Η γνωστή ελληνική έκφραση θέλει να διατυπώσει με σκωπτικό τρόπο ότι συμβαίνουν δυσάρεστα πράγματα σε όλες τις χώρες και σε όλες τις περιοχές, ακόμη και στην Πόλη του Φωτός. Μόνο που σήμερα το Παρίσι και ολόκληρη η Γαλλία συγκλονίζονται από μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μαθητών, φοιτητών, αλλά και από εξαιρετικά βίαια περιστατικά, με άγνωστους, μέχρι στιγμής, καθοδηγητές. Αυτές οι διαδηλώσεις τείνουν να αποκτήσουν παλλαϊκό χαρακτήρα κατά του λεγόμενου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: Αν αυτό το κύμα μπορεί να εξαπλωθεί στην υπόλοιπη ήπειρο, δεδομένης και της εξώφθαλμης έλλειψης σημαντικών ηγετών στις χώρες της Ευρώπης αλλά και στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήδη στην Πορτογαλία, την Ιταλία αλλά και τη γειτονική μας Αλβανία θεριεύουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Χτες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έγιναν ειρηνικές μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις με προμετωπίδα τα αιτήματα των αντιστοίχων Γαλλικών διαδηλώσεων.
Όσοι θεωρούν ότι τέτοιου είδους κινητοποιήσεις έχουν μικρόν ορίζοντα, καλόν είναι να θυμηθούν τι έγινε τον Μάη του ´68 στη Γαλλία. Όπου μια φοιτητική διαδήλωση στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ εξελίχθηκε στην μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική εξέγερση της μεταπολεμικής Ευρώπης, η οποία συγκλόνισε συνθέμελα την Γαλλική Δημοκρατία. Και επηρέασε διαχρονικά ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Και μάλιστα όταν πρόεδρος της Γαλλίας ήταν ο στρατηγός Ντε Γκωλ, ένας πολιτικός μεγάλου βελινεκούς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Σήμερα είναι ο Μακρόν, ένας ηγετίσκος, ο οποίος έχει ήδη εκμετρήσει το πολιτικό του ζειν. Και η πολυεθνική κοινωνία της Γαλλίας επηρεάζει, θέλοντας και μη, όλες τις κοινωνίες του ευρωπαϊκού νότου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
