, με μια συνθήκη που έγινε σύνδρομο: το «Σύνδρομο των Σεβρών». Έτσι γίνεται κατανοητή η εμμονή σε όρους όπως η «Γαλάζια πατρίδα», προς απώθηση αίσθησης αποκλεισμού της από την Ανατολική μεσόγειο λόγω των ελληνικών νησιών, αλλά και προς διεκδίκηση μέρους της δεδομένης ναυτοσύνης του Έλληνα. Θέλει να λέει στον εαυτό της: «έχω και από αυτό»! «Μπορεί με τα καράβια να με νικήσατε κάποτε (Ναβαρίνο), μπορεί με τα ψαροκάικα σας να πυρπολήσατε ναυαρχίδες μου, αλλά τώρα πια, τον βρίσκω τον θαλάσσιο δρόμο μου!», πάλι προς συσπείρωση του λαού. Δεν έμαθε ότι από τον πρώτο ελληνικό αποικισμό και νωρίτερα, και κυρίως όταν χτίστηκαν οι μεγάλες αρχαίες πόλεις της Μ.Ασίας, η Μεσόγειος ήταν και από τις δυο πλευρές της Ελληνόπλοη θάλασσα; Βρέθηκε μήπως κανένα ναυάγιο με τουρκικά νομίσματα στα αμπάρια του; Όλα τα ναυάγια μαρτυρούν τους ελεύθερους μεσογειακούς δρόμους που έπαιρναν τα ελληνικά πλοία για αιώνες. Αλλά τρέμουν να «διαβάσουν» αυτά και άλλα τα σημάδια και σκεπάζουν τα δεδομένα. Γιατί, έτσι επιβιώνουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Όμως αυτό το καθεστώς που έδιωξε και προσπάθησε να εξαλείψει τους Έλληνες, δείχνει το σκληρό του πρόσωπο στον σημερινό διανοούμενο της Τουρκίας και τον ωθεί να αυτομολήσει στην Δύση για να επιβιώσει πρωτίστως διανοητικά!
Δεν παραδειγματίζεται η Τουρκία, από την «φίλη» της Γερμανία, που παραδέχθηκε το αιματηρό, εγκληματικό της παρελθόν, τιμωρήθηκε, ταπεινώθηκε, γονάτισε σε τάφους ο Βίλι Μπραντ, ζήτησαν ως λαός πλέον, συγνώμη πολλές- πολλές φορές, έκαναν μουσεία μνήμης και είπαν όλοι μαζί, λαός και ηγεσία: ποτέ ξανά! Και τώρα προχωρούν μπροστά, ως μια υγιής δημοκρατία και ισχυρή οικονομία. Θέλει θάρρος και ταπείνωση να ζητήσεις συγνώμη. Αν διδάσκονταν Αρχαία Τραγωδία, θα ήξεραν ότι «δι΄ ελέου και φόβου» επιτυγχάνεται η κάθαρση, η απαλλαγή, η αποβολή βλαβερών ψυχικών στοιχείων! Αλλά βρίσκονται στον αντίποδα, στην «ύβρη» του να θεωρούν κεκτημένα όσα άλλοι έκτισαν.
Πρώτη καταγραφή του ονόματος «Τούρκος» εμφανίζεται σε κινεζικές πηγές τον 5ο -6ο –και με χρήση υποτιμητική αρχικά από τους Οθωμανούς, ενώ με την μάχη του Ματζικέρτ (1071μ.Χ) κατακτούν την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Είναι «ύβρις» να την καπηλεύονται, αλλά αγνοούν ότι η «ύβρις» οδηγεί στην συντριβή του ήρωα. Αρνούμενη δε η Τουρκία την μελέτη και διδασκαλία των Αρχών της Αρχαίας Ελληνικής παιδείας, του Διαφωτισμού και της Αναγέννησης, κρατά την μαθητιώσα νεολαία της μακριά από τα παγκοσμίως αποδεκτά θέσφατα και άρα υψώνει τείχος στην επικοινωνία της με τους Ευρωπαίους, αλλά και γενικά με τους μαθητές και σπουδαστές του Δυτικού κόσμου.
Μπορεί το Τουρκικό κράτος να χτίζεται, να προχωρά σε έργα υποδομής, να εξάγει, να βιομηχανοποιείται… Η πολιτισμική του προαγωγή όμως και ο εκδημοκρατισμός του είναι δείκτες ανεξάρτητοι. Άλλωστε, για να κρατηθεί σε ισχύ το σύνδρομο των Σεβρών, ξοδεύονται τεράστια ποσά στην προπαγάνδα. Σήμερα όμως, με την γενικευμένη χρήση AI και διαδικτύου, σε έναν κόσμο παγκοσμιοποιημένο, τι μπορεί να κρατηθεί κρυφό; Από το 1965 έπαψαν να καταγράφουν την μητρική γλώσσα που δήλωναν οι πολίτες κατά την απογραφή. Προτιμητέο… Αλλά σήμερα, σε 40 και 50% ανέρχονται τα ποσοστά Ελληνικής ρίζας στα τεστ DNA, που έχουν γίνει πολύ δημοφιλή στην «γείτονα» Χώρα! Παινεύεται, είναι στους G20, αλλά τρέμει την αλήθεια! Πάντα ο σφετεριστής τρέμει μην έρθει ο εκτοπισμένος κτήτορας, με το πατρώο οικόπεδο, που έχτισε θεμέλια και σπίτι, κρέμασε τα κάδρα και γέμισε τα ντουλάπια με τις πορσελάνες στις οποίες χρόνια τώρα τρώει και πίνει και ζητήσει να μείνει και πάλι στο σπίτι του, στο βιος του! Αυτή η φαντασίωση στοιχειώνει τον ύπνο του. Ο γόρδιος δεσμός των Εθνοτήτων, φαίνεται ότι δεν λύθηκε με το ξίφος του Κεμάλ. Ο μανδύας του ενιαίου εθνικού κράτους της σύγχρονης Τουρκίας, κρύβει μωσαϊκό εξισλαμισμένων ή κρυπτοχριστιανών, και το φλέγον Κουρδικό ζήτημα αποδεικνύει ότι, η ιστορική γεωγραφία της Μ.Ασίας αρνείται να υποταχθεί σε απόλυτους εθνικούς διαχωρισμούς.
Μήπως λοιπόν ήλθε η ώρα να αντιμετωπίσει γενναία το ανίερο παρελθόν της η Τουρκία; Αν αργήσει κι άλλο, αυτό θα γίνει ανεπίσημα και παράλληλα με την οικονομική πίεση που υφίσταται ο Τουρκικός λαός, θα καταρρεύσει και το «σύνδρομο των Σεβρών», ως ανυπόστατο πρόσχημα μιας ανίερης εξουσίας, ενώ η λαλίστατη γη της Ανατολίας διαρκώς εις τους αιώνες, θα διεκδικεί το παρελθόν της και τους κτήτορές της και όλο αυτό θα γίνει μέγγενη για την ψυχολογία του λαού, θα εξαντλήσει όλα τα ψυχικά του αποθέματα…
