Σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του Υπουργού Ναυτιλίας : «Έθεσα στον Επίτροπο μείζον θέμα για την Ελλάδα, που αφορά τους Έλληνες αλιείς και την προκλητική συμπεριφορά των Τούρκων γειτόνων μας όσον αφορά την παράνομη αλιεία, τη μη τήρηση του Δικαίου της Θάλασσας και την αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων».
Όντως, η Κοινή Αλιευτική Πολιτική αποτελεί έναν από τους πιο αυστηρά ελεγχόμενους τομείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ορίζεται στο Άρθρο 3 παράγραφος 1.δ. της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ). Η προβλεπόμενη λοιπόν αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής αφορά τα συνολικά επιτρεπόμενα αλιεύματα, την κατανομή τους μεταξύ των κρατών-μελών, τη θέσπιση τεχνικών μέτρων διατήρησης, την αποκλειστική διεθνή εκπροσώπηση – μάλλον βάσει αυτής της θεσμικής πρόβλεψης θεωρεί ότι εξαντλείται η αρμοδιότητά του και απαλλάσσεται των ευθυνών του το χαρτοφυλάκιό του και η κυβέρνηση – αλλά και τον έλεγχο, την επιθεώρηση και επιβολή κυρώσεων προς τα κράτη-μέλη.
Η Επιτροπή διαπραγματεύεται τις Συμφωνίες Σύμπραξης Βιώσιμης Αλιείας με τρίτες χώρες, όμως η Τουρκία παραμένει, έστω και τυπικά, υποψηφία προς ένταξη στην ΕΕ χώρα. Επομένως οφείλαμε στο πλαίσιο της ενταξιακής πορείας– και οφείλουμε στη διαπραγμάτευση για την αναθεώρηση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας– να απαιτήσουμε να «ανοίξει» το κεφάλαιο για την Αλιεία· αποτελεί υποχρέωση των υποψηφίων κρατών να υπογράψουν την UNCLOS (Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας).
Φυσικά ελάχιστες φορές μετά το 2002 το απαιτήσαμε αποφασιστικά.
Με τη δήλωσή του ο υπουργός εγκαλεί ή προτρέπει την ΕΕ διότι δεν έχει προβεί σε συμφωνία με την Τουρκία; Ας υπενθυμίσουμε στον Υπουργό ότι η Κοινή Αλιευτική Πολιτική προβλέπει και κυρώσεις στα κράτη-μέλη: εάν μια χώρα-μέλος αποτύχει να προστατεύσει τα αποθέματα ή συγκαλύπτει την παράνομη αλιεία, σ’ αυτήν την περίπτωση η Επιτροπή δύναται να παγώσει τα ευρωπαϊκά κονδύλια αλιείας για την εν λόγω χώρα ή να την παραπέμψει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο!
Επομένως κάθε κράτος-μέλος οφείλει να προστατεύει το ίδιο τα αλιευτικά αποθέματα! Όσο για τις άλλες δυο προτροπές προς την ΕΕ δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητες της Επιτροπής, αλλά του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που είναι το κυρίαρχο πολιτικό, αλλά αμιγώς διακυβερνητικό όργανο της ΕΕ.
Ο προβληματισμός είναι ο εξής: O «πυλώνας» σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο ζητά την παρέμβαση της ΕΕ για ζητήματα εθνικής και περιφερειακής ασφάλειας; Αντιφατική αλλά εμπεδωμένη πρακτική.
Τρικυμία εν κρανίω , ταιριάζει η έκφραση και με το χαρτοφυλάκιο.
