Η Μπέκι Τζόουνς ήταν μόλις 21 ετών όταν πληροφορήθηκε από τους γιατρούς ότι είχε έναν θανατηφόρο όγκο στον εγκέφαλο και ότι της έμεναν λίγοι μήνες ζωής.
Εκείνη την περίοδο είχε μόλις γνωρίσει τον σύντροφό της και έκανε σχέδια για το μέλλον, μεταξύ άλλων και για μια καριέρα στην αστυνομία. Η διάγνωση, όμως, ανέτρεψε τα πάντα. Ακολούθησαν 11 χρόνια χημειοθεραπείας, με σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινότητά της.
Η Μπέκι υπέφερε από καθημερινή ναυτία, εξάντληση και άλλα προβλήματα υγείας, ενώ απέφευγε οικογενειακές και κοινωνικές συγκεντρώσεις υπό τον φόβο των λοιμώξεων. Η επαγγελματική της πορεία διακόπηκε και για ένα διάστημα έχασε ακόμη και την άδεια οδήγησης.
Σήμερα, στα 33 της χρόνια, η μητέρα δύο παιδιών γνωρίζει ότι η διάγνωση ήταν λανθασμένη. Δεν είχε καρκίνο, αλλά ογκόμορφη απομυελίνωση, μια φλεγμονώδη πάθηση του εγκεφάλου που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με ισχυρά κορτικοστεροειδή.
Η Τζόουνς είναι μία από τους περισσότερους από 40 ασθενείς που έχουν κινηθεί νομικά κατά του νοσοκομειακού οργανισμού University Hospitals Coventry and Warwickshire (UHCW) του NHS, καταγγέλλοντας παρατεταμένες ή αδικαιολόγητες θεραπείες για καρκίνο.
«Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι χωρίς τη χημειοθεραπεία θα πέθαινα», δηλώνει η Μπέκι.
«Δεν είχα ποτέ όγκο – Απλώς μου κατέστρεψε τη ζωή»
Η Τζόουνς υποστηρίζει ότι ο θεράπων ιατρός της, καθηγητής Ίαν Μπράουν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Κόβεντρι, της είχε πει πως θα έπρεπε να λαμβάνει το χημειοθεραπευτικό φάρμακο τεμοζολομίδη (TMZ) για το υπόλοιπο της ζωής της.
Αυτό, σύμφωνα με την υπόθεση, συνέβαινε παρά τις ιατρικές οδηγίες που προβλέπουν μόλις έξι κύκλους θεραπείας σε διάστημα έξι μηνών. Παράλληλα, οι επανειλημμένες μαγνητικές τομογραφίες δεν έδειχναν ίχνος όγκου. Όταν η ίδια εξέφραζε τις απορίες της, ο γιατρός φέρεται να της απαντούσε ότι ο όγκος «δεν ήταν ορατός με γυμνό μάτι».
Η αλήθεια αποκαλύφθηκε το 2025, όταν ξεκίνησε η επανεξέταση περιστατικών καρκίνου στο νοσοκομείο που συνδέονταν με τον συγκεκριμένο γιατρό.
«Δεν είχα ποτέ όγκο στον εγκέφαλο. Πήρα λάθος διάγνωση και υπέστην όλη αυτή τη βασανιστική θεραπεία στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο», τονίζει. «Απλώς μου κατέστρεψε τη ζωή».
Και άλλοι ασθενείς του Μπράουν περιέγραψαν στο BBC ότι λάμβαναν τεμοζολομίδη για χρόνια, με σοβαρές και μόνιμες συνέπειες. Μία ασθενής ανέφερε ότι το φάρμακο της προκάλεσε στειρότητα, ενώ μια άλλη εμφάνισε λευχαιμία έπειτα από 100 κύκλους χημειοθεραπείας που, σύμφωνα με την καταγγελία, δεν ήταν αναγκαίοι.
Προκαταρκτική έρευνα του Βασιλικού Κολλεγίου Ιατρών (RCP) διαπίστωσε ότι σε ασθενείς του νοσοκομείου χορηγούνταν συστηματικά παρατεταμένες θεραπείες τεμοζολομίδης, με «ελάχιστες έως μηδαμινές αποδείξεις οφέλους».
