Η Μέριλ Στριπ και η Γκόλντι Χον υπήρξαν δύο από τις πιο απολαυστικές «αντίπαλες» της μεγάλης οθόνης στο «Death Becomes Her», την cult μαύρη κωμωδία του 1992. Τρεις δεκαετίες αργότερα, η Στριπ γύρισε πίσω σε εκείνη την περίοδο και μίλησε για μια μικρή «κόντρα» που είχε με τη συμπρωταγωνίστριά της, όχι όμως με τον δραματικό τρόπο που θα ταίριαζε στους χαρακτήρες τους, αλλά με την αυτοσαρκαστική διάθεση που κάνει την ιστορία ακόμη πιο απολαυστική.
Η Μέριλ Στριπ θυμήθηκε πρόσφατα τη συνεργασία της με την Γκόλντι Χον στο «Death Becomes Her», αποκαλύπτοντας ότι υπήρχε κάτι που την εκνεύριζε στα γυρίσματα: η Χον αργούσε συχνά στο πλατό. Η ίδια, όπως είπε, ήταν πάντα στην ώρα της, ίσως και υπερβολικά συνεπής, ενώ η Χον εμφανιζόταν πιο χαλαρή, κάτι που δημιουργούσε μια μικρή ένταση ανάμεσά τους.
Η Στριπ, ωστόσο, ξεκαθάρισε ότι δεν επρόκειτο για πραγματική ρήξη. Αντίθετα, περιέγραψε τη Χον με τρυφερότητα, τονίζοντας ότι την αγαπούσε και ότι με τα χρόνια η σχέση τους εξελίχθηκε σε φιλία. Η «κόντρα» τους, όπως την αφηγήθηκε, μοιάζει περισσότερο με ένα αστείο παρασκήνιο από τα γυρίσματα μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς βασιζόταν στην υπερβολή, την αντιπαλότητα και την ειρωνεία γύρω από τη γυναικεία εικόνα στο Χόλιγουντ.
Στο «Death Becomes Her», η Στριπ υποδύεται τη Μάντελιν Άστον, μια εγωκεντρική ηθοποιό που αρνείται να αποδεχθεί τη φθορά του χρόνου. Η Γκόλντι Χον είναι η Χέλεν Σαρπ, πρώην φίλη και αιώνια αντίζηλός της. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Έρνεστ Μένβιλ, τον οποίο υποδύεται ο Μπρους Γουίλις, ενώ η Ιζαμπέλα Ροσελίνι εμφανίζεται ως η μυστηριώδης γυναίκα που προσφέρει το απόλυτο, και καταστροφικό, ελιξίριο νεότητας. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ρόμπερτ Ζεμέκις και συνδύασε μαύρη κωμωδία, φαντασία, body horror και σάτιρα για την εμμονή με την ομορφιά.
Αν και σήμερα θεωρείται cult, η ταινία δεν ήταν εξαρχής, καθολικά αποδεκτή από την κριτική. Εκείνο που ξεχώρισε αμέσως, όμως, ήταν τα οπτικά εφέ της: το περίφημο γυρισμένο κεφάλι της Στριπ, η τρύπα στο σώμα της Χον και η γκροτέσκα αθανασία των δύο γυναικών έγιναν μέρος της κινηματογραφικής της ταυτότητας. Το «Death Becomes Her» κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ το 1993, επιβεβαιώνοντας ότι πίσω από την camp υπερβολή υπήρχε τεχνική καινοτομία.
Για τη Μέριλ Στριπ, η ταινία ήταν ακόμη μία απόδειξη της ικανότητάς της να κινείται με άνεση από το δράμα στην κωμωδία και από τον ρεαλισμό στην απόλυτη υπερβολή. Η ηθοποιός έχει γράψει τη δική της ιστορία στα Όσκαρ, με 21 υποψηφιότητες και τρεις νίκες, παραμένοντας η πιο πολυπροτεινόμενη ηθοποιός στην ιστορία του θεσμού.
Η Γκόλντι Χον, από την άλλη, είχε ήδη καθιερωθεί ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές κωμικές παρουσίες του αμερικανικού σινεμά. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από το «Rowan & Martin’s Laugh-In» και κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου για το «Cactus Flower». Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως «Private Benjamin», «Overboard», «Bird on a Wire», «The First Wives Club» και φυσικά το «Death Becomes Her», όπου η κωμική της ενέργεια συναντήθηκε ιδανικά με τη θεατρική ακρίβεια της Στριπ.
Αυτό που κάνει σήμερα την αποκάλυψη της Στριπ τόσο γοητευτική είναι ότι φωτίζει την ανθρώπινη πλευρά μιας ταινίας που έχει μείνει στη μνήμη για το εξωφρενικό της στιλ. Πίσω από τα ειδικά εφέ, τις ατάκες και τη σάτιρα για τη νεότητα, υπήρχαν δύο μεγάλες σταρ με διαφορετικούς ρυθμούς, διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες και τελικά μια κοινή χημεία που άντεξε στον χρόνο.
Ίσως γι’ αυτό το «κ» συνεχίζει να λειτουργεί: γιατί κάτω από την υπερβολή του μιλά για κάτι πολύ αληθινό. Την αγωνία της εικόνας, τον ανταγωνισμό που επιβάλλεται στις γυναίκες, αλλά και τη δυνατότητα δύο ανθρώπων να γελούν χρόνια αργότερα με όσα κάποτε τους εκνεύριζαν.
