Ο Ρούπερτ Μέρντοχ φέρεται να είναι «πολύ χαρούμενος» που ο Γκάι Πιρς τον υποδύεται στη νέα ταινία του Ντάνι Μπόιλ, «Ink».
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου πριν από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας την Τετάρτη, ο Πιρς, ο Μπόιλ και ο σεναριογράφος Τζέιμς Γκράχαμ ρωτήθηκαν εάν είχαν επικοινωνήσει με τον Μέρντοχ. Ο Πιρς απάντησε ότι δεν είχε έρθει σε επαφή με τον ίδιο τον μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης, αποκάλυψε όμως ότι είχε επικοινωνήσει με την κόρη του, Ελίζαμπεθ Μέρντοχ.
«Μου είπε: “Ο μπαμπάς είναι πολύ χαρούμενος που τον υποδύεσαι εσύ”», ανέφερε ο ηθοποιός. «Αλλά τότε δεν είχε δει ακόμη την ταινία, οπότε θα δούμε».
Το «Ink», με το οποίο σήκωσε αυλαία το βράδυ της Τετάρτης η φετινή διοργάνωση στη Sala Grande -και απέσπασε ένα πεντάλεπτο χειροκρότημα από το κοινό– μας μεταφέρει στο 1969. Ο Μέρντοχ εξαγοράζει την εφημερίδα The Sun, που εκείνη την εποχή αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, και τοποθετεί στη θέση του διευθυντή τον Λάρι Λαμπ, τον οποίο υποδύεται ο Τζακ Ο’Κόνελ. Αποστολή του είναι να ξεπεράσει σε κυκλοφορία τον πανίσχυρο ανταγωνιστή της εφημερίδας, την Daily Mirror.
Ο Γκράχαμ, ο οποίος έγραψε και το βραβευμένο με Tony θεατρικό έργο στο οποίο βασίζεται η ταινία, ανέφερε ότι ο Μέρντοχ γνωρίζει καλά την ιστορία, καθώς είχε παρακολουθήσει δύο φορές την παράσταση, τόσο στο West End όσο και στο Broadway.
«Θυμάμαι ότι ήταν πολύ καλός στο να μην αποκαλύπτει πραγματικά τι σκεφτόταν», είπε ο Γκράχαμ για την αντίδραση του Μέρντοχ. Θυμάται, ωστόσο, ότι είχε απολαύσει ιδιαίτερα μια σκηνή με το πιεστήριο, «τη βρωμιά, τον ατμό και όλη αυτή την ακαταστασία που κάποτε συνόδευε την καθημερινή έκδοση μιας εφημερίδας».
«Νομίζω ότι η επιλογή του ηθοποιού θα τον κολακεύσει πολύ», πρόσθεσε.
Το «Ink» σηματοδοτεί την πρώτη παρουσία του Ντάνι Μπόιλ στο Φεστιβάλ Βενετίας. Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης φτάνει στο Λίντο μετά την επιστροφή του στο κινηματογραφικό σύμπαν των ζόμπι που ο ίδιος συνέβαλε στη δημιουργία του, με το «28 Years Later». Στη φιλμογραφία του περιλαμβάνονται επίσης τα «Trainspotting», «127 Hours», «Steve Jobs» και «Slumdog Millionaire», το οποίο απέσπασε οκτώ Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.
Στη συνέντευξη Τύπου, ο Μπόιλ επισήμανε ότι το «Ink» «δεν παρουσιάζει τον Ρούπερτ Μέρντοχ σαν τέρας, όπως φυσικά κάνουν πολλοί σήμερα».
«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή εκείνη την εποχή αντιπροσώπευε μια πνοή φρέσκου αέρα σε μια πολύ άκαμπτη βρετανική κοινωνία», εξήγησε. «Πρόσφερε ένα είδος ελευθερίας, μια διαφορετική φωνή».
Ωστόσο, τόσο ο Μέρντοχ όσο και ο Λαμπ έχουν και μια «σκοτεινή πλευρά», την οποία, σύμφωνα με τον Μπόιλ, η ταινία εξερευνά περισσότερο από ό,τι το θεατρικό έργο.
«Στο θεατρικό, η σκοτεινή πλευρά περιγράφεται χωρίς να τη βλέπουμε επί σκηνής. Ήξερα όμως ότι στον κινηματογράφο θα έπρεπε να τη δούμε», είπε ο σκηνοθέτης. «Και τότε πρέπει να βρεις έναν ηθοποιό που να μπορεί να σε οδηγήσει εκεί».
Ο Μπόιλ πρόσθεσε ότι ο Ο’Κόνελ «έχει αυτή την ικανότητα να σε παίρνει μαζί του σε σκοτεινά μέρη, όπως ο Πατσίνο στον “Νονό ΙΙ”», προκαλώντας την έκπληξη του ηθοποιού. «Θα με μισήσει που το είπα αυτό», συμπλήρωσε χαμογελώντας ο σκηνοθέτης.
Οι πρώτες κριτικές είναι σε μεγάλο βαθμό θετικές, με ιδιαίτερες αναφορές στον καταιγιστικό ρυθμό του Ντάνι Μπόιλ και στην ερμηνεία του Τζακ Ο’Κόνελ ως Λάρι Λαμπ. Το «Vulture» χαρακτήρισε μάλιστα το «Ink» ως την καλύτερη ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη εδώ και δεκαετίες, ενώ το «Screen Daily» έκανε λόγο για ένα καθηλωτικό, υψηλής ενέργειας πορτρέτο της φιλοδοξίας και της ανατροπής του παραδοσιακού τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Δεν έλειψαν, ωστόσο, και πιο συγκρατημένες αντιδράσεις, με ορισμένους κριτικούς να θεωρούν ότι η έντονα στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία του Μπόιλ αφήνει λιγότερο χώρο για μια βαθύτερη διερεύνηση της σκοτεινής κληρονομιάς του βρετανικού ταμπλόιντ.
Το Netflix απέκτησε τα δικαιώματα διανομής του «Ink» στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική λίγο μετά την ανακοίνωση ότι η ταινία θα ανοίξει το Φεστιβάλ της Βενετίας. Η Studiocanal, που βρίσκεται πίσω από την παραγωγή μαζί με τις Media Res και House Productions, θα διανείμει την ταινία στις κινηματογραφικές αίθουσες αρκετών χωρών, μεταξύ των οποίων η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία.
Με πληροφορίες από Variety, Screen Daily
