Ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ, ένας από τους πιο επιδραστικούς και εμπορικά επιτυχημένους δημιουργούς του σύγχρονου μουσικού θεάτρου, αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε φάση απεξάρτησης από το αλκοόλ. Η προσωπική αυτή εξομολόγηση έρχεται να φωτίσει ξανά τη διαδρομή ενός καλλιτέχνη που υπέγραψε έργα τα οποία άλλαξαν τη σκηνή του Γουέστ Εντ και του Μπρόντγουεϊ.
Η είδηση προκαλεί συγκίνηση όχι μόνο λόγω της δημόσιας παραδοχής του 78χρονου συνθέτη, αλλά και επειδή αφορά έναν άνθρωπο που έχει ταυτιστεί με μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα θεατρικά έργα των τελευταίων δεκαετιών. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Λόιντ Γουέμπερ μίλησε ανοιχτά για τα χρόνια της κρυφής κατανάλωσης αλκοόλ, για την αποτυχημένη πρώτη προσπάθεια αποτοξίνωσης και για τη σημασία που είχαν τελικά οι Ανώνυμοι Αλκοολικοί στη ζωή του.
Και όμως, πίσω από αυτή τη δύσκολη προσωπική μάχη βρίσκεται ένας δημιουργός που για πολλούς είναι συνώνυμο της ίδιας της θεατρικής υπερβολής: μεγάλες μελωδίες, εμβληματικές σκηνικές εικόνες, δραματικές ιστορίες και έργα που ξεπέρασαν τα όρια του μιούζικαλ και πέρασαν στη σφαίρα της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας. Η Encyclopaedia Britannica τον καταγράφει ως μία από τις καθοριστικές μορφές του μουσικού θεάτρου, με έργα που συνέβαλαν στην ανανέωσή του από τα τέλη του 20ού αιώνα και μετά.
Αυτό που έχει κάνει ο Άντριου Λόιντ Γουέμπερ, με λίγα λόγια, είναι κάτι σπάνιο: πήρε τη θεατρική μουσική και την έκανε μαζικό βίωμα. Έγραψε έργα που ακούστηκαν από ανθρώπους που δεν είχαν πατήσει ποτέ σε θέατρο, συνέδεσε τη συμφωνική φόρμα με την ποπ, το ροκ και τη μελοδραματική αφήγηση, και μετέτρεψε το μιούζικαλ σε διεθνές γεγονός. Το «Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat» ήταν η πρώτη μεγάλη ένδειξη του ταλέντου του, το «Jesus Christ Superstar» τον εκτόξευσε, το «Evita» τον εδραίωσε, ενώ το «Cats» και το «The Phantom of the Opera» τον τοποθέτησαν οριστικά στο πάνθεον των μεγάλων.
Αν θέλει κανείς να θυμηθεί τις «φοβερές όπερές» του — πιο σωστά, τα σπουδαία μιούζικαλ και τις ροκ όπερές του — η λίστα αρχίζει αναπόφευκτα από το «Jesus Christ Superstar» του 1971, ένα έργο που έδωσε σύγχρονη, ροκ ένταση στη βιβλική ιστορία των τελευταίων ημερών του Χριστού. Ακολούθησε το «Evita» το 1978, η θεατρική βιογραφία της Εύα Περόν που χάρισε στην παγκόσμια σκηνή τραγούδια-σύμβολα και απέδειξε ότι το μιούζικαλ μπορούσε να είναι ταυτόχρονα λαϊκό, πολιτικό και βαθιά συναισθηματικό.
Ύστερα ήρθε το «Cats» το 1981, ένα έργο βασισμένο σε ποιήματα του T.S. Eliot, που έμοιαζε αρχικά παράτολμο, αλλά εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο. Για χρόνια υπήρξε σημείο αναφοράς στο Μπρόντγουεϊ, με τεράστια διάρκεια ζωής και πρωτοφανή εμπορική απήχηση.
Και βέβαια, πάνω από όλα δεσπόζει το «The Phantom of the Opera» του 1986. Για πολλούς, αυτό είναι το απόλυτο αριστούργημα του Λόιντ Γουέμπερ: μια σκοτεινή, ρομαντική, θεατρική υπερπαραγωγή με μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μουσικές θεματικές στην ιστορία του είδους. Το έργο έγινε το μακροβιότερο σόου στην ιστορία του Μπρόντγουεϊ, ξεπερνώντας το «Cats» το 2006, ενώ η παρουσία του στη Νέα Υόρκη έγραψε ιστορία επί 35 χρόνια.
Στα μεγάλα έργα του ανήκουν επίσης το «Starlight Express», το «Sunset Boulevard» και αργότερα το «School of Rock», που έδειξαν ότι μπορούσε να μετακινείται από το μελοδραματικό στο θεαματικό και από το κλασικό στο πιο σύγχρονο, χωρίς να χάνει τη χαρακτηριστική του σφραγίδα.
Ισως γι’ αυτό η σημερινή του εξομολόγηση αποκτά ξεχωριστό βάρος. Δεν αφορά μόνο έναν διάσημο συνθέτη που παραδέχεται μια εξάρτηση. Αφορά έναν άνθρωπο που έχει χαρίσει σε εκατομμύρια θεατές μουσική, συγκίνηση και θέαμα, και που τώρα μιλά δημόσια για την ανάγκη βοήθειας, στήριξης και επανεκκίνησης.
