Σημαντικές απώλειες για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και πιθανή απώλεια του ελέγχου και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου προβλέπει ο πολιτικός αναλυτής της Washington Post, Henry Olsen, σε εκλογική ανάλυση για τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με την εκτίμησή του, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να κερδίσουν περίπου 20 επιπλέον έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ παράλληλα έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν την πλειοψηφία στη Γερουσία.
Η χαμηλή δημοτικότητα του Ντόναλντ Τραμπ, η δυσαρέσκεια σημαντικής μερίδας της αμερικανικής κοινής γνώμης και οι τάσεις που αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις δημιουργούν ένα ιδιαίτερα δυσμενές περιβάλλον για τους Ρεπουμπλικανούς.
Όπως επισημαίνεται στην ανάλυση, το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν το GOP θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια δύσκολη εκλογική βραδιά, αλλά πόσο μεγάλη θα είναι η έκταση των απωλειών του.
Ενδιάμεσες Εκλογές: Η πρόβλεψη για τον έλεγχο του Κογκρέσου
Ο Henry Olsen εκτιμά ότι οι Δημοκρατικοί έχουν τη δυνατότητα να επικρατήσουν τόσο στη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και στη Γερουσία.
Γερουσία: 52 έδρες για τους Δημοκρατικούς
Η πρόβλεψη διαμορφώνει την κατανομή των εδρών ως εξής:
- Δημοκρατικοί: 52 έδρες
- Ρεπουμπλικανοί: 48 έδρες
Οι πέντε πολιτείες στις οποίες ο αναλυτής προβλέπει νίκη των Δημοκρατικών είναι η Αλάσκα, το Μέιν, η Βόρεια Καρολίνα, το Οχάιο και το Τέξας.
Βουλή των Αντιπροσώπων: 235 έδρες για τους Δημοκρατικούς
Για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η εκτίμηση προβλέπει την ακόλουθη κατανομή:
- Δημοκρατικοί: 235 έδρες
- Ρεπουμπλικανοί: 200 έδρες
Οι Δημοκρατικοί χρειάζονται 218 έδρες για να εξασφαλίσουν την πλειοψηφία. Με βάση το συγκεκριμένο μοντέλο, θα διαθέτουν πλεονέκτημα 17 εδρών, ενώ το εκτιμώμενο ποσοστό τους στην εθνική λαϊκή ψήφο ανέρχεται σε 53,25%.
Η χαμηλή δημοτικότητα του Τραμπ ως καθοριστικός παράγοντας
Στην ανάλυσή του, ο Henry Olsen δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη χαμηλή δημοτικότητα του Αμερικανού προέδρου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται, το ποσοστό αποδοχής του Ντόναλντ Τραμπ μεταξύ των εγγεγραμμένων και των πιθανών ψηφοφόρων βρίσκεται στο 38,8%.
Όπως αναφέρει, πρόκειται για το χαμηλότερο ποσοστό αποδοχής που έχει καταγραφεί για πρόεδρο των ΗΠΑ λίγο πριν από ενδιάμεσες εκλογές.
Την ίδια στιγμή, ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων του RealClearPolitics για την πρόθεση ψήφου στο Κογκρέσο εμφανίζει τους Δημοκρατικούς να προηγούνται κατά 8,5 ποσοστιαίες μονάδες.
Τα δεδομένα αυτά αποτελούν, σύμφωνα με την ανάλυση, σημαντική ένδειξη των δυσκολιών που αντιμετωπίζει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη συμμετοχή των ψηφοφόρων και από το κατά πόσο οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν με ακρίβεια την πραγματική εκλογική δυναμική.
Γιατί οι δημοσκοπήσεις ενδέχεται να υποτιμούν τους Δημοκρατικούς
Ο Olsen επικαλείται επίσης την ιστορική σχέση ανάμεσα στη δημοτικότητα ενός προέδρου και στην εκλογική επίδοση του κόμματός του στις ενδιάμεσες εκλογές.
Εξετάζοντας τις πέντε τελευταίες ενδιάμεσες εκλογικές αναμετρήσεις, διαπιστώνει ότι το ποσοστό της εθνικής ψήφου που συγκέντρωσε το κόμμα του εκάστοτε προέδρου δεν ξεπέρασε το ποσοστό αποδοχής του προέδρου κατά περισσότερες από 5,8 ποσοστιαίες μονάδες.
Σε δύο περιπτώσεις, μάλιστα, η διαφορά περιορίστηκε στις 1,7 μονάδες: στις εκλογές του 2018, επί προεδρίας Τραμπ, και του 2010, επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα.
