Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σπουδαγμένος νομικός για να καταλάβει ότι το σύνταγμα είναι πλαίσιο κανόνων παρά νομοσχέδιο κυβερνητικού προγράμματος . Το σύνταγμα, μας προστατεύει από την αυθαιρεσία της εξουσίας με όποια μορφή αυτή εκφράζεται και θέτει το πλαίσιο αρχών μέσα στο οποίο λειτουργεί η Δημοκρατία. Δηλαδή την διάκριση των εξουσιών και τα όρια της κάθε μίας χωρίς να εμποδίζει την λαϊκή βούληση εντός του πολιτεύματος.
Από την άποψη αυτή πρέπει να είναι λιτό και μακροπρόθεσμα λειτουργικό ασχέτως ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία για να μην χρειάζεται να κάνουμε αναθεωρήσεις κάθε λίγα χρόνια κατά την βούληση της εκάστοτε πλειοψηφίας. Άλλωστε, ένας από τους πραγματικούς σκοπούς του είναι ακριβώς αυτός: να λειτουργεί ως αντίβαρο στην αυθαιρεσία της πλειοψηφίας.
Δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα μέσα από την ατομική ή πολιτική αλαζονεία των επαγγελματιών του, τείνει να το διαχειρίζεται ως νομοθέτημα προσωρινού χαρακτήρα και ως πλαίσιο επιβίωσης του παρόντος πολιτικού συστήματος.
Γι’ αυτό η συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να αφορά τα πραγματικά θεμελιώδη ζητήματα. Πρώτα την ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων αρχών. Οι θεσμοί ελέγχου δεν μπορεί να εξαρτώνται, άμεσα ή έμμεσα, από την κυβέρνηση την οποία καλούνται να ελέγξουν.
Για να έχουμε ανεξαρτησία της δικαιοσύνης ή των Ανεξάρτητων Αρχών η διοίκηση τους δεν μπορεί να ελέγχεται ούτε μόνο από την κυβέρνηση ούτε μόνο από το κοινοβούλιο. Και σίγουρα δεν μπορεί να εκβιάζεται με την διάθεση κονδυλίων για την λειτουργία τους. Το σύνταγμα οφείλει να ορίσει το πλαίσιο ισορροπίας στο οποίο κανένα από τα δύο μέρη δεν μπορεί να υπερισχύει ή να εκβιάζει το άλλο.
Το ίδιο αναγκαία είναι η προστασία της ελεύθερης άσκησης του πολιτικού έργου. Ο βουλευτής και ο υπουργός πρέπει να μπορούν να λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις χωρίς φόβο ότι κάθε επιλογή τους θα μετατραπεί σε ποινική δίωξη. Η πολιτική απόφαση δεν πρέπει να ποινικοποιείται επειδή κάποιος διαφωνεί πολιτικά μαζί της. Όμως αυτή η προστασία αφορά αποκλειστικά το πολιτικό έργο. Δεν μπορεί να λειτουργεί ως ασπίδα για αδικήματα, διαφθορά ή κατάχρηση εξουσίας.
Η ανεξαρτησία της δημοσιογραφίας πρέπει να προστατεύεται πραγματικά και είναι θέμα του συντάγματος. Όταν η οικονομική ενίσχυση των μέσων ενημέρωσης περνά από τα χέρια της κυβέρνησης, η ενημέρωση γίνεται ευάλωτη. Χρειάζεται ανεξάρτητος μηχανισμός, διαφανή κριτήρια και πλήρης δημοσιοποίηση.
Η εξασφάλιση εργασιακής σταθερότητας των Δημοσίων υπαλλήλων είναι εγγύηση διοικητικής ανεξαρτησίας απέναντι στην κομματική αυθαιρεσία χωρίς αυτό να αποκλείει την αξιολόγηση και την ευθύνη. Η αμφισβήτηση της μονιμότητας χωρίς την απελευθέρωση της διοικητικής ικανότητας από το πολιτικό σύστημα, θα εδραιώσει την πλήρη άλωση του κρατικού μηχανισμού στην εκάστοτε κυβέρνηση.
Όλα τα υπόλοιπα είναι δουλειά των νόμων. Το Σύνταγμα θέτει το πλαίσιο. Η τελική ευθύνη για την κατάσταση της χώρας και του έθνους αφορά όλους, αλλά εάν ο πολίτης έχει μία φορά ευθύνη για ότι γίνεται, οι ηγεσίες και οι ελίτ την έχουν πολλές φορές.
