Ρωγμές συνεχίζουν να σχηματίζονται γύρω από μια ζώνη διάτμησης του παγετώνα Thwaites, γνωστού και ως «Παγετώνας της Αποκάλυψης» όπως καταγράφηκε από δορυφορικές παρατηρήσεις την περίοδο 2002–2022. Ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα ανέφερε σε επιστημονική εργασία ότι «κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η παγοκρηπίδα έχει υποστεί προοδευτική ρηγμάτωση υπονομεύοντας σταδιακά τη δομική της ακεραιότητα». Οι επιστήμονες σημείωσαν ότι το «συνολικό μήκος της επιφάνειας των ρωγμών» αυξήθηκε από περίπου 100 μίλια σε πάνω από 200 μίλια μέσα σε είκοσι χρόνια. Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις ότι νέες, σημαντικές πιέσεις ασκούνται στον παγετώνα, καθώς το μέσο μήκος των ρωγμών δεν παρουσίασε αντίστοιχη αύξηση.
Μια δεύτερη μελέτη, που δημοσιεύθηκε από τη Διεθνή Συνεργασία για τον Παγετώνα Thwaites (International Thwaites Glacier Collaboration – ITGC), επιβεβαίωσε επίσης ότι οι μεγάλες ρωγμές στην παγοκρηπίδα συνεχίζουν να αποδυναμώνουν τη δομική της σταθερότητα. Ο παγετώνας Thwaites αποκαλείται «Doomsday Glacier» επειδή βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η στάθμη της θάλασσας θα μπορούσε να αυξηθεί έως και 11 πόδια. Συχνά χαρακτηρίζεται ως το «αδύναμο σημείο» του Δυτικού Ανταρκτικού Παγοκαλύμματος, καθώς οι ζημιές που έχει υποστεί δεν μπορούν να αναστραφούν και ο παγετώνας ενδέχεται να καταρρεύσει ακόμη και υπό μικρή επιπλέον καταπόνηση.
Η παγοκρηπίδα Thwaites συγκρατεί το ανατολικό τμήμα του παγετώνα και εκτιμάται ότι θα καταρρεύσει έως το 2032. Όταν αυτό συμβεί, η εκροή πάγου από τον παγετώνα θα επιταχυνθεί, οδηγώντας τελικά σε πλήρη αποσύνθεση του συστήματος.
Ο Thwaites, ωστόσο, δεν είναι ο μόνος παγετώνας που θα μπορούσε να καταρρεύσει, προκαλώντας άνοδο της στάθμης των θαλασσών. Πρόσφατη μελέτη ανέδειξε πως τα θερμαινόμενα ωκεάνια νερά λιώνουν τις παγοκρηπίδες με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς, με τις αλλαγές να είναι τόσο έντονες ώστε να γίνονται αντιληπτές ακόμη και μέσα σε ώρες ή ημέρες. Την ίδια στιγμή, κυκλικά θαλάσσια ρεύματα, με διάμετρο που αγγίζει τα 10 χιλιόμετρα, διαβρώνουν το κάτω μέρος των παγετώνων. Το θερμό και αλμυρό ρεύμα κινείται εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια, ανέρχεται και εισχωρεί στην υφαλοκρηπίδα. Έτσι δημιουργείται ένας θετικός μηχανισμός ανατροφοδότησης, όπου νέο, ψυχρό νερό από την παγοκρηπίδα αναμειγνύεται με θερμότερα και πιο αλμυρά ωκεάνια νερά. Η αυξημένη θαλάσσια αναταραχή που προκύπτει επιταχύνει περαιτέρω το λιώσιμο των πάγων.