Η έκθεση κατέγραψε σοβαρές ελλείψεις στη λειτουργία του προσωπικού, τις οποίες χαρακτήρισε «προδοσία της εμπιστοσύνης των ασθενών». Παράλληλα, έθεσε το ερώτημα γιατί οι φαρμακοποιοί της ογκολογικής πτέρυγας δεν αμφισβήτησαν ποτέ το γεγονός ότι ορισμένοι ασθενείς λάμβαναν χημειοθεραπεία για 10 έως 15 χρόνια.
Το UHCW δήλωσε ότι δεν θα σχολιάσει μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά ανέφερε ότι έχουν ήδη ληφθεί μέτρα για «αυστηρότερο έλεγχο στη συνταγογράφηση και τη χρήση της τεμοζολομίδης».
Εφιάλτης 11 ετών
Το 2012, η Μπέκι Τζόουνς εργαζόταν στο σύστημα παρακολούθησης του σταδίου της Κόβεντρι, όπου γνώρισε και τον σύντροφό της, Πιτ. Λίγο αργότερα άρχισε να υποφέρει από έντονες ημικρανίες και αναζήτησε ιατρική βοήθεια.
Υποβλήθηκε σε βιοψία εγκεφάλου από ιδιώτη νευροχειρουργό. Ωστόσο, σύμφωνα με τη δικηγόρο της, ο καθηγητής Μπράουν της διέγνωσε γλοιοβλάστωμα βαθμού 4, μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου του εγκεφάλου, πριν ακόμη βγουν τα αποτελέσματα της βιοψίας.
Η Τζόουνς περιγράφει τα επόμενα χρόνια ως «κολασμένα».
«Ήταν μια συνεχής ναυτία, πόνοι στο στομάχι, έλκη στο στόμα, μια καθημερινή εξάντληση, ήταν φρικτό», ανέφερε.
Η θεραπεία επηρέασε σχεδόν κάθε πλευρά της ζωής της. Φοβούμενη τις λοιμώξεις, περιόρισε τις κοινωνικές επαφές της και απέφευγε τις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Παράλληλα, το ζευγάρι είχε ενημερωθεί ότι η Μπέκι δεν θα μπορούσε να αποκτήσει παιδιά.
Τελικά, όμως, απέκτησε δύο παιδιά.
«Αργότερα απέκτησα δύο παιδιά, τα οποία ο ίδιος ο γιατρός μου έλεγε ότι ήταν… θαύματα», σημειώνει.
Η «θεραπεία» συνεχίστηκε για περισσότερα από δέκα χρόνια, μέχρι το 2024, όταν η Μπέκι δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από γιατρό που της ανακοίνωσε ότι η χημειοθεραπεία σταματά.
«Δεν μου έδωσε κανέναν λόγο. Απλώς μου είπε ότι ο Ίαν Μπράουν συνταξιοδοτήθηκε – ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα», θυμάται.
Τον Μάιο του 2025, έπειτα από ανεξάρτητη εξέταση από νευροχειρουργούς και ακτινολόγους, η Τζόουνς έμαθε τη σοκαριστική αλήθεια: δεν είχε ποτέ καρκίνο στον εγκέφαλο.
Η διάγνωση ήταν ογκόμορφη απομυελίνωση, μια φλεγμονή που μπορεί να αντιμετωπιστεί από νευρολόγους με ισχυρά κορτικοστεροειδή.
«Όταν μάθαμε την αλήθεια… μόνο δάκρυα», δήλωσε η δικηγόρος της.
Η ανεξάρτητη έρευνα που ακολούθησε εξέτασε 20 περιστατικά ασθενών. Από αυτά, τα 15 χαρακτηρίστηκαν «συνολικά απαράδεκτα», με τους ερευνητές να επισημαίνουν «έλλειψη κλινικής περιέργειας» και σοβαρή απουσία συνεργασίας μεταξύ των διαφορετικών ιατρικών ειδικοτήτων.
Για την Τζόουνς, τα ευρήματα είναι «ανατριχιαστικά».
«Δεν είναι μόνο αυτό που έκανε ο ίδιος, αλλά το πώς τον άφησαν να λειτουργεί ανεξέλεγκτος για τόσο καιρό. Ήταν σαν να έστησε το δικό του σόου και δεν υπήρχε κανείς να τον ελέγξει».
Με πληροφορίες από BBC
