Μπορεί οι δισεκατομμυριούχοι να χτίζουν αυτοκρατορίες, να αγοράζουν νησιά, διαστημικές εταιρείες και ιστορικούς οίκους μόδας, όμως όταν φτάνει η ώρα να δώσουν όνομα στα παιδιά τους, οι περισσότεροι αποδεικνύονται πολύ πιο συμβατικοί απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις. Και μία από αυτές λέγεται, κυριολεκτικά, X Æ A-12.
Στον κόσμο των υπερπλουσίων, ακόμη και ένα παιδικό όνομα μπορεί να διαβαστεί σαν μικρό οικογενειακό μανιφέστο. Άλλοτε είναι φόρος τιμής σε έναν παππού, άλλοτε υπαινιγμός σε αυτοκράτορες, άλλοτε κληρονομιά μιας δυναστείας και άλλοτε μια δήλωση ότι ο γονιός βλέπει τον εαυτό του περισσότερο ως πρωτοπόρο παρά ως απλό πατέρα.
Ο Τζεφ Μπέζος, για παράδειγμα, κινήθηκε σε απολύτως οικογενειακή γραμμή. Από τα τέσσερα παιδιά που απέκτησε με τη ΜακΚένζι Σκοτ, δημόσια γνωστό είναι κυρίως το όνομα του μεγαλύτερου γιου του, Πρέστον. Το όνομα δεν επιλέχθηκε τυχαία: παραπέμπει στον Lawrence Preston Gise, παππού της μητέρας του ιδρυτή της Amazon. Με άλλα λόγια, πίσω από έναν από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της τεχνολογίας κρύβεται μια πολύ παραδοσιακή λογική ονοματοδοσίας.
Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Μπιλ Γκέιτς. Τα τρία παιδιά του με τη Μελίντα Φρεντς Γκέιτς έχουν ονόματα που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε οποιαδήποτε αμερικανική οικογένεια: Τζένιφερ, Ρόρι και Φοίβη. Καμία υπερβολή, κανένας γρίφος, κανένα «σήμα κατατεθέν» της Silicon Valley. Περισσότερο οικογενειακή κανονικότητα παρά επίδειξη ισχύος.
Ο Στιβ Τζομπς κινήθηκε επίσης σε πιο κλασικές επιλογές. Τα παιδιά του, Λίζα, Ριντ, Έριν και Ιβ, φέρουν ονόματα αναγνωρίσιμα, λιτά και χωρίς φανερή διάθεση εντυπωσιασμού. Το ίδιο ισχύει και για τον Λάρι Έλισον της Oracle, του οποίου τα παιδιά, Ντέιβιντ και Μέγκαν, έγιναν γνωστά όχι μόνο ως κληρονόμοι, αλλά και ως παραγωγοί στον χώρο του κινηματογράφου.
Αντίθετα, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ μοιάζει να έχει κρύψει μέσα στα ονόματα των παιδιών του μια μικρή λατινική εμμονή. Με την Πρισίλα Τσαν έχουν τρεις κόρες: Maxima, August και Aurelia. Τα ονόματα έχουν σαφείς ρωμαϊκές αναφορές, με τον August να παραπέμπει στον Αύγουστο Καίσαρα και την Aurelia στον Μάρκο Αυρήλιο. Δεν είναι η εκκεντρικότητα του Μασκ, αλλά είναι σαφώς μια πιο ιδεολογική, σχεδόν αυτοκρατορική, επιλογή.
Και μετά υπάρχει ο Έλον Μασκ. Ο άνθρωπος που έχει κάνει την τεχνολογία προσωπική μυθολογία, έκανε το ίδιο και με τα ονόματα των παιδιών του. Ανάμεσα στα 14 παιδιά του βρίσκονται πιο συμβατικά ονόματα, όπως Nevada, Griffin, Vivian, Kai, Saxon και Damian, αλλά και επιλογές που μοιάζουν περισσότερο με κωδικούς project παρά με ληξιαρχικές πράξεις: X Æ A-12, Exa Dark Sideræl και Techno Mechanicus. Στη νεότερη λίστα περιλαμβάνονται επίσης τα Strider, Azure, Arcadia, Seldon Lycurgus και Romulus.
Η περίπτωση Μασκ έχει ενδιαφέρον και για έναν ακόμη λόγο: κάποια από τα ονόματα ακουμπούν στη μυθολογία και στην αρχαιότητα. Το Arcadia παραπέμπει ευθέως στην Αρκαδία, ενώ το Romulus φέρνει στον νου τον μυθικό ιδρυτή της Ρώμης. Σαν να συνυπάρχουν, στην ίδια οικογένεια, η αεροδιαστημική, η τεχνητή νοημοσύνη, η ρωμαϊκή ίδρυση και η ελληνική ιδεατή γη.