Με βάση αυτή την ιστορική συσχέτιση, το ποσοστό δημοτικότητας του Τραμπ, που βρίσκεται στο 38,8%, θα μπορούσε να μεταφραστεί σε ποσοστό ψήφων για τους Ρεπουμπλικανούς μεταξύ 40,5% και 44,6%.
Εφόσον οι τρίτοι υποψήφιοι συγκεντρώσουν ποσοστά αντίστοιχα με εκείνα προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν από 51% έως 52% της ψήφου.
Σε ένα διαφορετικό σενάριο, το ποσοστό τους θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και το 52,6%, διαμορφώνοντας διαφορά περίπου οκτώ μονάδων. Παράλληλα, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ακόμη μεγαλύτερης απόστασης μεταξύ των δύο κομμάτων.
Οι προεκλογικές δαπάνες αποτυπώνουν τη σημασία της αναμέτρησης
Ένα ακόμη στοιχείο που εξετάζει η ανάλυση είναι η κατανομή των προεκλογικών δαπανών.
Οι Δημοκρατικοί διοχετεύουν σημαντικά χρηματικά ποσά σε εκλογικές περιφέρειες της Βουλής τις οποίες ο Τραμπ είχε κερδίσει με διαφορά 10 έως 20 ποσοστιαίων μονάδων στις προεδρικές εκλογές του 2024.
Σε αρκετές περιπτώσεις, οι Ρεπουμπλικανοί αναγκάζονται να ακολουθήσουν, αυξάνοντας επίσης τις δαπάνες τους προκειμένου να διατηρήσουν τις έδρες τους.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται και στις αναμετρήσεις για τη Γερουσία σε τρεις πολιτείες που είχαν ψηφίσει με μεγάλη διαφορά υπέρ του Τραμπ το 2024:
- Κάνσας: Ο Τραμπ είχε επικρατήσει με 16 μονάδες.
- Νότια Καρολίνα: Είχε επικρατήσει με 18 μονάδες.
- Νεμπράσκα: Είχε επικρατήσει με 21 μονάδες.
Το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν αμφίρροπες αναμετρήσεις ακόμη και σε αυτές τις πολιτείες αποτελεί, σύμφωνα με την ανάλυση, ένδειξη της έκτασης των πολιτικών μεταβολών.
Προβάδισμα 9,25 μονάδων για τους Δημοκρατικούς
Αξιολογώντας τα διαφορετικά μοντέλα και τα ιστορικά δεδομένα, η Washington Post καταλήγει σε συγκεκριμένη εκτίμηση για την εθνική ψήφο: οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να προηγηθούν κατά 9,25 ποσοστιαίες μονάδες.
Με βάση αυτό το προβάδισμα, εκτιμάται ότι θα μπορούσαν να επικρατήσουν σε περίπου 230 εκλογικές περιφέρειες, ενώ η τελική κατανομή των εδρών ενδέχεται να είναι ακόμη πιο ευνοϊκή για το κόμμα.
Στο αισιόδοξο για τους Δημοκρατικούς σενάριο, εάν η διαφορά φτάσει τις 10,3 μονάδες, το μοντέλο του Olsen τούς δίνει προβάδισμα σε 237 περιφέρειες.
Από τα παραπάνω προκύπτει η τελική πρόβλεψη για 235 έδρες στους Δημοκρατικούς έναντι 200 για τους Ρεπουμπλικανούς. Ωστόσο, ο αναλυτής δεν αποκλείει ακόμη καλύτερη επίδοση για τους Δημοκρατικούς, με τη δύναμή τους στη Βουλή να φτάνει τις 240 έως 250 έδρες.
Οι πολιτείες που μπορούν να ανατρέψουν τις προβλέψεις
Ο Henry Olsen αναγνωρίζει ότι υπάρχουν παράγοντες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα.
Ένα από τα ενδεχόμενα είναι οι δημοσκοπήσεις να υποτιμούν την εκλογική δύναμη των Ρεπουμπλικανών, όπως έχει συμβεί και στο παρελθόν.
Στο πλαίσιο αυτό, επικαλείται την ανάλυση του Ρεπουμπλικανού στρατηγικού αναλυτή Patrick Ruffini, σύμφωνα με την οποία η πραγματική δυναμική του GOP ενδέχεται να είναι μεγαλύτερη από εκείνη που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις.
Η εταιρεία του Ruffini εμφανίζει τους Δημοκρατικούς να προηγούνται με μόλις πέντε μονάδες στην εθνική πρόθεση ψήφου για τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Εάν αυτή η εκτίμηση αποδειχθεί ακριβέστερη, το εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι αρκετά διαφορετικό. Οι Δημοκρατικοί πιθανότατα θα εξασφάλιζαν μια μικρή πλειοψηφία στη Βουλή, χωρίς όμως να καταφέρουν να κατακτήσουν τη Γερουσία.
