Για μία ακόμη φορά ένας διεθνής οργανισμός φαίνεται έτοιμος να κλείσει τα μάτια μπροστά στον εισβολέα και να ζητήσει από το θύμα να προσαρμοστεί στα τετελεσμένα. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Independent, η προσωπική απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για την Κύπρο, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, επεξεργάζεται μια «αποδυναμωμένη» ομοσπονδιακή λύση, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στις τουρκικές απαιτήσεις για δύο χωριστές κρατικές οντότητες.
Το σχέδιο φέρεται να προβλέπει δύο συνιστώντα κράτη με δραστικά περιορισμένες κοινές αρμοδιότητες και μια μικρή κεντρική δομή. Με άλλα λόγια, κάτι που η Κυπριακή Δημοκρατία θα καλείται να ονομάζει «ομοσπονδία» και η τουρκοκυπριακή πλευρά θα μπορεί να αντιμετωπίζει ως «συνομοσπονδία», στο όνομα της λεγόμενης «εποικοδομητικής ασάφειας».
Πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις, όμως, βρίσκεται μια εξαιρετικά επικίνδυνη φιλοσοφία: όποιος εισβάλλει, καταλαμβάνει εδάφη, διώχνει πληθυσμούς και επιμένει αρκετές δεκαετίες, στο τέλος δεν τιμωρείται αλλά ανταμείβεται.
Στην Κύπρο υπάρχει ακόμη κατοχικός στρατός. Υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν απαντήσεις για τους αγνοουμένους τους. Υπάρχουν άνθρωποι που στερήθηκαν τα σπίτια, τη γη και τις περιουσίες τους. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κρίνει ότι Ελληνοκύπριοι ιδιοκτήτες εμποδίστηκαν να έχουν πρόσβαση, έλεγχο και χρήση των περιουσιών τους στα κατεχόμενα. (HUDOC)
Και τώρα το βάρος φαίνεται να μεταφέρεται όχι στον εισβολέα, αλλά στην Κυπριακή Δημοκρατία, που καλείται να αποδεχθεί μια λύση κομμένη και ραμμένη επάνω στα αποτελέσματα της εισβολής.
Ο ΟΗΕ έχει εκδώσει ψηφίσματα για σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και για την αποχώρηση ξένων στρατευμάτων. Δεκαετίες αργότερα, τα στρατεύματα παραμένουν και τα τετελεσμένα παγιώνονται. (United Nations Digital Library System)
Αντί, λοιπόν, ο Οργανισμός να απαιτήσει την εφαρμογή των δικών του αποφάσεων, εμφανίζεται να αναζητεί έναν συμβιβασμό που θα χωράει τις τουρκικές αξιώσεις. Ίσως αυτή να είναι η «ρεαλιστική διπλωματία» της απαράδεκτης κυρίας Ολγκίν: ό,τι κατακτήθηκε με τα όπλα και δεν επιστράφηκε επί μισό αιώνα, να βαφτίζεται νέα πραγματικότητα.
Αλλά τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: σε τι χρησιμεύει ένας Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών που εκδίδει αποφάσεις, δεν μπορεί να τις επιβάλει και τελικά ζητά από το θύμα να πληρώσει το τίμημα της αδυναμίας του;
Ένας τέτοιος ΟΗΕ δεν λύνει το Κυπριακό. Απλώς νομιμοποιεί σταδιακά τα αποτελέσματα της εισβολής.