Στην Ευρώπη, ο Μπερνάρ Αρνό, ο ισχυρός άνδρας της LVMH, προτίμησε ονόματα βαθιά γαλλικά και απολύτως συμβατά με την εικόνα μιας οικογενειακής δυναστείας: Delphine, Antoine, Alexandre, Frédéric και Jean. Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι μόνο τα ονόματα, αλλά και το γεγονός ότι όλα τα παιδιά του έχουν συνδεθεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τον όμιλο πολυτελείας. Δηλαδή τα ονόματα δεν λειτουργούν απλώς ως οικογενειακά στοιχεία, αλλά ως μέρος μιας διαδοχής.
Στην Ινδία, ο Μουκές Αμπάνι και η Νίτα Αμπάνι έδωσαν στα τρία παιδιά τους ονόματα που συνδυάζουν την ινδική παράδοση με τη δημόσια εικόνα μιας επιχειρηματικής δυναστείας: Akash, Isha και Anant. Και τα τρία παιδιά έχουν ρόλους στον οικογενειακό όμιλο Reliance, γεγονός που κάνει τα ονόματά τους αναγνωρίσιμα όχι μόνο από τα κοινωνικά ρεπορτάζ των πολυτελών γάμων, αλλά και από τις σελίδες της διεθνούς οικονομίας.
Ο Γουόρεν Μπάφετ, από την άλλη, είναι η επιτομή της απλότητας. Τα παιδιά του λέγονται Susie, Howard και Peter. Καμία διάθεση εντυπωσιασμού, καμία ονοματολογική φιλοδοξία. Ακριβώς όπως και η δημόσια εικόνα του ίδιου: λιτός, πρακτικός, σχεδόν αντικοσμικός για τα δεδομένα ενός ανθρώπου που υπήρξε επί δεκαετίες ανάμεσα στους πλουσιότερους του κόσμου.
Ο Ρίτσαρντ Μπράνσον, ο οποίος έχτισε γύρω από το Virgin μια εικόνα περιπέτειας και αντισυμβατικότητας, δεν ακολούθησε αυτή την τόλμη στα ονόματα των παιδιών του. Η κόρη του λέγεται Holly και ο γιος του Sam. Δύο ονόματα απλά, οικεία και βρετανικά, μακριά από την υπερβολή του επιχειρηματικού του μύθου.
Στον χώρο των media, ο Ρούπερτ Μέρντοχ έχει έξι παιδιά με ονόματα που θυμίζουν περισσότερο αριστοκρατική αγγλοσαξονική οικογένεια παρά τεχνολογικό πείραμα: Prudence, Elisabeth, Lachlan, James, Grace και Chloe. Εδώ τα ονόματα μοιάζουν να ανήκουν σε saga διαδοχής — και πράγματι, η οικογένεια Μέρντοχ έχει πολλές φορές αντιμετωπιστεί σαν πραγματική εκδοχή της τηλεοπτικής σειράς «Succession».
Ο Τζορτζ Σόρος έχει επίσης πέντε παιδιά με κλασικά ονόματα: Robert, Andrea, Jonathan, Alexander και Gregory. Ιδιαίτερα ο Alexander Soros βρέθηκε τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο, καθώς ανέλαβε κεντρικό ρόλο στο φιλανθρωπικό και πολιτικό δίκτυο της οικογένειας. Και εδώ, όμως, τα ονόματα παραμένουν απολύτως παραδοσιακά.
Ο Μάικλ Μπλούμπεργκ, ιδρυτής του Bloomberg LP και πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, έχει δύο κόρες: Emma και Georgina. Δύο ονόματα που θα μπορούσαν να σταθούν σε κάθε σελίδα της αμερικανικής ελίτ, χωρίς να φωνάζουν πλούτο, χωρίς να δηλώνουν κάποια ιδεολογική ιδιορρυθμία.
Το συμπέρασμα είναι σχεδόν αναπάντεχο. Οι περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι, παρότι ζουν σε έναν κόσμο ακραίας ισχύος και υπερβολής, όταν φτάνουν στα ονόματα των παιδιών τους επιλέγουν το γνώριμο, το οικογενειακό, το παραδοσιακό. Τα ονόματα γίνονται τρόπος συνέχειας, όχι απαραίτητα επίδειξης. Και ύστερα έρχεται ο Έλον Μασκ για να μας θυμίσει ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα μετατρέψει ακόμη και το ληξιαρχείο σε πεδίο τεχνολογικού πειραματισμού.