Σε αυτό το σενάριο, οι Ρεπουμπλικανοί θα μπορούσαν να διατηρήσουν τις έδρες τους στην Αϊόβα, το Κάνσας, τη Νεμπράσκα και τη Νότια Καρολίνα, ενώ θα είχαν σημαντικές πιθανότητες να κρατήσουν και το Μέιν και την Αλάσκα.
Στο Τέξας, η υποψηφιότητα του Δημοκρατικού James Talarico θα αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Ρεπουμπλικανός Ken Paxton. Αντίστοιχα, στο Οχάιο, η αναμέτρηση του Δημοκρατικού Sherrod Brown θα παρέμενε εξαιρετικά αμφίρροπη.
Με αυτά τα δεδομένα, οι Ρεπουμπλικανοί θα μπορούσαν να διατηρήσουν 52 ή ακόμη και 53 έδρες στη Γερουσία.
Μπορεί ο Τραμπ να χάσει τις εκλογές χωρίς να χάσει την πολιτική του επιρροή;
Ένα από τα βασικά σημεία της ανάλυσης είναι ότι μια ενδεχόμενη εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν συνεπάγεται απαραίτητα και το τέλος της πολιτικής εποχής Τραμπ.
Όπως υπενθυμίζεται, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο Μπιλ Κλίντον και ο Μπαράκ Ομπάμα υπέστησαν επίσης σημαντικές απώλειες στις ενδιάμεσες εκλογές, χωρίς αυτό να τους εμποδίσει να διατηρήσουν την πολιτική τους επιρροή.
Παράλληλα, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει βρεθεί σε ανάλογη θέση και στο παρελθόν, μετά τις εκλογικές ήττες του 1976 και του 2008. Και στις δύο περιπτώσεις, κατάφερε να ανακάμψει και να επηρεάσει καθοριστικά την πορεία της αμερικανικής πολιτικής.
Επομένως, μια ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές δεν σημαίνει αυτομάτως και το τέλος του κινήματος MAGA.
Βανς και Ρούμπιο στο προσκήνιο της επόμενης ημέρας
Σύμφωνα με την ανάλυση, ο Τραμπ θα μπορούσε να αξιοποιήσει τα δύο τελευταία χρόνια της προεδρικής θητείας του για να επαναπροσδιορίσει την πολιτική στρατηγική του.
Η Washington Post εκτιμά ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί σε ζητήματα που απασχολούν ευρύτερα την αμερικανική κοινωνία, όπως:
- Η αύξηση των πραγματικών μισθών για όλες τις κοινωνικές τάξεις.
- Ο τερματισμός της αμερικανικής εμπλοκής σε πολέμους επιλογής.
- Η ασφάλεια των αμερικανικών συνόρων.
- Ο επαναπροσδιορισμός του αμερικανικού πατριωτισμού, με απόρριψη των υπερβολών της woke κουλτούρας, χωρίς όμως την εγκατάλειψη των κοινωνικών κατακτήσεων των τελευταίων 60 ετών.
Ωστόσο, η πολιτική προσέγγιση του Τραμπ χαρακτηρίζεται περισσότερο από την επιβολή και τις εντολές παρά από την προσπάθεια πειθούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, δύο πρόσωπα θα μπορούσαν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη μελλοντική πορεία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος: ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, και ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο.
Και οι δύο θα μπορούσαν να αναλάβουν τη συνέχιση, αλλά και την πολιτική αναδιαμόρφωση, του σχεδίου που εκπροσωπεί σήμερα ο Ντόναλντ Τραμπ.
Το πολιτικό μήνυμα της Washington Post
Στο καταληκτικό σημείο της ανάλυσής του, ο Henry Olsen επιστρέφει στην αλληγορία της Οδύσσειας.
Όπως ο Οδυσσέας χρειάστηκε να αποδεχθεί τη βούληση των θεών για να επιστρέψει στην Ιθάκη, έτσι και ο Τραμπ, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, θα πρέπει να αναγνωρίσει τη σημασία της κοινής γνώμης και να προσαρμόσει ανάλογα την πολιτική στρατηγική του.
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο να χάσει τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος ενδέχεται να βρεθεί μπροστά σε μια σοβαρή πολιτική δοκιμασία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι Ρεπουμπλικανοί θα καταφέρουν να ανασυνταχθούν και να χαράξουν μια νέα πορεία προς την πολιτική ανάκαμψη ή εάν θα επιλέξουν να αγνοήσουν τα μηνύματα της κάλπης.
Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με την ανάλυση της Washington Post, οι ενδιάμεσες εκλογές αποτελούν κρίσιμη δοκιμασία όχι μόνο για τον Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και για τη μελλοντική φυσιογνωμία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
